इन्द्रः, वीरः महाबलः, तैः पूजितः यैः स्तोत्रैः आह्वायते, तैः याचितः यैः गृहेषु दर्भं विस्तार्य यशः कामयन्ति—एते इन्द्रस्य प्रसादं लभन्ति। वीर्यवान् इन्द्रः, त्रिषु पात्रेषु सोमं पिबन्, दन्तयुक्तैः स्तोता इन्द्रं स्तुवन्ति, तस्य रथेण सोमपानाय आगच्छति। यद् वीर्यं तेन इन्द्रः वृत्रं दानुं मेघवत् अपहत्, तेन तेजसा आर्याय प्रकाशं प्रकटितवान्, दक्षिणतः दस्युं उपवेशयत्। तेन सहाय्येन वयं सर्वान् शत्रून् जयेम, आर्यबलात् दस्यून् विजयं प्राप्नुयाम्। त्वष्टुः सर्वरूपं धनं तृते मित्राय यथा दत्तं, तद् इन्द्रः अस्माकं ददातु। सोमपेषणेन इन्द्रः बलवत्तरः भूत्वा मेघं विदारयत्, सूर्यः यथा चक्रं चालयति, तथा वलम् अपावत्, अङ्गिरसः इन्द्रं स्तुवन्ति। तस्य उदारं फलम् सदा स्तोतृभ्यः दत्तं भवतु; धनदः इन्द्रः अस्मान् शिक्षतु, स्तुतिभ्यः भागं मा वञ्चयतु; वयं सभायां जयन्तः बलं भाषेम। यो जातः प्रथमः, सर्वदेवान् अतीत्य महाबलः, यस्य वीर्येण दिवि पृथिवी कम्पन्ते, यस्य महिमा मानवाः अस्ति—स इन्द्रः। यस्य क्रोधेन पृथिवी स्थिरा कृतः, पर्वतान् सञ्चालितवान्, मध्ये विष्णुं मितवान्, दिवं अधारयत्—स इन्द्रः। यो नागं हत्वा सप्त नद्यः विमुक्तवान्, वलस्य गुहात् गावः निष्क्रान्तः, अग्निं द्वयोः शिलयोः उत्पन्नः, संग्रामेषु संग्राही—स इन्द्रः। येन सर्वाणि चराचराणि सञ्चालितानि, यो अधस्तात् छन्नं कृष्णवर्णं दासं हत्वा, मृगयुरिव बहु धनिनः विनष्टवान्—स इन्द्रः। यस्य विषये 'क्व सः?' इति पृच्छन्ति, कश्चन 'नास्ति' इति वदन्ति; स उदारः, समृद्धानां धनं क्षिप्रं विभजति; तस्मिन् श्रद्धा स्थाप्यताम्—स इन्द्रः। यो दुर्बलानां, दरिद्राणां, अर्चनार्ह ब्राह्मणस्य, सोमपेषकस्य रक्षिता—स इन्द्रः। यस्यानि अश्वाः सर्वदिशि, गावः, ग्रामाः, रथाः सर्वत्र; सूर्यं च उषसं च उत्पन्नवान्, आपां नेता—स इन्द्रः। यं रुदन्ति च, संयुक्ताः च, दूरस्थाः च, निकटस्थाः च, सर्वे शत्रवः आह्वयन्ति; एकरथे अपि भिन्नचित्ताः तम् आह्वयन्ति—स इन्द्रः। यस्य विना मानवाः न जयन्ति; यो संग्रामे सहाय्यं याच्यते; सर्वस्य मितिः, स्थिरेषु स्थिरः—स इन्द्रः। यो गर्वितान्, नित्यदर्पितान्, अभेद्यत्वं मन्यन्ते, तान् हत्वा, स्पर्धकं न सहते, दस्युं हन्ता—स इन्द्रः। यो शम्बरं पर्वतेषु चत्वारिंशद् वर्षे वासयन्तं अन्वविन्दत्, वर्धमानं नागं हत्वा, सुप्तं दानुं अपहत्—स इन्द्रः। यो सप्त किरणयुक्तः, सप्त नद्यः विमुक्तवान्, वज्रधारया रौहिणं दिवं गच्छन्तं हत्वा—स इन्द्रः। यस्य बलात् दिवि पृथिवी नमन्ति, पर्वतानि तस्य तेजः भयन्ति; सोमपानः, वज्रधारः, स्तुतः—स इन्द्रः। यो सोमपेषकस्य, पाचकस्य, स्तोतुः, मौनस्य रक्षिता; यस्य प्रार्थना बलम्, यस्य सोमः, दानम्—स इन्द्रः। यो सोमपेषणेन वा पाचनं वा, दुर्बलाय अपि फलम् ददाति; त्वमेव सत्यम्; वयं तव प्रियाः