एकदा एकः लघुशकुनिका विषं सह त्वया अददात्। तथापि न सैव न वयं म्रियामहे, अस्मात् न म्रियाम। अस्य प्रमाणं निश्चितम्; मधु ते मधुकृत् कृतवान्। त्रिः सप्त विषफलानि दीप्तानि दृष्टानि, न तानि न वयं म्रियाम, अस्मात् न म्रियाम। मापनं कृतम्; मधु ते मधुकृत् कृतवान्। नवत्यः नव विषिणां अंकुरिणां च नामानि सर्वाणि मया गृहीतानि; अस्मात् न म्रियाम। प्रमाणं निश्चितम्; मधु ते मधुकृत् कृतवान्। त्रिः सप्त मयूरकण्ठ्यः सप्त भगिन्यः श्रेष्ठाः, एतानि ते विषं घटेषु जलमिव वहन्ति। यथैव कुसुम्भकस्य मात्रा, तद् अहं अश्मना भिन्दामि; तदा विषं प्रत्यग्दिशं प्रवहति। कुसुम्भकः पर्वताद् भ्रमत् इत्येवमवदत्—"वृश्चिकस्य विषं निरसादृशम्; निरसादृशं तव विषं, हे वृश्चिक।" एवं विषस्य भयात् विमुक्ताः, ऋषयः अग्निं प्रति प्रार्थयन्ते। अग्ने, त्वं दिवि दीप्तिमान्, आप्सु शीघ्रः, अश्मसु च; वनस्पतिषु, ओषधीषु, मनुष्येषु च, जनानां अधिपः शुचिः जातः। त्वं होतुः कर्म, पोतुर्भारः, पुरोहितस्य कृत्यम्; नेष्टा, अग्निध्रः, पर्यवसिता च। त्वमेव प्रशास्ता यज्ञे, ब्रह्मा, गृहे गृपती च। त्वं इन्द्रः सतां वृषभः, विष्णुः विश्ववन्द्यः; त्वं ब्रह्मणस्पतिः, ईशः स्तोमस्य, सन्नद्धः दानैः सह संविदानः। त्वं वरुणः व्रते दृढः, मित्रः अद्भुतः स्तुत्यः, अर्यमन् सत्यभागः, अंशः देवः हविर्भाक्। त्वं त्वष्टा उत्तमं बलं ददाति; तव भगिन्यः देव्यो, सख्यः सुमित्राः। त्वं हिरण्यं सुवर्णं च श्रेष्ठान् अश्वान् च प्राप्नोषि; त्वं पुरुषाणां गणः, अग्ने, बहुधनवान्। त्वं रुद्रः, असुरः बृहतः दिवः; मरुतां गणं पुष्टिमन्तं च शासनं करोति। त्वं रक्तवातैः सह गच्छसि, मुदं वहन्; त्वं पूषा, स्वभावतः रक्षिता, पोषकः। त्वं धनदः, सर्वकार्ये सज्जः; त्वं सविता, धनदः; त्वं भगः, धनाध्यक्षः, गृहपतिः नियुक्तस्य रक्षकः। त्वं जनानां अधिपः गृहं प्रार्थ्यः; त्वां गणाः राजानं कुर्वन्ति, मन्त्रदर्शिनम्। त्वं सर्ववस्तूनां स्वामी, तेजस्विन्; त्वं सहस्रशः, शतशः, दशशः वितरिष्यसि। त्वं पितेव यजमानानां, भ्राता सखिवान्, तेजस्वी; नियुक्तस्य पुत्रः, अव्याजमित्रः, रक्षिता। त्वं ऋभवः, पूज्यः, बलस्य धनस्य च स्वामी; दक्षिणतः दीप्त्या प्रसारयन्, विधाता, यज्ञं विस्तारयन्। त्वं अदितिः, उपासकस्य देवः; गीत्या होतारो भारती भूत्वा वर्धसे। त्वं इलाः, दात्री, कौशलाय; त्वं वर्त्रघ्नः, धनपति, सरस्वती। त्वं पोष्यः, परमवीर्यः; तव रूपं दीप्तिमद् दृष्टं; त्वं फलं, महान् तारयिता, विपुलं धनं। त्वां आदित्या मुखं कृतवन्तः; शुद्धाः जिह्वां कृतवन्तः; दातारः यज्ञे त्वया संयुज्यन्ते; देवाः हविः त्वयि पिबन्ति। त्वयि सर्वे अमृताः देवाः, अनृतवर्जिताः, हविः पिबन्ति; त्वया मर्त्याः अन्नं भुञ्जते; त्वं शुद्धबीजं ओषधीनां जातम्। त्वं, अग्ने, उभयं लोकं शक्त्या प्राप्नोषि; यदा तव महिमा प्रकटः, दिवापृथिव्यौ त्वां अनुगच्छतः। ये दातारः गावः, ग्रामान्, रथान् ददति स्तोतृभ्यः, अग्ने, तान् अस्मान् च धनाय नय; वयं सभायां