यदा यदा हे इन्द्र, सा ते प्रीतिर्भवति या त्वं गायकानां सहायः अभूः, तदा अस्माकं महद् वाञ्छितं मा अपूर्णं भवतु। त्वदीयानि सर्वाणि वैभवानि प्राप्नुयाम, महाबलिन्। त्वां कश्चन राजा न बाधते, हे इन्द्र; अपि तव स्वसारः अपि तव स्थानं न स्पृशन्ति। आपः अपि, प्रवर्तितुम् इच्छन्त्यः, त्वां प्रति आगच्छन्ति; इन्द्रः सख्यं बलं च प्राप्नोति। इन्द्रः मनुष्यैः सह विजयी, संग्रामे वीरः, नम्रस्य गायकस्य आह्वानं शृणोति। यः त्वां यजते, तस्य रथं प्रस्थापयति, स्तोत्राणि उन्नयति, यदि सः स्वयमेव सत्यम् अस्ति। एवं इन्द्रः, पुरुषेषु कीर्तिमान्, तेजस्वी, प्रतिद्वन्दिनः अतिवर्तते। सः सर्वासु सभासु बलाय स्तूयते; यजमानस्य स्तुतिः तम् स्थिरं करोति। त्वया सह, हे दानिन् इन्द्र, शत्रून् जेयाम, ये आत्मानं महान् मन्यन्ते। त्वं अस्माकं रक्षकः, त्वं बलम्; एतां जनतां दीर्घायुषीं विजानीयाम। अहम् अनेके हेमन्तान् सहितवान्, श्रान्तः, रात्रयः प्रभाताश्च मम बलं ह्रियन्ति। जरसा शरीरेषु शोभा क्षीयते, तथापि बलिनः स्वदारान् प्राप्नुवन्ति। ये पूर्वं धर्मं पालयन्तः, देवैः सह, अपि च अनृतं अब्रुवन्। ते अपि, क्षीणबलाः, परमं न प्राप्नुवन्ति; तथापि बलिनः स्वदारान् प्राप्नुवन्ति। न निरर्थकं देवाः श्रान्तं उपकुर्वन्ति; सर्वान् प्रतिद्वन्दिनः अहं विजितवान्। अत्र शतगुणं संग्रामं विजित्य, यदा द्वौ सम्यक् युक्तौ सन्दधाते। न काचित् वाञ्छा, निगृहीता अपि, ममागता, न कुतश्चन। लोपामुद्रा बलिनं समीपं आकर्षति; या धीरा स्त्री, सः श्रान्तं नरं संयमयति। अधुना अहं एतं सोमं आह्वयामि, यो हृदये पीतः सञ्जातः। यत् किञ्चिद् अकार्यं कृतम्, तत् सः क्षमयतु, मानवः हि कामुकः। अगस्त्यः कुपिभिः खनन्, सन्ततिम् अपत्यं बलं च इच्छन्, महर्षिः उभे जाति पुष्णाति; सः देवेषु सत्यम् श्रेयः प्राप्नोति। यदा भवतः सुशिक्षिताः अश्वाः रथश्च मार्गान् अतिक्रामतः, तदा सुवर्णमयं पवित्रं स्रवति, मधु पीत्वा उषसा सह युज्येथे। यजमानस्य हविः, आराधकस्य, न अवमन्स्यथः, यदा सः भवतोः कृपां इच्छति; भवत्याः भगिन्यः सर्वत्र स्तुतिं वहन्ति, बलं मधु च इच्छन्त्यः। गावः स्तन्यं युष्माकं कृते उपस्थायाम् अधत्त, प्राचीं दीक्षां; यजमानः शुद्धः हविः जुहोति, यदा वनेषु आह्वयति, सः युष्मान् अर्चति। मधुमतीं ऊष्णीं अतिथये वृणुथः, यथा आपः स्रवणं वृत्य; एवं अश्विनौ, पशवः युष्मान् इच्छन्ति, मधु रथे चक्रवत् प्रवहति। दातृत्वाय, हे अद्भुतौ, अहम् वृषभबलवत् युष्मान् प्रति प्रवर्तेयम्; आपः पृथिवी च युष्माकं महिमानं उपतिष्ठन्ति, शीघ्रः स्तौतारः युष्मान् स्तौति। यदा युष्माकं सुमहान् अश्वाः युज्यन्ते, तदा बलवतीं प्रजां शक्तिभिः प्रेषयथः; शीघ्रवातवत् धीमान् महत्त्वाय ददाति, सुसंकल्पः बलं प्रयच्छति। वयं स्तौतारः युष्माकं सत्या स्तुत्या वदामः, हि फलं निश्चितम्; एवं अश्विनौ, मार्गाः कदापि न निन्द्याः, बलिनः सदा दिव्यं प्रति नेतारः। युवां अश्विनौ, सदा दिवः अनुयाथः, महतः स्रोतसि; अगस्त्यः, मनुष्येषु विश्रुतः, तक्षकवत् सहस्रशः दीप्तिमान्। यदा युष्माकं महत्त्वेन रथः प्रस्थितः, तदा मानवयाजकवत् शीघ्रं गच्छथः; विदुषे, स्वाश्वेभ्यः च, नासत्यौ, धनानि