सदा जयन्तः सभायां बलं भाषेम। ऋतुर्माता तम् अजजनत्; तस्य जलात् शीघ्रं प्रविष्टवान्, तत्र वृद्धिम् प्राप्तवान्; जन्मनि तस्य पयः उत्पन्नम्—रसस्य प्रथमं श्रेष्ठं भागम्। ताः पयः वहन्तः, भोजनं ददन्त्यः, सर्वेभ्यः सुखाय, समानमार्गाः मानवाय प्रवहन्ति; यः ताः प्रथमं कृतवान्, स्तुत्यः सः। एकः यथास्वभावं ददाति, अन्यः एकाकी गच्छति; सर्वे एका क्रियायाः सहनं कुर्वन्ति; यः प्रथमं कृतवान्, स्तुत्यः सः। तानि संततिः पोषणं वितरन्ति, शिखरात् धनमिव प्रसारयन्ति; तीक्ष्णदंष्ट्राः पितृभोजनं खादन्ति; यः प्रथमं कृतवान्, स्तुत्यः सः। यः पृथिवीं, दिवं दृश्यं कृतवान्, पथः शुद्धवान्, नागं हत्वा, तम् स्तोत्रैः हविभिः स्तुमः; देवाः तम् सृजितवन्तः, स्तुत्यः सः। यः भोजनं वृद्धिं ददाति, शुष्कात् तृणात् मधुरं रसं आकर्षति, तेजस्विने निधिं स्थापयत्, सर्वस्य एको नायकः—स्तुत्यः सः। यः प्रस्फुटनं प्रवाहं धर्मेण धारयति, दानं पोषयति, अप्रतिमः, दीप्तिमान्, विशालः दिवि सर्वत्र—स्तुत्यः सः। यः गर्वितं शत्रुं अवनमयति, बलिनं दानिनं नेतारः, यस्य मुखं पोषणबलपूर्णम्, अद्यापि स्तुत्यः सः। शतं वा दश वा एकस्य सेवायाम्, यदा त्वं प्रेरयसि, शत्रून् भीतान् बध्नासि; रक्षणाय प्रसिद्धः अभवः। सर्वे शक्तयः तस्य पुरुषत्वं अनुवर्तन्ते, धनं ददाति, साधनाय निधिं स्थापयन्ति; षट् धारयत्, पञ्च स्थापयत्, अन्यान् अतीत्य, स्तुत्यः सः। तव वीर्याणि उत्तमं भाष्यन्ते, एकनिश्चयेन धनं प्राप्नोति; स्थिरस्य बलं, यत् सर्वं कृतं, हे इन्द्र, स्तुत्यं तव। त्वं शीघ्रं बलिनं पारयति, तुर्वीताय वैयाय श्रवणं ददाति; नीचं उत्तोलयति, दूरं प्रत्याहारयति, अन्धाय श्रवणं ददाति—स्तुत्यः सः। अस्माकं दानाय, हे उदार, तद् दानं स्थापय; तव धनं अस्माकं योग्यं; हे इन्द्र, यत् दिवि यशः, तत् सभायां वयं महत् भाषेम, हे वीराः। ऋत्विजः, सोमं इन्द्राय आनयत, मापनैः मद्यं पातयत; वीरः तस्य गृहे भोज्यं इच्छति; बलिनं तस्मै अर्पयत, तेन सः इच्छति। यो आपः निरोधितवान्, वृत्रं हत्वा, वृक्षं यथा छिन्नं, तस्मै यज्ञं अर्पयत; इन्द्रः तस्य सोमपानं अर्हति। यो दृभिकं हत्वा, गावः विमुक्तवान्, वलम् उद्घाटितवान्, तस्मै मध्यं सोमं इन्द्राय वायुवत् वस्त्रैः भूषितं अर्पयत। यो उरणं हत्वा, नव नवति बाहून् अपहत्, अर्बुदं अधस्तात् विजितवान्, तस्मै सोमं इन्द्राय आनन्दाय अर्पयत। यो स्वष्णं हत्वा, शुष्णं, अशुषं, व्यंसं नष्टवान्, पिप्रुं, नमुचिं, रुधिक्रां अपहत्, तस्मै मद्यं इन्द्राय अर्पयत। यो शम्बरस्य शतं पुरः यथा शिलाः विदारयति, वर्चिनस्य शतं सहस्रं नष्टवान्, तस्मै सोमं इन्द्राय अर्पयत। एवं इन्द्रस्य महिमा, वीर्यं, दानं, स्तुत्यं, ऋषिभिः, ऋत्विजः, मानवैः, देवैः च बहुधा स्तूयते, तस्य कृते सोमः अर्प्यते, तस्य कृते यज्ञः क्रियते, तस्य कृते भक्तिः स्थाप्यते।