स्वर्गभूमिभ्यां अहम् एतत् सत्यं वदामि—हे पितरौ, मम वचनं सत्यमस्तु। युवे देवतानां समीपस्थौ सहायौ भूत्वा, दीर्घायुषः प्रजाः, बलवन्तः च, अस्मासु सदा वसन्तु। तत्र सर्वज्ञः भगवाञ् सविता, समृद्ध्या सह, सभायां अश्विन्याभ्यां च आगच्छतु। यथा युवानः समागच्छन्ति, तथा सवितुः प्रज्ञया समग्रं जगत् अस्माकं रक्षायै संगच्छेत। सर्वतो दिशः सर्वे देवाः—मित्रः, अर्यमन्, वरुणः च—एकत्वेन आगच्छन्तु। जगतः सर्वे महान्तः अस्मभ्यं बलं ददातु, यथा दृढः गणः। त्वां, अग्ने, शुभाशिषा सह, तुर्वणिभिः सह, अतिर्थ्यतमं अतिथिं स्तौमि। वरुणः अस्मभ्यं कीर्तिं ददातु, भानुः द्वेषं दारिद्र्यं च अस्मान् अत्येतु। उषसः निशा च, गोमद् धेनुवत्, विजयाय अहम् उपयामि। एकस्मिन्नेव दिने, स्तोत्रं मापयन्त्यौ, द्वे रूपे धारयन्त्यौ, तस्यां पात्रे पयः धारयथः। अहिबुध्न्यः, सुखदः, मातरं यथा शिशुम् अनयेत्, एवं अस्मान् नयतु। या नदी अस्मान् पारेणयति, या आपां सन्तानम् अतीर्यन्ति, तां शीघ्रवाहिनीं महतीं नदीं स्मरामः। त्वष्टा, प्राज्ञैः सह, एकचित्तः इह आगच्छतु; इन्द्रः, वृत्रहा, पुरुषेषु बलिष्ठः, जनैः सह आगच्छतु। अस्माकं धियः, अश्वयुक्ताः, तम् उपयान्तु, यथा गावः वत्सं पिन्वन्ति। तं सुरभिं नराणां मध्ये, स्त्रियः पतिं यथा, वाचः गायन्ति। मरुतः, प्राचीनैः गणैः सह, अस्माभिः एकचित्ताः भूत्वा, छायायुक्तरथाः इव, मित्रभावेन, रक्षिणः भवन्तु। यदा तेषां महिमा प्रकाशते, तदा ते सुयुक्ताः, दीप्तिमन्तः प्रयान्ति; शुभदिने, तेषां सेनाः तीक्ष्णशस्त्रवत्, विघ्नान् अपसारयन्ति। अश्विनौ, पूषानं, स्वबलौ, आवह; विष्णुः, वातः, ऋभवः च, अमित्र्याः, देवेषु अनुग्रहं कुर्वन्तु। एषः, आराध्याः, तेजः अस्मासु अस्तु, वृद्धिं स्थैर्यं च ददातु; यत् वयं देवेषु धनाय प्रयत्नं कुर्मः, तत् प्रजासु, दीर्घकालं, प्राप्नुयाम। पितरं धर्मे महान्तं, यस्य बलात् त्रितः बहुवलयितं वृत्रं जघान, तम् अहम् स्तौमि। प्रियः पितः, मधुरः पितः, त्वां वयम् वृणिमहे; अस्माकं रक्षिता भव। पोषदः पितः, शुभेन नय, हर्षदः, अद्वेषः, मित्रः, अनपगः च। तव, पितः, रसाः, लोकेषु व्याप्य, दिवि वातवत् संस्थिताः। तव, पितः, दानानि; तव मधुतमं; तव रसानां मधूनि, दृढग्रीवाः इव, तैः तुष्यन्ति। त्वयि, पितः, महादेवानां मनः प्रतिष्ठितम्; तव लक्ष्णेन त्रितः अहिं जघान। यदा त्वं, पितः, दीप्तपर्वतेषु चरसि, तत्रापि, मधुपितः, श्रेष्ठं अन्नं अन्विष्यते। यदा वयं आपां ओषधीं च सारं स्वादुम् अनुभवामः, अन्तः पोषदं भव, हे वातापे। तव सोमस्य, गोमस्तकेन, यवमस्तकेन, वयं भागं वहामः; अन्तः पोषदं भव, हे वातापे। हे ओषधे, यवागू, वृक्क, मज्जा इव पोषदं भव; अन्तः पोषदं भव, हे वातापे। त्वां, पितः, वचोभिः प्रीणयेम, यथा गावः इष्टं हविः; देवेषु त्वां सखायं भोजने इच्छामः, आत्मन्यपि। अद्य प्रवर्तितः, त्वं, देव, देवेषु जेष्टा, राजसि; प्राज्ञदूत, हविः वह। यदा, तनूनपात्, मधुना यज्ञः क्रियते, त्वं अनन्तं धनं ददासि। यथा आह्वानकर्ता, त्वं स्तुत्यः; योग्याः देवाः यज्ञाय आनय, हे अग्ने, सहस्रशक्त। तेजसा ते प्राचीना बार्हिषी, सहस्रवीर्या, यत्र आदित्याः प्रभान्ति। दीप्ताः, स्वराजः, महान्तः, पूर्णाः आपः, बहवः, घृतवत्यः वहन्ति। शोभनासु, सुशोभितासु, आसनेषु, रूपेण दीप्तासु, उषसः आस्यन्ताम्। प्रथमा, वाचस्पतयः, देवऋत्विजः, प्राज्ञाः, एष यज्ञः स्वीक्रियेत। भारती, इळा, सरस्वती, ये चान्ये, ये अहम् आह्वये—सर्वे अस्मान् यशसे प्रेरयन्तु। त्वष्टा, स्वराज्, सर्वरूपाणि, सर्वाणि भूतानि असृजत्; तेषां समृद्धिं अस्माकं कृधि। वनस्पते, तव रसा देवेषु प्रवहतु; अग्निः हवीं वहतु। अग्निः, देवऋत्विजः नेता, गायत्र्या सह संयुतः; सः स्वाहा वचनेषु दीप्तिमान्। अग्ने, अस्मान् शुभया पन्था समृद्धये नय, हे देव, सर्वमार्गवित्; पापात् अस्मान् दूरं कुरु। तुभ्यं परमं नमः। अग्ने, अस्मान् सर्वदुःखात्, तव आशिषा, पारय; पूषा च पृथिवी, विस्तीर्णा, अस्माकं अपत्येभ्यः सौम्या भवतु। अग्ने, अस्मद् द्वेषं, अनग्निभ्यः, शत्रुभ्यः वा, दुरितं नुद; पुनः, अस्माकं श्रेयसे, देव, अमृतैः सह भूमिं ददातु। अग्ने, अव्ययैः रक्षाभिः अस्मान् पालय; तव प्रियतमे आसने दीप्तिमान् भव। भयं तव यजमानात् मा आगच्छतु, कनिष्ठ; वयं तव परं तेजः इदानीं जानेम। मा, अग्ने, पापकारः, शत्रुः, दुष्टः वा अस्मान् विजेतु; मा चौरः, मायाविन्, निन्दकः वा हन्यात्। तान् दूरे कुरु, महाबल। सत्यजात, त्वं गायकं रक्षसि, अग्ने, स्वस्य कृते; त्वं सर्वेषां दुष्टकृदां, हिंसकानां च, प्रतिरक्षा, यतः त्वं, देव, विश्वरक्षकः।