इदानीं कौशलमिदं समुत्थितम्। तत्र बलवती रथः भूष्यताम्, प्राज्ञाः सन्तु हृष्टाः। दिव्यानि सहायकानि, चिन्तनप्रेरकाः, धनदाः, दिव्यपुत्राः, शुद्धव्रताः, शुभकर्मणः, तत्र सम्प्रत्युपविष्टाः सन्ति। हे दिव्यसहायौ, इन्द्रवत्, मरुतामिव, आश्चर्यजनकौ, महाबलिनौ, श्रेष्ठरथचालकौ, मधुपूर्णं रथं वहन्तौ, तेनैव, हे अश्विनौ, यजमानस्य समीपं सम्प्राप्तवन्तौ। किं कुर्वथः, हे आश्चर्यजनकौ, अत्र? किं च इच्छथः? यः कश्चन मानवेषु आज्यः स्यात्, तं प्रति गच्छथः, पीडितं तरयथः, पतितं जीवनं पुनर्यच्छथः, ऋषये प्रकाशं वाक्याय वहथः। गर्जन्तं लोभिनं वृकं दूरं कुरुतम्, शत्रून् प्रतियोगे हतव्यम्, गायकस्य वाक् दानसमृद्धा क्रियताम्, स्तुतिं च रक्षां च मम दत्तम्। युष्माभिः तुग्रपुत्राय नद्यः मध्ये नौः स्वयंचलिता, पक्षा युक्ता, निर्मिता या, तया दिव्यचेतसा, तं शीघ्रगं महाप्रवाहं पारयित्वा नीतवन्तौ। तुग्रपुत्रः जलमध्ये पतितः, अन्धकारे, आधाररहिते स्थले, चत्वारः नौकाः, गर्भस्थबालस्य प्रियतमा, अश्विभ्याम् अधिष्ठिताः, तम् पारयन्ति। कः वृक्षः जलमध्ये स्थितः, यं तुग्रपुत्रः शरणं गच्छन् आलिङ्गितवान्? पशोः पत्रशाखावत्, अश्विनौ, तम् श्रवणाय वहथः। युष्माकं साहाय्यं, हे नासत्यौ, सदा सन्निधौ अस्तु, यद्यद् युष्माकं प्रमाणं निर्धारितम्। सोमस्य अस्मिन आसने, अद्य, अहं एतां प्रजां दीर्घायुषीं समृद्धां च विजानीयाम्। युष्माभिः मनसः अपि शीघ्रतरं, त्रियुक्तं, बलवत्, त्रिचक्रं रथं योज्यताम्, येन शुभकर्मणः गृहम् अगच्छथः, पक्षिवत् त्रिगुणवेगेन पतथः। यदा युष्माकं सम्यक् संयोजितः रथः पृथिव्याः नाभौ तिष्ठति, यदा बलपथं अनुसरथः, तदा एषः सुन्दरः स्तवः युष्मान् समागच्छतु, हे दिव्यकन्यके, हे उषसः, संगच्छध्वम्। स्वरूपेण सम्यग्युक्ते रथे तिष्ठतं, यः हविपूर्णः, व्रतानुसारि गच्छति, येन, हे नासत्यौ, पन्थानं विचिन्वथः, सन्तानाय स्वार्थाय च आगच्छथः। न वृको न वृकी युष्मान् बाधेत, नापसृत्य नापि हीयध्वम्; एषः भागः युष्माकं कृते, एषः स्तवः, हे आश्चर्यजनकौ, अत्र च मधुनः निधयः। गोतमः, अत्रिः च, बहुप्रशंसकौ, हविभिः युष्मान् आह्वयतः; मार्गदर्शकवत्, यः लक्ष्यं प्रति नयति, आगच्छतं, हे नासत्यौ, मम आह्वानम्। अतीत्य परमतमसि, अश्विनौ, एषः स्तवः उपन्यस्तः; देवयानैः पन्थाभिः आगच्छतं, यथा एतां प्रजां दीर्घायुषीं समृद्धां च विजानीयाम्। एतान् अद्य च अनागते च अहं वहामि, यथा अग्निः प्रातःकाले उषसः आगमने स्तवैर् दीप्यते; हे नासत्यौ, यत्र कुत्रापि स्थिता, दिव्यपुत्रौ, श्रेष्ठदानदौ। बलिनौ, अत्र अस्मान् प्रहर्षयतं; लोभिनं, तरङ्गे रममाणं, दूरं कुरुतम्; मम वाक्यानि शृणुतं, हे नरौ, अभिलषितज्ञौ, प्राज्ञौ च। रमणीयतायै, हे पूषन्, यथा देवतानां विश्वकर्मा, हे नासत्यौ, सूर्यायाः रथं वाहयतं; युष्माकं स्तुतयः जलोद्भवाः, युगानि वरुणस्य पाशवत् सम्यक्तया संयोजितानि। युष्माकं सौम्यं प्रीतिः अस्मासु अस्तु; योग्यगायकस्य स्तुतिं गृह्णीतम्। युष्माकं कीर्तिः यदा प्रसरति, हे दानशालिनौ, जनाः वीर्याय हृष्यन्ति। एषः स्तवः युष्माकं कृते, अश्विनौ, मान्येन, शोभनया स्तुत्या रचितः। सुताय स्वार्थाय च मार्गे आगच्छतं; अगस्त्यस्य वचने, हे नासत्यौ, रमध्वम्। अतीत्य तमः, अश्विनौ, एषः स्तवः उपन्यस्तः; देवयानैः पन्थाभिः आगच्छतं, यथा एतां प्रजां दीर्घायुषीं समृद्धां च