यं केचन पृच्छन्ति—"क्व सः अस्ति?"—इति, सः भीमः; अपरे तु वदन्ति—"नास्ति सः"—इति। स एव महात्मा इन्द्रः, यः समृद्धानां धनं, यथा विदारयन्, हरति। तस्मिन् श्रद्धां स्थापयेत्। सः इन्द्रः, यः दुर्बलानां, दरिद्राणां, सम्मानं न प्राप्नुवन्तं होतारं च प्रेरयति; यः सोमं पेषयतः रक्षति, सुमुखः सः इन्द्रः। यस्य अश्वाः सर्वेषु दिशासु, यस्य गावः, ग्रामाः, रथाः च सर्वत्र; यः सूर्यं च उषसं च सृजति, अपां नेता च अस्ति—सः इन्द्रः। यम् अश्रूयमानः च संयुक्तः च आह्वयन्ति, यम् दूरस्थः च निकटस्थः च, सर्वे शत्रवः; ये च एकस्मिन रथे उपविशन्ति, मनसा तु भिन्नाः, तम् अपि आह्वयन्ति—सः इन्द्रः। यस्य विना नराः न विजयं प्राप्नुवन्ति; यम् योधाः रणेषु साहाय्यं याचन्ते; यः सर्वस्य मापको जातः, स्थिराणाम् अपि स्थिरः—सः इन्द्रः। यः गर्वितान्, सदा अहङ्कारिणः, अवध्यान् इति मन्यमानान्, निहन्ति; यः प्रतिद्वन्द्विनं न सहते, दस्यूनां हन्ता च—सः इन्द्रः। यः शम्बरं पर्वतेषु वसन्तं चत्वारिंशे वर्षे अपश्यत्; यः वर्धमानं अहिं हत्वा, सुप्तां दनुं च अपातयत्—सः इन्द्रः। सप्तवर्णः वृषा, यः सप्त नद्यः स्रवितुम् अपासृजत्; यः वज्रबाहुः, राहिणं दिवं आरोहत्, तं निहन्ति—सः इन्द्रः। यस्मै दिवौ च पृथिवी च नमतः; यस्य वीर्याद् गिरयः भयम् अनुभवन्ति; यः सोमपः, स्तुतः, वज्रबाहुः, वज्रहस्तः—सः इन्द्रः। यः सोमपेषकं, पाचकं, स्तोतारं, उपासके मौनिनं च रक्षति; यस्य प्रार्थना बलम्, यस्य सोमः, यस्य एष दानम्—सः इन्द्रः। यः सोमपेषणे, पाचने वा, दुर्बलाय अपि फलम् ददाति—सत्यं, सः साक्षात् अस्ति; हे इन्द्र, वयं तव सदा प्रियाः स्याम, विजयीभिः सभा मध्ये बलदायिनः वदेम। ऋतुर्माता तम् अजजनत्; सा जलात् तम् शीघ्रं प्रविवेश, तत्रैव वर्धमानः। तस्मिन् जातमात्रे, पयः उत्पन्नम्—रसस्य प्रथमं श्रेष्ठं भागम्। ते सह गच्छन्ति, पयः वहन्तः, सर्वेषां भूतानां पोषणाय; एकेन पन्थानं गच्छन्तः, मानवाय प्रवहन्ति। यः तान् प्रथमं अकरोत्, सः स्तुत्यः। एकः स्वभावेन ददाति, वदति च; अन्यः एकाकी गच्छति। सर्वे तस्यैव कर्माणि वहन्ति, यः तान् प्रथमं अकरोत्, सः स्तुत्यः। ते सन्ततिषु पोषणं वितरन्ति, यथा धनं शृङ्गात् प्रसृतम्; तीक्ष्णदंष्ट्राः, पितुः अन्नं खादन्ति। यः तान् प्रथमं अकरोत्, सः स्तुत्यः। यः पृथिवीं दृश्याम् अकरोत्, दिवम् च; यः मार्गान् शुद्धीकृत्य, अहिं निहन्ति; तम् स्तोत्रैः हविषा च स्तुमः; देवा तम् अकरोत्, स्तुत्यं तम्। यः अन्नं च वर्धनं च ददाति, यः शुष्कात् अपि आमात् च मधुरं रसं पिबति; यः तेजस्विने निधिं न्यधात्, सः एक एव सर्वस्य अधिपः—सः स्तुत्यः। यः ऋतेन पुष्पन्तं प्रवहन्तं च धारयति, यः दानानि रक्षति, अनन्यः, तेजस्वी, दिवि महति च सर्वतः—सः स्तुत्यः। यः गर्वितान्, द्विषतः च अपातयति, यः बलिनः दानिनः च नेतृभूतः, यस्य मुखं पोष्यबलपूर्णम्—सः अद्यापि स्तुत्यः। शतम् अथवा दश सह, एकस्य सेवायाम्, यदा त्वम् प्रेरयसि, भयाय शत्रून् बध्नासि; तव रक्षायाः कीर्तिः अभवत्। सर्वे शक्तयः तस्य वीर्यं अन्वयन्, तस्मै धनं