नासत्यौ दिव्ये रथे सुविष्टरे, यः स्वधाभिर्नियतं वहति, हविर्युक्तः सम्पूर्णः, तस्मिन्स्थित्वा मार्गमन्तरं विचिन्वथः, सुतरां सन्तानाय स्वाय च गच्छथः। तौ नरौ, नासत्यौ, युष्मान्न कदाचिद् वृकः कश्चन वा वृक्याः पीडयेत, न च पन्थानं परिहरतं, नापि हिंस्यमानौ भवेताम्। एष वः भागोऽयं, एष गीतिर्युष्माकं, अत्र मधूनां निधयः सन्ति, हे अद्भुतौ। यौ गोतमेन बहुप्रशस्तेनात्रिना च हविर्भिः आहूयन्ते, तौ अद्भुतौ, मार्गदर्शिनाविव, साक्षात् लक्ष्यं प्रति नयथः, तस्मिन्नाह्वाने मम आगच्छतम्। अस्माभिः परं तमः अतिक्रम्य, अश्विनौ, एष स्तोत्रं युष्मभ्यं समर्पितम्। देवयानैः पन्थाभिः आगच्छतम्, यथा अहं दीर्घायुषः पुष्टिमन्तं जनं विजानीयाम्। अद्यापि च श्वः अपि, युष्मान् अह्वये, यथा अग्निः प्रातः सन्द्यायाम् स्तोत्रैः प्रज्वलति। हे नासत्यौ, यत्र कुत्रापि स्याथां, दिवः सुतौ, श्रेष्ठदायकौ। सुष्ठुबलिनौ, अस्मान् अत्र प्रमोदयतम्; लोभिनः अपसारयतम्, तरङ्गे प्रमोदमानौ; मम वाचं शृणुतं, हे नरौ, काम्यौ, विज्ञाय, प्रज्ञया। हे पूषन्, सौन्दर्यार्थं, यथा तक्षकः देवेषु, हे नासत्यौ, सूर्यायाः रथं वहतम्। युष्माकं स्तुतयः जलासु जाताः, युष्माकं युगानि वरुणस्य पाशैः सम्यक्तया युक्तानि। युष्माकं सा मधुमयी प्रीतिर्नः सदा भवतु; योग्यस्य गायकस्य स्तुतिं गृह्णीतम्। युष्माकं कीर्तिः याति, हे दातारौ, जनाः वीर्याय हृष्यन्ति। एष स्तोत्रं युष्मभ्यं, हे अश्विनौ, आदरात्, महिम्ना, शोभायुक्तया रचितम्। पुत्रस्य च स्वस्य च हेतुना मार्गे आगच्छतम्; अगस्त्यस्य वचः, हे नासत्यौ, रमध्वम्। पुनरपि, तमः अतिक्रम्य, युष्मभ्यं, हे अश्विनौ, एष स्तोत्रं समर्पितम्। दिव्येन पन्था आगच्छतम्; वयं दीर्घायुषः बलिष्ठं जनं प्राप्नुयाम। कः एषां द्वयोः पूर्वः, कः परः? विप्राः तयोः जन्मनि किं वदन्ति—कः तत्त्वतः जानाति? यदा उभे सर्वं वहन्त्यात्मनि, पृथक् गच्छतः, तदा अहोरात्रे चक्रवत् परिवर्तेते। द्वे सह चरन्त्यौ, बहून् देशान् गच्छतः; एकः पादैः अन्यं अपादं वहति, गर्भं धारयन्। यथा पुत्रः सदा मातरि पितरि च शयितः, एवं द्यावापृथिवी अस्मान् अभयं रक्षेताम्। अदितेः अनाघस्य, ज्योतिष्मत्याः, स्तुत्यायाः दानं अहं वृषये। द्यावापृथिव्यौ तद् गायके समृद्धिं दद्याताम्; द्यावापृथिव्यौ अस्मान् अभयं रक्षेताम्। यदा तौ तप्ते, बलसम्पन्ने, तदा वयं देवयोः द्वयोः पुत्रयोः अनुगच्छेम। दिव्ये उभे, दिवसावुभौ, द्यावापृथिव्यौ अस्मान् अभयं रक्षेताम्। यदा तौ युवत्यौ, भगिन्यौ, पत्नी, पितरौ उपविशतः, तदा जगतः नाभिं घ्राणयन्त्यौ, द्यावापृथिव्यौ अस्मान् अभयं रक्षेताम्। विस्तीर्णे, महती, धर्मधारिण्यौ, देवमातरौ अहम् आह्वये। तौ अमृतं वहन्त्यौ, शोभनरूपे, द्यावापृथिव्यौ अस्मान् अभयं रक्षेताम्। विस्तृते, बृहत्यौ, दूरविस्तारिते द्यावापृथिव्यौ, अहम् अत्र यज्ञे सश्रद्धं आह्वये। शुभदायिनी, उत्तमाधारिण्यौ, द्यावापृथिव्यौ अस्मान् अभयं रक्षेताम्। यदि, हे देवाः, वयं किञ्चित् अपराधं