प्रयच्छतं यथा वयं धनवतः स्याम। तं वः रथं अद्य स्तोत्रैः आह्वयाम, हे अश्विनौ, नव्यं श्रेयः कृते; अक्ष्यचक्रं व्योम्नि चरन्तं, एषां जनानां दीर्घायुषीं विजानीयाम। किम् प्रियं धनं, यदा यजमानः आपः उच्चारयति? एष यज्ञः स्तुतिं कृतवान्, हे रक्षिणौ, धनदौ, जनपालकौ। युष्माकं अश्वाः शुद्धाः, क्षीरमयाः, वातवत् शीघ्रगाः, दिव्याः, दृढपीठिकाः, उत्साहिनः, राजन्यः, अश्विनौ, युष्मान् आनीयन्ते। युष्माकं रथः, नदीवत्, कदापि न तिष्ठति, दृढयुगः, संपदर्थः; महाबलः, स्थितः, मनसापि शीघ्रतरः, यजमानानां श्रेष्ठः। अत्र जातौ, संगतौ, निष्कलङ्कशरीरौ, स्वनाम्ना; एकः विजयी, सुभगः, अन्यः दिव्यपुत्रः, भाग्यशाली। युष्माकं गावः, श्यामाः, पन्थानं अनुगच्छन्त्यः, चित्ररूपाः, गृहाणि प्राप्नुवन्ति; अश्विनः अश्वाः बलवन्तः, रथः लोकान् निनादयन् गच्छति। युष्माकं वृषा, शरदिव, प्राचीनं दानं वितरन्, मधु इच्छन् गच्छति; एवं अन्यस्य अश्वाः बलवन्तः, नद्यः ऋजवः आगता। प्राचीनः कविः युष्माकं गीतं प्रेषितवान्, अश्विनौ, त्रिधा प्रवहन्तम्; स्तौतारं न परित्यजथः, मम आह्वानं शृणुथः। वास्तवे, युष्माकं दीप्तरूपाणि गीतैः स्तूयन्ते, यज्ञस्थले, नराणाम् मध्ये; वृषमेखलः, बलवान्, पूरितः, गावः स्तन्यं जनान् मोदयन्ति। अश्विनौ, पूषा इव, या धीरा न जरति, तथा यजमानः, पूर्णहविः, युष्मान् आह्वयति; यदा अहम् स्तौमि, युष्मान् आह्वयामि, तदा एषां जनानां दीर्घायुषीं विजानीयाम। अधुना एष कौशलम् उदितम्; युष्माकं बलिनं रथं अलङ्कुर्वन्तु, धीमान् सन्तु; दिव्योपकारकौ, प्रचोदकौ, धनदौ, दिव्यपुत्रौ, शुद्धव्रतौ, सुकृतौ। युवां, दिव्योपकारकौ, इन्द्रवत्, मरुद्वत्, अद्भुतौ, महाबलिनौ, श्रेष्ठरथिनौ; पूर्णरथं मधुमन्तं वहथः, तेन अश्विनौ, यजमानं प्रति आगच्छथः। किं अद्भुतौ, अत्र करोथः? किं इच्छथः? यः पुरुषेषु अद्य पूज्यः, तम् अतीत्य, कृणुतम्; पतितं जीवयतं, कवये प्रकाशं ददतम्। गर्जन्तं लोभिनं वृकं नुदतम्, शत्रून् निघ्नीतं, अश्विनौ, स्पर्धायाम्; स्तौतारस्य वाक् धनवती क्रियताम्, नासत्यौ, स्तुतिं रक्षां च दत्तम्। नद्यः मध्ये नौका अकुर्वतम्, स्वयंचलितां, पक्षिणीम्, तुग्रस्य पुत्राय; या दिव्येन मनसा, शीघ्रगामिनी, तम् उग्रस्रोतसि अतीरयतम्। तुग्रस्य पुत्रः, आपः मध्ये पतितः, तमसि, आधाररहिते स्थले, चत्वारः नावः, गर्भस्थेन शिशुना प्रियाः, अश्विनौ नेतारः, तम् अतीरयन्त। कः वृक्षः आपः मध्ये स्थितः, यं तुग्रस्य पुत्रः, शरणम् इच्छन्, आलिङ्गयत्? पशोः पत्रशाखावत्, अश्विनौ, तम् श्रोतव्यम् अतीरयथुः। सदा सा वां साहाय्यम्, नासत्यौ, समीपं अस्तु, यत् युष्माकं मापितम्; अस्मात् सोमासनात् अद्य, एषां जनानां दीर्घायुषीं विजानीयाम। योजयतम् तं मनसः अपि शीघ्रतरम्, त्रियुक्तं, दृढं, त्रिचक्रम्; येन युष्मान् कुशलिनः गृहं प्रति त्रिगुणवेगेन पतथः, पक्षिवत्। यदा वः सुसंयुक्तः रथः पृथिव्याः नाभौ तिष्ठति, यदा युवां, धीमानौ, बलस्य मार्गं अनुगच्छथः; एष गीतिः, शोभनः, युष्मान् प्राप्नोतु, दिव्यकन्यकाः, उषसः, संयुज्यध्वम्। एवं ऋषयः, यजमानाः, गायकाः, देवौ इन्द्रम्, अश्विनौ, अगस्त्यं च स्तुवन्ति, तेषां कृपया दीर्घायुषीं, धनं, बलं च प्राप्नुवन्ति।