ददुः, सम्पदः स्थापयामासुः; सः षट् धारयामास, पञ्च स्थापयामास, अन्यांश् च अतिक्रमत्—सः स्तुत्यः। तव वीर्याणि सुसंकीर्तानि, वीर, एकेन निश्चयेन त्वम् धनं प्राप्सि; स्थिरस्य बलस्य, महतः, यत् कृतं त्वया, हे इन्द्र, तत् स्तुत्यं। त्वम् शीघ्रं बलिनं च तारयसि, तुर्वीताय व्यायाय च श्रवणं ददासि; नीचं उत्तिष्ठयसि, दूरं प्रत्यावर्तयसि, अन्धाय श्रवणं करोषि—सः स्तुत्यः। अस्मभ्यं, दानाय, तत् दानं स्थापय; तव सम्पदः बह्वीः; हे इन्द्र, यत् दिवि कीर्तिः, ताम् अस्माकं सभा मध्ये महतीं वदेम, वीराः स्याम। ब्राह्मणाः, सोमं इन्द्राय आनयत; मापात्रैः मत्तायनं सुतं पातुम्; वीरः स्वगृहे भोज्यं कामयते। बलिनं तं समर्पयत, सः इच्छति हि। यः आपः अरुणद्धात्, वृत्रं च वृक्षम् इव अपातयत्, तस्मै यथाकामं हविः दत्त; सः इन्द्रः सोमपानः। यः दृभिकं हन्ता, गावः मोचयिता, वलम् अपि विभिद्य, मघवा, अन्तरिक्षे, वातम् इव, सोमं वस्त्रैः भूषितं इन्द्राय समर्पयत। यः उरणं हन्ता, नवति नौ च बाहूं अपातयत्, अर्बुदं अधः शमयत्, तस्मै इन्द्राय सोमं समर्पयत। यः स्वश्नं हन्ता, शुष्णं, अशुषं, व्यंसं च विनाशयत्, पिप्रुं, नमुचिं, रुधिक्रां च अपातयत्, तस्मै मत्तायनं इन्द्राय समर्पयत। यः शम्बरस्य शतं पुरः शिलावद् अभिनवद्, वर्चिनः शतं सहस्रं च अपातयत्, तस्मै सोमं दत्त, इन्द्राय। यः पृथिव्याः मध्ये शतं सहस्रं च गृहीत्वा, कुत्सस्य, आयोः, अतिथिग्वस्य वीरान् अपातयत्, तस्मै सोमं दत्त, इन्द्राय। यदा मनुष्याः यज्ञे कामयन्ते, तदा इन्द्राय तद् कुरुत; हस्तप्रक्षालितं सोमं, कीर्तिमन्तं, समर्पयत। तस्मै कर्म कुरुत; वने शुद्धीकृतं दारु उदधारयत; सोमं मदाय इन्द्राय, महते, विधिना समर्पयत। यदा गाव्येन सोमेन च उदारं इन्द्रं पूरयथ, अहं तस्य शान्तिम् अत्र जानामि—सः दाता, यज्ञकामः। यः दिव्यस्य धनस्य अधिपः, भूमेः भूमिजस्य च राजा, तं महान्तं इन्द्रं सोमेन पूरयत; एषः भवतु वः सम्पदः। अस्मभ्यं, प्रभो, तद् द्रविणं ददातु; तव सम्पदः स्थापय; तव दानं बहु; हे इन्द्र, यत् दिवि कीर्तिः, ताम् अस्माकं सभा मध्ये महतीं वदेम, वीर्ययुक्ताः स्याम। अद्य तव महान्ति, सत्यानि कर्माणि वक्ष्यामि—एतस्य महतः, सत्यस्य कर्माणि। त्रिकद्रुकासु सोमं अपिबत्, तस्य मदेन इन्द्रः अहिं अवधीत्। सः शक्त्या दिवं स्थितवान्, उभे लोकौ अपूरयत्, अन्तरिक्षं व्याप्तवान्; पृथिवीं धारयामास, प्रसारयामास च; सोमस्य प्रमदेन इन्द्रः एतानि अकरोत्। सः गृहं इव पूर्वदिशः शक्तिभिः ममाप; वज्रेण नद्याः पन्थान् छित्वा, दीर्घे पथे स्रवितुम् अपासृजत्—सोमस्य प्रमदेन इन्द्रः एतानि अकरोत्। सः विचरन् विघ्नान् अभिभूय, सर्वाणि शस्त्राणि अग्नौ संविद्धानि अकृत्; गावः, अश्वान्, रथैः सह प्राससर्ज—सोमस्य प्रमदेन इन्द्रः एतानि अकरोत्। एवं महात्मा इन्द्रः, सर्वत्र पूज्यः, स्तुत्यः, दानवान् हन्ता, सोमप्रियः, विश्वस्य रक्षिता, दिव्यं वीर्यम् आवहन्, ऋषिभिः स्तूयते। तस्य महिमा, तस्य दानानि, तस्य रक्षां, तस्य अद्भुतानि कर्माणि ऋषयः, यजमानाः, स्तुतिभिः, हविषा च सदा पूजयन्ति।