विजानीयाम्। कयोः एषां पूर्वा, कया परा? प्राज्ञाः तयोः जन्म विषये किं वदन्ति—कः सत्यं जानाति? यदा उभे सर्वाणि वहन्त्यात्मनि, पृथक् गच्छतः, दिवस्-निशे चक्रवत् परिवर्तेते। द्वे सह गच्छन्त्यौ, बहु मार्गे; एका पदा अपरां अपदीं वहन्ति, गर्भं वहन्ति। यथा पुत्रः सदा मातरौ पित्रौ अङ्के तिष्ठति, तथा द्यावापृथिवी अस्मान् रक्षेताम्। अदितेः दानं, क्लेशरहितं, तेजस्विनं, स्तुत्यं, आह्वयामि। द्यावापृथिव्यौ तत् गायकाय वहताम्; द्यावापृथिवी अस्मान् रक्षेताम्। यदा तप्येते, बलसम्पन्ने, तदा देवपुत्रौ अनुसरामः। उभे देवसम्बद्धे, उभाभ्यां दिवाभ्यां, द्यावापृथिवी अस्मान् रक्षेताम्। यदा द्वे युवत्यौ मिलित्वा, भगिन्यौ, पत्न्यौ, पित्रोः अङ्के समागच्छतः। जगतः नाभिं घ्राणे, द्यावापृथिवी अस्मान् रक्षेताम्। विस्तीर्णे, महानिवासे, ऋतं धारयन्त्यौ, देवमातृभ्यां साहाय्यं याचे। अमृतं वहन्त्यौ, शोभनरूपे, द्यावापृथिवी अस्मान् रक्षेताम्। विस्तीर्णे, पृथिव्यौ, द्यावापृथिव्यौ, श्रद्धया अस्मिन् यज्ञे आह्वयामि। शुभदायिनी, उत्तमाधारिण्यौ, द्यावापृथिवी अस्मान् रक्षेताम्। यदि, हे देवाः, किञ्चित् अपराधं कृतवन्तः स्म, मित्रे, सखायि, स्वामिनि वा, तर्हि एषा प्रार्थना क्षमायै; द्यावापृथिवी अस्मान् रक्षेताम्। उभे शुभे अश्मानि मामुपेताम्; उभे बलं साहाय्येन मां धारयेताम्। यदि बहवः शत्रवः समीपे स्युः, दानशीलाः देवाः हृष्टाः सन्तु, समृद्धिं च ददतु। सत्यं व्याहरामि द्यवे पृथिव्यै च, प्राज्ञश्रोत्राय; पितरौ अस्मान् पापात् रक्षेताम्। एतत्, हे द्यावापृथिव्यौ, सत्यं भूयात्—यत् इदानीं वदामि, पितरौ। देवानां समीपतमौ सहायौ भवेताम्; वयम् एतां प्रजां दीर्घायुषीं समृद्धां च प्राप्नुयाम। सर्ववित् देवः सविता सभायाम् अशिषा आगच्छतु, समृद्ध्यै देवीभिः सह। यथा युवानः समागतः, तथा सर्वं जगत् सवितुः प्रज्ञया अस्मान् रक्षायै संगच्छेत। सर्वे देवाः दिशः दिशः अस्मान् आगच्छन्तु—मित्रः, अर्यमा, वरुणः, संयुक्ताः। यथा सर्वे जगतः महाबलिनः, तथा अस्मान् बलं ददतु, यथा महती सेना। त्वां, हे अग्ने, अतिथिं श्रेष्ठं, अशिषा, तुर्वणिभिः सह, स्तौमि। वरुणः अस्मान् कीर्तिं ददातु, सूर्यः द्वेषं दरिद्रतां च तरयतु। त्वां नमस्यन्, जयाय, उषसां रात्र्याः समीपं गच्छामि, यथा दुग्धपूर्णां धेनुम्। तस्याः पात्रे, एकस्मिन दिवसे स्तोत्रं मापयन्त्यौ, दुग्धं धारयथः। अहिबुध्न्यः, सुखदः, अस्मान् नेतु, यथा मातरः पुत्रं पोषयन्ति; नदी अस्मान् वहतु, येन जलोत्पन्नान् तरामः, ये शीघ्राः महाबलिनः वहन्ति। त्वष्टा प्राज्ञैः सह, एकचित्तः, अत्रागच्छतु; इन्द्रः वृत्रहा, नराणां श्रेष्ठबलः, अत्र जनैः सह आगच्छतु। अश्वयुक्ताः मेधसः युक्ताः चिन्ताः तम् प्रति यान्तु, यथा गावः वत्सं लिढन्ति; तम् प्रति, सुरभिं नराणां मध्ये, वाचः गायन्ति, यथा पत्न्यः पतिं प्रति। मरुतः, प्राचीनसेना, एकचित्ताः अस्माभिः सन्तु; यथा चित्राश्वयुक्तरथाः, यथा देवाः मैत्र्यायुक्ताः, रक्षिणः स्युः। यदा तेषां महिमा प्रकाशते, तदा ते सम्यग्युक्ताः शोभनाः प्रस्थिताः; शुभदिने, तेषां सेनाः, तीक्ष्णायुधवत्, सर्वान् विघ्नान् अपाकरोन्ति। एवं ऋग्वेदस्य एते मन्त्राः, दिव्यानां अश्विनोः, द्यावापृथिव्योः, सवितुः, अग्नेः, मरुतां च स्तुतिपूर्वकं, देवपूजनस्य, रक्षायाः, आयुषः, समृद्धेः च कथा प्रवहन्ति।