सर्वेषां जनानां मध्ये यः एकः एव प्रशंसनीयः, तस्मै गीतानि समर्प्यन्ते। सः स्वभावेन जनैः समाश्रित्य, यथा यवः, वृषभः दानदः इव सन्निहितः। तस्य द्वयोः हस्तयोः पञ्चजनानां सर्वाणि धनानि निहितानि सन्ति। तम् एव वयं विचिनुमः, यः अस्माकं रिपुः भवति; सः दिव्य इन्द्रायुध इव तं निर्दयम् अपसारयतु। यः यजमानं न विन्दति, द्वेष्यं, सखायं च न, तम् एव हन्याः; अस्मभ्यं तद् विद्याम् अनुगृहाण, यः अपि प्राज्ञः, सः अस्माकं भागं न हरति। यस्य द्विधा वीर्यं स्तोमेषु स्थितम्, यः शक्तिमान् पराक्रमेण श्रेयांसि संप्राप्तः, तं इन्द्रं सोमं च वयं विजयं प्रति नयेम, स्पर्धासु च बलिनं प्राप्नुमः। यथा पुरा, हे इन्द्र, त्वं गायकेभ्यः अक्षयजलधारा इव अभवः, एवं अधुना अहमपि त्वां स्तुवन् आह्वयामि—जीव्यमानं जनं वयं विद्याम। वृषभः, नराधिपः, जनानां राजा, स इन्द्रः बहुप्रार्थितः, सः समुपैति। सः स्तुतः, कीर्तिं इच्छन्, यज्ञे आगच्छतु, स्वौ बलिष्ठौ अश्वौ युञ्जीत, शीघ्रं समुपैति। तव ते बलिनौ वृषभौ अश्वौ, स्तोमैः युक्तौ, रथवाहनौ, शीघ्रगामिनौ—तौ आरोह, ताभ्यां आगच्छ, सोमपानाय त्वां वयं आह्वयामः। बलिनं त्वं रथं आरोह, हे महाबल, तव सिक्तः सोमः मधुरः सिञ्चति। बलिनौ अश्वौ युञ्ज, जनानां वृषभ, कपिलैः अश्वैः यज्ञस्य समीपं आगच्छ। एष यज्ञः देवेषु, एषा प्रज्ञा, एते स्तोमाः, एष सोमः, इन्द्र। आसन्दः विस्तृतः—शक्र, आगच्छ, पिब, उपविश, तव अश्वान् इह विसृज। सुश्रुत इन्द्र, शीघ्रं स्तोत्रस्य समीपं आगच्छ। वयं गायन्तः तव प्रसादेन धनं विद्याम; जीव्यमानं जनं वयं विद्याम। यदा, हे इन्द्र, तव सा कृपा या त्वं गायकेभ्यः सहायः अभूः—नः महद् इच्छां न परित्यज, सर्वं तव धनं प्राप्नुयाम्, महाबल। न कश्चन राजा, हे इन्द्र, त्वां बाधते; अपि तव भगिन्यः तव स्थानं न स्पृशन्ति। आपः अपि प्रवाहाय उत्सुकाः तं प्रति गच्छन्ति; इन्द्रः मैत्र्यं बलं च प्राप्तवान्। इन्द्रः पुरुषैः सह विजयी, संग्रामे वीरः, नम्रस्य स्तोत्रस्य श्रोता। सः यजमानाय रथं प्रेषयति, सः स्तोत्राणि उच्चारयति, यदि सः स्वभावतः एव अस्ति। एवं इन्द्रः, नरसंसदि कीर्तिमान्, तेजस्वी, प्रतिद्वन्दिनः अतिक्रामति। सः सर्वासु सभासु बलस्य स्तुत्या प्रशस्यते; यजमानस्य स्तुत्या सः स्थिरः भवति। त्वया, दानशिल इन्द्र, वयं शत्रून् जेष्याम, ये आत्मानं महान् मन्यन्ते। त्वं अस्माकं रक्षकः, त्वमेव अस्माकं बलम्; जीव्यमानं जनं वयं विद्याम। अहं बहूनि शरदः