श्रूयतां इन्द्रस्य महात्मनः पुरातनानि महाकर्माणि, तस्य च नूतनानि वीर्याणि वयं स्तौमः। यस्य बाह्वोः सुप्रभूतं वज्रं वन्दामः, सूर्यध्वजैः तस्य अश्वान् अपि स्तौमः। तव, हे इन्द्र, विजयप्रदौ द्वौ अश्वौ घृतवाहौ, स्वच्छगुञ्जनौ, सदा आनन्ददौ, भूमिः अपि तव प्रभावात् अचला विस्तीर्णा बभूव, गिरिः अपि तव वेगेन अग्रे प्रस्थितः। सः पर्वतः विमुक्तः, मातृभिः सह हृष्टः, प्रचालितः पतितः; तस्य घोषः दूरं व्याप्य, इन्द्रेण प्रेरितं स्रोतः समन्तात् प्रसारितम्। तदा इन्द्रः महाबलः महावृतं मायिनं वृत्रं निजघान; तस्य बृंहितस्य च वज्रस्य निनादेन भूम्योरपि भयम् आसीत्। अस्य वृषभस्य वज्रः प्रचण्डं निनादम् अकरोत्, यदा नरः अमानुषं ताडितवान्; सोमपानात् सः मायिनः दानुः मायाः अपाकरोत्। पिब, पिब, हे इन्द्र, वीर सोमम्; सुताः रसा त्वां प्रमोदयन्तु; तव उदराणि तेन पूर्यन्ते, वर्धन्ते च; एवं सुतः सोमः त्वां आह्वयति। तव प्रसादेन वयं बलवन्तः अभवाम, हे मनीषिन्; वयं सत्यम् आचरन्तः विवेकं विजयं च प्राप्नुयाम; तव साहाय्यम् अवाप्नुयाम, कीर्तिं च लभेम, यथा तव धनस्य तत्क्षणमेव पात्राणि स्याम। ये तव रक्षायाम् अवस्थिताः, तेषां मध्ये अस्मान् स्थापय, हे इन्द्र; तव साहाय्येन वयं बलवर्द्धनाः स्याम; देवाः, तं शक्तिमन्तं इन्द्रं स्तौम; अस्मभ्यं वीरवत्तमं धनं देहि। अस्मभ्यं वासस्थानं, सौहृदं, मरुतामिव तव बलं च देहि; ये सह प्रमोदन्ते, तान् वाताः श्रेष्ठमार्गे नयन्तु। ये तव प्रियाः, तेषां मध्ये, हे इन्द्र, सुतं सोमं यथेष्टं पिब; संग्रामेषु अस्मान् रक्ष, बलं वर्धय, स्तोत्रैः दिवं धृणु। ये त्वां स्तोत्रैः आह्वयन्ति, तव प्रियं प्रार्थयन्ति, गृहेषु कुशं वितन्वन्ति—ते इन्द्रं फलम् अवापुः। हे प्रचण्डवीर, प्रमुदितः, त्रिषु कुम्भेषु सोमं पिब; ये श्मश्रुधराः त्वां स्तुवन्ति, तैः तवाश्वैः सह सुतपानाय आगच्छ। स्वं बलं गृहाण, येन त्वं वृत्रं दानुं मेघमिव व्यपथयः; त्वं आर्याय ज्योतिः प्राकाशयः, दक्षिणतः दस्युः उपाविशत्। तव साहाय्येन वयं सर्वान् शत्रून् जयेम, आर्यबलात् दस्यून् विजयेम; त्वष्टुः सर्वरूपं धनं अस्मभ्यं देहि, यथा त्रितस्य सखायै दत्तवान्। इन्द्रः, एषः सोमस्य सुतस्य प्रेरणया बलवत्तरः सन्, मेघं विदारयत्; सूर्यः चक्रं यथा परिवर्तयति, स इन्द्रः वलं विदारयामास, हे अंगिरस्। सः महादानं स्तोत्रिणे सदा ददातु, हे इन्द्र; अस्मान् शिक्षय, धनद, स्तोतृभ्यः भागं मा वर्जय; वयं सभायाम् उग्रं वचः वदेम, विजयीभवेम। यो जातः प्रथमः, शक्तिमत्तमश्च, देवः स्वेच्छया अन्यान् देवान् अतिक्रान्तवान्; यस्य वीर्येण द्यावापृथिव्यौ कम्पेते, यस्य महिम्ना मानवाः सन्ति—स इन्द्रः। यो कम्पमानां पृथिवीं स्थिरीकृतवान्, क्रोधेन पर्वतान् प्रचालयामास, यो अन्तरिक्षं व्यपिमीत, द्यां च अधारयत्—स इन्द्रः। यो अहिं हत्वा सप्त सिन्धून् अपासृजत्, यो वलस्य गुहात् गावः अपावर्तयत्, यो अश्मयोः मध्ये अग्निं जनयामास, संग्रामेषु संहर्ता—स इन्द्रः। येन एते सर्वे चराचराः प्रवर्तिताः, यो अधस्तात् निहितं कृष्णं दासं ताडितवान्, यो मृगयुरिव बहून् धनिनः नाशयामास—स इन्द्रः। यस्मिन् पृच्छन्ति, “क्व सः?”