महावीर्यं वदेम। अथ, जातवेदः, यज्ञेन वर्धस्व; अग्निं हव्या, तनुना, गीत्या च पूजय। तम् शुद्धं, दीप्तिमन्तं, दिव्यम् होतारम्, स्थिरं जनमध्यं सन्दधीत। त्वां, अग्ने, रात्र्यः उषसश्च आह्वयन्ति, गवामिव वत्सं भगिन्यः। त्वं दिवि सूर्य इव प्रकटः; रात्रिषु दीप्तिमान्, अग्ने, दातृवान्, संयतः। देवाः तम्, प्राज्ञं, व्योम्नः अधिष्ठाने स्थापयन्, दिवापृथिव्योः आधारम्; युक्तवाहनमिव, दीप्तज्वालम्, अग्निं जनासः मित्रवत् स्तुवन्ति। तम् स्वगृहे, व्योम्नि, सोमवन्निर्वाणम्, दारुस्थं स्थापयन्ति; प्रिश्न्याः सुतम्, चक्षुष्मन्तं, जलस्य रक्षकमिव, उभौ लोकौ अनुवर्तते। सः होताः, सर्वं कर्म समावृत्य, पुरुषैः हविभिः गीत्या च याच्यते; हरिणशिराः, वीर्येषु सञ्चरन्, अश्व इव उभौ लोकौ पदैः चिनोति। सः, दातृवान्, अस्माकं कल्याणाय सन्दीप्तः, धनं ददातु, अस्मासु दीप्तिमान् भवतु; उभौ लोकौ अस्माकं श्रेयसे अनुकूलौ कुर्यात्, अग्ने, देव, मनुष्याणां हविः वह। दातृवान्, अग्ने, महतीं सहस्रशो वृष्टिं ददातु; अस्माकं धनं पालयतु; यज्ञेन दिवापृथिव्यौ प्रार्थनया अनुकूले कुर्यात्, उषसः दीप्त्या दीप्तिमन्तः भवन्तु। सः सन्दीप्तः, शोभनाः उषसः अनुवर्तते, दीप्तिमान्, रक्तरश्मिः; अग्निः, पुरोहितकर्मणा, पुरुषाणां स्वामी, सुमित्रः अतिथिः। एवं, अग्ने, अमृतानां मध्ये त्वं श्रेष्ठः, पुरुषाणां कृते महान्तं दिवं पूरयसी; दुहिता धेनुरिव कवये सभासु, स्वभावेन बहुधनं ददासि। वयं, अग्ने, अश्वैः शीघ्रैः वा प्रार्थनया वा वीर्यं प्राप्नुयाम; पञ्चजनानां मध्ये अस्माकं कीर्तिः उन्नता भवतु; दीप्तिः अजिता प्रज्वलतु। स्मरामि त्वां, अग्ने महाबल, स्तुत्य, यस्मिन् साधवः सम्पद्यन्ते; यं, अग्ने, वीराः यज्ञेन गच्छन्ति, स्वगृहे, स्ववंशे दीप्तिमन्तम्। वयं, जातवेदः, तव स्तोतारः, तव रक्षायाम् समृद्धिमन्तः स्याम; अस्मभ्यं दानशीलानां धनं ददातु, सन्ततिप्रजं, सत्यस्वाराज्यम्। ये दातारः गावः, ग्रामान्, रथान् स्तोतृभ्यः ददाति, अग्ने, तान् अस्मान् च श्रेयसे नय, वयं सभायां विजयं वदेम। अग्निः, सन्दीप्तः, पृथिव्यां प्रतिष्ठितः, सर्वान् लोकान् प्रतिमुखः स्थितः; शुचिः होतृ, स्वर्गात् प्राज्ञः, देवः अग्निः पूज्यः देवान् यजतु। नराशंसः त्रिणि स्थानानि दिवः अंकयति, तस्य रश्मिः महत्त्वेन; घृतैः सिक्तः, सः मनसा हविः वहतु, यज्ञस्य शिखरे देवान् संयुनक्ति। स्तुतः, अग्ने, मनसा त्वं पूज्यः; त्वं अद्य देवान् नेतवान्, न मनुष्यः; स्थिरं मरुतां गणं, इन्द्रं च, आनीय, नरः तं कुशासने यजन्तु। देव, यज्यीयः दर्भः, धनाय विस्तीर्णः, सुवृद्धः, ज्ञायमानः अस्तु; घृतेन अभिषिक्तः, वसवः, आदित्या, सर्वे देवाः अत्र आसीनाः स्यु:। दिव्यद्वाराणि, विस्तीर्णानि, सुपथानि, श्रद्धया उद्घाट्यन्ताम्; दीप्तानि, विस्तीर्णानि, अजराणि, शुद्धरूपाणि, शोभनानि च वीर्यवन्ति भवन्तु। एवं ऋषयः विषस्य भयात् विमुक्ताः, अग्निं सर्वदेवतारूपेण स्तुवन्ति, तेन यज्ञं, हविः, धनं, कीर्तिं, रक्षां च प्रार्थयन्ति।