कदा चिद् ऋषिः दिवं पृथिवीं च पृष्टवान्—कयोः पूर्वा, कयोः परा? किम् ऋषयः तयोः जन्मनि वदन्ति, कः तत्त्वतः वेद? यदा तौ सर्वं स्वेन आत्मना वहन्तौ पृथक् गच्छतः, तदा अहोरात्रे चक्रवत् परिवर्तेते। द्वौ सह चरन्तौ बहु मार्गं यान्ति—एकः पादैः युक्तः, अपरः अपादः तेन वाह्यमानः गर्भं धारयति। यथा पुत्रः सदा मातरि पित्रोः अङ्के तिष्ठति, एवं दिवा च पृथिवी च नोऽवयोर् अनिष्टात् पालयेताम्। अहं अदितेः दुःखरहितं तेजस्विनं स्तोत्र्यं दानं याचे। यद् गायकाय दिवा पृथिवी च तत् दद्याताम्, तौ च नोऽवयोर् अनिष्टात् पालयेताम्। यदा तौ तप्तौ बलसम्पन्नौ स्यातां, तदा वयं देवयोः तयोः सुतयोः पन्थानं अनुयाम। दिवा पृथिवी च देवयोः, द्वाभ्यां दिवाभ्यां, नोऽवयोर् अनिष्टात् पालयेताम्। यदा तौ युवत्यौ, भगिन्यौ, पत्न्यौ, पित्रोः अङ्के समागच्छतः, जगतः नाभिं घ्राणे, तदा दिवा पृथिवी च नोऽवयोर् अनिष्टात् पालयेताम्। विस्तीर्णे, महत्यौ, धर्मं धारयन्त्यौ, अहं देवमातरौ सहाय्याय आह्वये। अमृतं वहन्त्यौ, शोभनरूपे, दिवा पृथिवी च नोऽवयोर् अनिष्टात् पालयेताम्। विस्तृते, विशालौ, दूरगौ पृथिव्यौ दिवौ च, अहं श्रद्धया यज्ञे आह्वये। शुभदा, उत्तमाश्रया, दिवा पृथिवी च नोऽवयोर् अनिष्टात् पालयेताम्। यदि वयं देवाः, मित्रे, सखा, स्वामिनि वा, किञ्चिदपि अपराधं कृतवन्तः, तस्य क्षमायैयं प्रार्थना अस्तु; दिवा पृथिवी च नोऽवयोर् अनिष्टात् पालयेताम्। उभे शुभे आशिषौ मम आगच्छेताम्, उभे बलं सहाय्येन मां धारयेताम्। यदि बहवः शत्रवः समीपे स्युः, दानवन्तः देवाः तुष्टाः सन्तु, सौभग्यं ददातु। अहं सत्यं दिवाय, पृथिव्यै, प्राज्ञाणां श्रवणे, आदौ उक्तवान्। पितरौ नोऽवयोर् दोषात्, पापात् च सहाय्येन पालयेताम्। एतद्, हे दिव पृथिवि, सत्यमस्तु—यद् अहं युष्माभ्यां, पितरौ, इदानीं वदामि। देवेषु निकटतमौ सहायौ भवतम्; वयं एषं जनं दीर्घायुषं, बलिष्ठं च प्राप्नुयाम। सर्वज्ञः देवः सविता, स्त्रीभिः समृद्धिभिः सहितः, सभायां सौभग्येन नोऽवतु। यथा युवानः समागच्छन्ति, तथा सवितुः प्रज्ञया सर्वं जगत् अस्माकं रक्षायै समागच्छतु। सर्वे देवाः, मित्रः, अर्यमन्, वरुणः, ऐक्यम् उपगच्छन्तु। यथा सर्वे बलिनः जगति, तथा ते नो बलं ददतु, बलवद् गणस्य इव। त्वां, अग्ने, अतीव प्रियं अतिथिं अहं स्तौमि, तुर्वणिभिः सहितः, सौभग्येन। वरुणः नो यशः ददातु, सूर्यः द्वेषं, दरिद्रतां च अतिपिप्रतु। उषसां रात्र्याः च विजयं याचमानः, गवां पूर्णदुग्धाम् इव, श्रद्धया त्वां गच्छामि। एकस्मिन् दिने स्तोत्रं मापयन्त्यौ, द्विधा रूपेण, तत्र दुग्धं धारयथः। अहिबुध्न्यः, सुखदः, मातरं पुत्रं यथा पोषयति, एवं नो नेतु; या नदी