—सः भीषणः, अपरः वदति, “नास्ति सः।” सः आर्यः धनिनां धनं विभजति; तस्मिन् श्रद्धा स्थाप्यताम्—स इन्द्रः। यो दुर्बलानां, दरिद्राणां, अनर्चितब्राह्मणस्य च प्रेरकः, यो सोमपेषकस्य रक्षकः, हे सुश्रुत—स इन्द्रः। यस्यान्तः सर्वदिशि अश्वाः, गावः, ग्रामाः, रथाः च; यो सूर्यं च उषसं च सृष्टवान्, यो आपां नेता—स इन्द्रः। यं रुदन्तः, समाहिताः, दूरस्थाः, सन्निकृष्टाः, शत्रवः च आह्वयन्ति, ये एकरथे स्थिताः अपि विवदन्ति—स इन्द्रः। विना येन मानवाः न विजयं लभन्ते; यो संग्रामे युद्धिनः आह्वयन्ति; यो सर्वस्य प्रमाणं जातः, अचलानामपि अचलः—स इन्द्रः। यो अभिमानिनः, सदा गर्वितान्, अविजेयमानिनः निहन्ति; यो प्रतिस्पर्धिनं न सहते, दस्युहान्—स इन्द्रः। यो शम्बरं पर्वतगुहायां चत्वारिंशद् वर्षे प्राप्य निहन्ति, यो वर्धमानं अहिं हन्ति, सुप्तं दानुं अपि ताडयति—स इन्द्रः। यो सप्तशृङ्गः वृषभः सप्त सिन्धूंस्तिरः प्रवर्तयत्, यो वज्रबाहुबलात् रौहिणं दिवं आरोहन्तं ताडयामास—स इन्द्रः। तस्मै द्यावापृथिव्यौ नमतः, पर्वतानां अपि भीतिर्भवति; यो सोमपः, स्तुतः, वज्रपाणिः—स इन्द्रः। यो सोमपेषकस्य, पाचकस्य, स्तोतुः, मौनवत् उपासकस्य च रक्षकः; यस्य प्रार्थना बलम्, यस्य सोमः, यस्य एष दानम्—स इन्द्रः। यो सुतं सोमं वा पक्तं वा, दुर्बलाय अपि फलम् ददाति; सत्त्वतः सः सत्यमेव; वयं तव प्रियाः स्याम, विजयीभवेम, सभायाम् उग्रं वचः वदेम, हे इन्द्र। ऋतुः माता तमजनयत्; तस्यां अप्सु शीघ्रं प्रविश्य, स तत्र ववर्ध; तस्य जन्मनि, क्षीरं स्रवति स्म—सः प्रथमः, उत्तमः रसोऽभवत्। ते सह गच्छन्ति, क्षीरं वहन्तः, सर्वभोगाय पोषणं ददाति; एकेन पन्था सह प्रवहन्ति; यः तान् प्रथमं अकरोत्, सः स्तुत्यः। एकः स्वभावात् ददाति, वाचं वदति; अन्यः एकाकी गच्छति; सर्वे तस्य कर्माणि सहन्ते, यः तान् प्रथमं अकरोत्, सः स्तुत्यः। ते संतानाय पोषणं वितरन्ति, शिखरात् धनमिव विस्तीर्णम्; तीक्ष्णदंष्ट्राः पितुः अन्नं खादन्ति; यः तान् प्रथमं अकरोत्, सः स्तुत्यः। यो पृथिवीं दृश्याम् अकरोत्, दिवं च, मार्गान् शुद्धीचकार, अहिं च हन्ता, तम् स्तौमः, देवाः तम् अकरोत्, स्तुत्यं तम्। यो अन्नं, वृद्धिं च ददाति, शुष्कात् अपि, आर्द्रात् अपि मधुरं रसं पिबति, तेजस्विने निधिं स्थापयामास, एक एव सर्वस्य ईश्वरः—सः स्तुत्यः। यो ऋतेन पुष्पन्तं, प्रवहन्तं च धारयति, यो दानानि पालयति, अप्रतिरथः, तेजस्वी, दिवि पृथिव्याम् च विशालः—सः स्तुत्यः। यो दर्पिणं, द्वेषिणं च अपसारयति, यो बलिनं, दातारं च नयति, यस्य वदने पोषणं पूरितम्—सः अद्यापि स्तुत्यः। शतं वा दश वा, एकस्य सेवायाम्, यदा त्वं प्रेरयसि, शत्रून् बध्नासि भीतानां कृते; त्वं रक्षायाम् प्रसिद्धः अभवः। एवं, ऋषयः, स्तोत्रैः, यज्ञैः, सोमपानैश्च, इन्द्रस्य महिमानं, वीर्यं च, जगति प्रतिपादयन्ति; तस्य कृपया, लोकः बलवत्तरः, विजयी, समृद्धः च भवति।