कृतवन्तः, सखायं, सख्यं, अधिपं वा, तर्हि एषा प्रार्थना क्षमायै; द्यावापृथिव्यौ अस्मान् अभयं रक्षेताम्। उभे शुभे अश्विनौ, उभे बलं माम् उपतिष्ठेतां। यदि बहवः रिपवः समीपे स्युः, तदा दातारः देवाः अस्मभ्यं सुमनसः स्युः, समृद्धिं च ददातु। अहं सत्यम् उक्तवान् द्यवे, पृथिव्यै, विप्राणां श्रवणे, प्रथमे। पितरौ अस्मान् पापात् अनृते च रक्षेताम्, सहायेन। एतत्, हे द्यावापृथिव्यौ, सत्यमस्तु—यदिदानीं वः वदामि, पितरौ। देवेषु समीपतमौ सहायौ भवतम्; वयं दीर्घायुषः बलिष्ठं जनं प्राप्नुयाम। सर्ववित् देवः सविता, शुभैः सह, समृद्ध्या सभायाम् आगच्छतु, स्त्रीभिरिष्टिभिः सहितः। यथा युवानः समागच्छन्ति, तथा सर्वं जगत् अस्माकं रक्षायै तस्य प्रज्ञया समागच्छतु। सर्वे देवाः, सर्वतः, मित्रः, अर्यमन्, वरुणः, संयुक्ताः, अस्मान् आगच्छन्तु। जगतः सर्वे महान्तः बलं ददातु, यथा प्रबलः गणः। त्वां, हे अग्ने, प्रियतमं अतिथिं, स्तुत्या, तुर्वणिभिः सहितं, अहं स्तौमि। वरुणः अस्मभ्यं यशः ददातु, सूर्यः तेजस्वी अस्मान् द्वेषः दरिद्रतां च अतीरयतु। उषसां रात्र्याः च, जयाय, गवां दुग्धवतीव, अहम् उपयामि। स्तोत्रं समं मापयन्त्यौ, द्विधे रूपे, तस्मिन् पात्रे दुग्धं धारयथः। अहिबुध्न्यः, सुखदः, मातेव पोषयन्, अस्मान् नेतु; नदी अस्मान् तारयतु, या अपां सुतान् शीघ्रैः महद्भिः वहन्ति। त्वष्टा, विदुषां सहितः, एकचित्तः, अत्र आगच्छतु; इन्द्रः वृत्रहा, नृणां श्रेष्ठः, जनैः सहितः अत्र आगच्छतु। अस्माकं अश्वयुक्ताः प्रज्ञाः तम् उपगच्छन्तु, यथा गावः वत्सं लिहन्ति; तस्मै, मनुष्येषु सुगन्धिने, स्त्रियः पतये गीयन्ति। मरुतः, पुरातनं गणं सहिताः, अस्माभिः एकचित्ताः स्युः; यथा चित्ररथाः, यथा देवाः मैत्र्यायुक्ताः, ते अस्माकं रक्षिणः स्युः। यदा तेषां महिमा प्रकाशते, तदा सुयुज्याः शोभनाः प्रस्थिताः; शुभे दिने, तेषां सेनाः, तीक्ष्णायुधमिव, सर्वान् विघ्नान् नुदन्ति। अश्विनौ आह्वय, पूषाणं च, स्वबलिनः सन्ति; विष्णुः, वातः, दक्षिणाः ऋभवः, अमित्रहन्तारः, देवेषु प्रीणयन्तु। एष वः तेजः, हे पूज्याः, अस्माकं सदा अस्तु, वृद्ध्यै, सुरक्षितवेश्मने च; यत्, धनाय देवेषु युध्यमानाः, जनासु स्थिरं विन्देम। पितरं, धर्मे महान्तं, वीर्ये च, अहं स्तौमि, यस्य बलात् त्रितः बहुप्रचछन्नं वृत्रं जघान। मधुरः पितरः, मधुमान् पितरः, वयम् त्वां वृणिमहे; अस्माकं रक्षिता भव। पुष्टिदः पितरः, मङ्गलप्रदः, प्रियः, द्वेषरहितः, मित्रः, सौम्यः, अनपायिनः, अस्मान् उपयातु। तव, हे पितरः, ते रसान्, विश्वेषु लोकेषु विततान्, आकाशे वायुवद् स्थितान्। तव दानानि, हे पितरः, तव एव मधुतमम्; रसानां मधूनि, बलिष्ठग्रीवाः इव, तैः रमन्ते। त्वयि, हे पितरः, महादेवानां मनः स्थितम्; तव लिङ्गेन त्रितः अहिं जघान। यदा त्वं, हे पितरः, शुक्लपर्वतेषु विचरः, तदा अपि, मधुमन् पितरः, श्रेष्ठं भोजनं प्रार्थ्यते। यदा वयं अपां ओषधीं च रसं स्वादुम्, तदा त्वं, वातापे, अन्तः पुष्टिदः भव।