भारती, इळा, सरस्वती च, ये ये चान्ये देवताः येषां वयं आह्वानं कुर्मः, ताः सर्वाः नः कीर्तये प्रेरयन्तु—इति श्रद्धया ऋषिः प्रार्थयति। तवष्टा स्वयम्भूः सर्वरूपाणि सर्वाणी च प्राणिनः सृष्टवान्, तस्याः सृष्टेः समृद्धिं नः यज्ञे समर्पयतु। वनस्पते, त्वं स्वरस्यम् अमृतं देवेषु स्रवय; अग्निः हव्यं वहतु। अग्निः देवतानां नेता, गायत्र्या सहितः, स्वाहा-शब्देषु तेजसा विराजते। हे अग्ने, त्वं सर्वाणि मार्गाणि जानन् अस्मान् शुभे पन्थानि नय, समृद्धये। पापरूपं वञ्चनं दुरितं नः दूरं कुरु। त्वां परं स्तोत्रं वयं समर्पयामः। त्वं, अग्ने, अस्मान् सर्वाणि दुःखानि तीर्त्वा स्वस्तये प्रापय; तव आशिषा पूषा च, पृथिवी च, विस्तीर्णा, अस्माकं अपत्येभ्यः, पौत्रेभ्यश्च, सुमनसः भवन्तु। अग्ने, सर्वं द्वेषं नः दूरं कुरु—यः अनग्निः, यः द्रुह्यति, तेषां च; पुनरपि, अस्माकं हिताय, समस्तैः अमृतैः सह भूमिं ददातु, हे भगवन्। त्वं, अग्ने, अविचलितैः रक्षाभिः अस्मान् रक्ष; स्वे प्रियासने तेजसा दीप्तिमान् भव। तव भक्तस्य भीः मा भूयात्, हे कनिष्ठ; तव परं बलं वयं अधुना विजानीयाम। हे अग्ने, न दुष्कृत्, न शत्रुः, न द्वेषिन् अस्मान् अभिभवतु; न चौरः, न मायावी, न निन्दकः अस्मान् हिंस्यात्। एतान् सर्वान् दूरं कुरु, हे महाबल। सत्यजः त्वं, अग्ने, गायन्तारं स्वयम् रक्षसि; त्वं सर्वेषां हिंसकानां प्रतिरक्षा, विश्वरक्षकः असि। त्वं, अग्ने, उभयतो विद्वान्, मनुष्याय प्राचीं पन्थां अन्वेषय; त्वं, उत्तमः, अनुकरणीयः, ऋषीणां नेता। एतानि वाक्यानि वयं मनसः पुत्रस्य, महतो अग्नेः, सन्निधौ उक्तवन्तः; सह सहस्रैः विप्रैः बलं प्राप्नुमः, इमं च स्थिरं पोष्यं जनं विजानीयाम। बृहस्पतिं वयं नूतनैः स्तोत्रैः वर्धयेम, यः वृषभः, मृदुजिह्वः, यस्य गीतानि दीप्तिमन्ति, यस्य स्तुतिं देवाः शृण्वन्ति, मनुष्याश्च नूतनचेतसः। तं होत्रारः स्वैः वाचः संयुञ्जते, यथा प्रवाहः देवभक्तैः प्रेषितः; बृहस्पतिः शीघ्रः बलवान्, मातरिश्वना स्मृतः, बहुधा जातः। तस्मै स्तुतिः, नमः, महिम्नः च समर्प्यन्ताम्—यस्मात् तस्य स्तोत्रं सवितुः बाहुवत् उन्नमति; सः स्वेन संकल्पेन अनन्यः, मृगवत् तीक्ष्णः, महाबलः, रक्षिता च। तस्य स्तोत्रं दिवि पृथिव्याम् च प्रतिध्वनति, यथा सारथिः गानं वहति; यथा मृगपदानीह, तथा बृहस्पतेः शक्ति मेघान् अभिभवति। ये त्वां दुर्बलमिति मन्यन्ते, सौम्याय लाभाय त्वां उपगच्छन्ति, ते समृद्धया जीवन्ति; त्वं योग्येभ्यः दानं न निरोधसि, अपि च नम्राय अनुग्रहं ददाति। दानशीलानां पन्थाः सुप्रपन्नाः भवन्तु, यथा प्रियस्य मित्रस्य; ये न दुर्बलाः, ये अस्मान् सौम्यदृष्ट्या पश्यन्ति, ते सन्तुष्टाः, समृद्धिं प्राप्ताः। या स्तुतिः गायते सा न व्यर्था, यथा आपः सागरं प्रति निर्बन्धं विना प्रवहन्ति; बृहस्पतिः उभयतः विद्वान्, अन्तर्यामी, सः आपः गृध्रवत् अतिक्रामति। एवं बृहस्पतिः महतो जातः, महाबलः, वृषभः, देवः, प्रतिष्ठितः; सः अस्माभिः स्तुतः, वीर्यं