अस्मान् तरेत्, या जलानां सन्ततिं शीघ्राः, बलिनः वहन्ति। त्वष्टा च, प्राज्ञैः सहितः, एकचित्तः, अत्रागच्छतु; इन्द्रः वृत्रहा, नराणां श्रेष्ठः, जनैः सहितः अत्र आगच्छतु। अस्माकं धियः, अश्वैः युक्ताः, तं प्रति गच्छन्तु, यथा गावः वत्सं लिहन्ति; तस्मै, नराणां सुगन्धिने, स्त्रियः पतये इव, गिरः गायन्ति। मरुतः, प्राचीना सेना सह, अस्माभिः एकचित्ताः स्युः; चित्ररथैः रथैः इव, मित्रैः देवैः इव, रक्षिणः स्युः। यदा तेषां महत्त्वं प्रकाशते, तदा ते सुव्युक्ताः, शोभनाः प्रस्थिताः; तदा शुभे दिने तेषां सेनाः तीक्ष्णायुधा इव, सर्वान् विघ्नान् अपाकुर्युः। अश्विनौ सहाय्याय आह्वयेताम्, पूषाणं च, स्वबलौ हि ते; विष्णुः, वातः, दक्षिणः ऋभवः, निर्द्वेषाः, देवेषु प्रीत्या प्रवर्तन्ताम्। एषा वः दीप्तिः, भगवत्यौ, अस्मासु अस्तु, वृद्धिं, स्थिरं वासं च ददातु; या, देवेषु धनाय यतमानाः, वयं जनासु दीर्घकालं प्राप्नुयाम। पितरं धर्मे महत्, वीर्ये च, स्तोष्यामि, यस्य बलात् त्रितः बहुस्तरीयं वृत्रं अवधीत्। मधुरः पितरः, मधुपितरः, त्वां वयम् अवृणीमहि; नः पालय। आनन्ददः, द्वेषरहितः, मित्रः, सौम्यः, स्थिरः च, पोषदः पितरः, शुभेन मार्गेण अस्मान् उपयातु। तव, पितरः, ते रसान्, सर्वेषु लोकेषु व्यापृतान्, आकाशे वात इव स्थितान्। तव, पितरः, दानानि, तव मधूनि; तव मधुना, पितरः, बलिष्ठाः रसानां मधूनि रमन्ते। त्वयि, पितरः, महादेवानां मनः स्थितम्; तव लक्ष्मणा त्रितः अहिं अवधीत्। यदा त्वं, पितरः, दीप्तशिखरेषु पर्वतेषु चरसि, तदा अपि, मधुपितरः, उत्तमं खाद्यं प्रार्थनीयम्। यदा वयं आपां, ओषधीनां च रसं आस्वादयामः, तदा त्वं, वातापे, अन्तरस्मिन् पोषदः भूयाः। तव सोमं, गाव्यशिरसम्, यवशिरसम्, वयं भक्ष्यामः; त्वं, वातापे, अन्तरस्मिन् पोषदः भूयाः। हे ओषधे, पयसा, वृक्के, मज्जायाम् इव, पोषदः भूयाः; त्वं, वातापे, अन्तरस्मिन् पोषदः भूयाः। त्वां, पितरः, वयं वचोभिः प्रीणयेम, गावः प्रियं हविर् इव; देवात् भोजने त्वां सखायं याचामः, आत्मनः अपि भोजने त्वां सखायं याचामः। अद्य प्रज्वलितः, त्वं, देव, देवेषु विजयी राजसि; प्राज्ञ दूत, हविः वह। यदा, तनूनपात्, मधुना यज्ञः सज्जीकृतः, त्वं अनन्तं धनं ददासि। यथा आह्वानकः, तथा त्वं स्तुत्यः; अत्र यज्ञे योग्याः देवान् आनय, हे अग्ने, सहस्रशक्तिमन्। तेजसा ते प्राचीना दर्भाः विततान, सहस्रवीर्ययुक्ताः, यत्र आदित्याः प्रकाशन्ते। दीप्ताः, स्वराजः, महावीर्यः, बहवः, महानद्यः, घृतं वहन्ति। शोभनासने, सुशोभिते, रमणीयरूपे, प्रातःस्मृत्य उषसः अत्र उपविशन्तु। प्रथमाः, वाचस्पतयः, दिव्यऋत्विजः, ते प्राज्ञाः, अस्माकं यज्ञं प्रतिगृह्णन्तु।