पशूंश्च ददातु, इमं च स्थिरं पोष्यं जनं विजानीयाम। क्रौञ्चस्य शब्द इव, पुनः क्रौञ्चस्य शब्दः, शातिनक्रौञ्चस्य शब्दश्च; द्वौ 'प्लुषि' इति वदन्ति, अदृश्याः तत्र स्थिताः, न स्पृष्टवन्तः। अदृश्याः आगच्छन्तं ताडयन्ति, गच्छन्तं च ताडयन्ति; उपरि ताडयन्ति, पुनः अपि चूर्णयन्ति। बाणाः, मिथ्याबाणाः, तृणानि, वेतानि, मुञ्जः, अदृश्यशत्रवः, सर्वे समं स्थिताः, न स्पृष्टवन्तः। गावः गोष्ठे स्थिताः, मृगाः विचरन्ति; जनानां मध्ये चिह्नानि, अदृश्याः स्थिताः, न स्पृष्टवन्तः। सायं समया एते प्रादुरभवन्, चौरवत्; अदृश्याः, सर्वैः दृष्टाः, जागृताः अभवन्। द्यौः तव पिता, पृथिवी माता, सोमः भ्राता, अदितिः भगिनी; अदृश्याः, सर्वैः दृष्टाः, तिष्ठन्ति, त्वं शुभं चर। ये स्कन्धे, ये अङ्गे, ये सूचिवत्, ये प्रकङ्कटाः; अदृश्याः, यावन्तः अत्र, सर्वे संयम्यन्ताम्। सूर्यः पुरतः उदेति, सर्वैः दृष्टः, अदृश्यनाशकः; सः सर्वान् अदृश्यान्, सर्वान् यक्ष्माणः, नाशयति। सूर्यः उदितः, सर्वान् रोगान् अपास्य; आदित्यः पर्वतान्, सर्वैः दृष्टः, अदृश्यनाशकः। अहं संकल्पं सूर्ये, दानवतां गृहे, स्थापयामि; सः न नश्यतु, न वयं नश्येम; अस्य बन्धनं मा विक्षिप्येत; मधुरं तव बलं, मधुरं तव कर्म। एषा लघ्वी पक्षिणी, स्त्री, विषं त्वया सह अदत्त; न सा न वयं म्रियामहे; नः मा म्रियाम; अस्य प्रमाणं निश्चितम्; तुभ्यं मधु, मधुकृत् अकार्षीत्। सप्त त्रिः स्फुलिङ्गाः, विषस्य फलानि, दृष्टानि; न ते न वयं म्रियाम; नः मा म्रियाम; अस्य प्रमाणं निश्चितम्; तुभ्यं मधु, मधुकृत् अकार्षीत्। नवत्युत्तरं नव, विषयुक्तानां, अंकुरितानां, सर्वेषां नामानि गृहीतानि; नः मा म्रियाम; अस्य प्रमाणं निश्चितम्; तुभ्यं मधु, मधुकृत् अकार्षीत्। सप्त त्रिः मयूर्यः, सप्त भगिन्यः, अग्र्याः—एता विषं तुभ्यं वहन्ति, यथा कुम्भेषु आपः। यावद् एतत् कुशुम्भकं, तावद् अहं अश्मना भिन्दामि; विषं तत् निष्क्रान्तं, प्रतिकूलं प्रवहति। कुशुम्भकः पर्वतात् अवलम्ब्य एवं अवदत्—'वृश्चिकस्य विषं निरसादृशम्; तव विषं अपि निरसादृशं, हे वृश्चिक।' अग्निः दिवि दीप्तिमान्, आप्सु शीघ्रः, अश्मसु च; वनस्पतिषु, ओषधिषु, मनुष्येषु च, सः शुद्धः, जनानां स्वामी, जातः। अग्ने, तव होत्रृकर्म, पोत्रृकर्म, पुरोहितत्वं; त्वं नेष्टर्, अग्निध्, उपाध्यायः; तव प्रशास्तृपदं यज्ञे; त्वं ब्रह्मा, गृहे च गृहमुख्यः। त्वं, अग्ने, इन्द्रः, ऋतस्य वृषभः; विष्णुः, उरुगायः, पूज्यः; ब्रह्मणस्पतिः, धनवन्तः, स्तोत्रपतिः; त्वं संयोजकः, दानशीलैः सह संयुज्यसे। त्वं, अग्ने, राजा वरुणः, व्रतधृत्; त्वं मित्रः, अद्भुतः, स्तुत्यः; त्वं अर्यमन्, ऋतस्य स्वामी, भागदः; त्वं अंशः, भगवन्, यज्ञभागहरः। एवं ऋषिः श्रद्धया, भक्त्या च, देवतानां, अग्नेः, बृहस्पतेः, च स्तुतिं, प्रार्थनां च, सम्यक् समर्पयन्, दिव्यं संवादं, यज्ञस्य माहात्म्यं, अदृश्यशत्रूणां निवारणं, अमृतस्य च लाभं, एकस्मिन् पावने आख्याने संनिवेशयति।