अतीतानि, श्रान्तः, रात्र्यः प्रभातानि च मम बलं क्षपयन्ति। जरया शरीरस्य शोभा ह्रियते, तथापि बलिनः स्वपत्नीं प्राप्तवन्तः। ये धर्मं पूर्वं पालयन्तः, देवेभिः सह, अपि ते अनृतं अब्रुवन्। ते अपि, क्षीणबलाः, परमं न प्राप्तवन्तः; तथापि बलिनः स्वपत्नीं प्राप्तवन्तः। न वृथा देवाः श्रान्तं सहायन्ते; अहं सर्वान् प्रतिद्वन्दिनः अतिक्राम्य। अत्र शतगुणं संग्रामं जितवान्, यदा द्वौ सम्यक् संयुक्तौ आगच्छतः। न कश्चित् कामः, संयमितः अपि, मम समीपं आगतः, न चित् कुतश्चन। लोपामुद्रा बलिनं समीपं नयति; सा पण्डिता, निश्चला, श्वासन्तं नरं संयुनक्ति। अधुना अहम् एषं सोमं आह्वये, यो हृदयेषु सिक्तः, पीतः। यद् यत् कर्म कृतम्, तत् सः क्षमयतु, मानवः हि सुखस्य लोभुकः। अगस्त्यः, काष्ठैः खनन्, सन्ततिं, प्रजां, बलं च अन्वेषयन्, सः महर्षिः उभे वंशे पोषयामास; सः देवेषु सत्यम् श्रेयः प्राप्नोत्। युष्माकं राज्यं, सुविहिताः अश्वाः, रथः च, यदा पन्थानं चरन्ति, दत्तानि। सुवर्णयन्त्रेण सोमः सिञ्चति, प्रातर्यज्ञे मधु भुञ्जाथः। युष्माकं दानस्य योग्यं यज्ञं, यजमानस्य होमं न विस्मरथः; भगिन्यः सर्वत्र प्रशंसा वहन्ति, बलं मधु च इच्छन्त्यः। गावः स्तन्यं युष्माभिः पयः स्थपितम्, पुरातनं फलम्; यदा यजमानः, शुचिः, वनान्तरे आह्वयति, सः हविषा युष्मान् उपतिष्ठते। अतिथये मधुमत् उष्णं वृतम्, यथा आपः कूलं वृत्यन्ते; तथा, अश्विनौ, गावः युष्मान् इच्छन्ति, मधु रथचक्रवत् वहति। वो दानाय, आश्चर्यवत्, अहम् वृषभबलं यथा प्रवर्तये; आपः पृथिवी च युष्माकं महत्त्वं उपतिष्ठन्ति, शीघ्रः स्तुत्यः च वः स्तौति। यदा युष्माकं दानशिलाः अश्वाः युज्यन्ते, पोषयितारं शक्तिभिः प्रेषयथः; शीघ्रवायुः इव, प्राज्ञः महत्त्वाय ददाति, सुसंकल्पः बलं ददाति। वयं स्तोतारः, सत्यम् स्तौतुम् उद्घोषयामः, हि फलम् स्थापितम्; तस्मात्, अश्विनौ, पन्थानः न कदापि निन्दनीयाः, बलिनः सदा दिव्यम् प्रति नयन्ति। युवां अश्विनौ, सदा अह्नः अनुगच्छथः, महतः प्रवाहस्य समीपे; अगस्त्यः, नराणां मध्ये कीर्तिमान्, तक्षक इव सहस्रशः प्रकाशते। यदा युष्माकं रथस्य महिमा, तदा शीघ्रं पुरोहित इव चरथः; धिमतां ददातम्, स्वाश्वेभ्यः अपि, नासत्यौ, धनवन्तः स्याम। युष्माकं रथम्, अद्य स्तोत्रैः आह्वयामः, अश्विनौ, नूतनाय श्रियै; अच्युतचक्रः, दिवम् आचरन्, जीव्यमानं जनं वयं विद्याम। किं श्रेयः धनानाम्, यदा यजमानाः आपः उद्यमयन्ति? एष यज्ञः वः स्तुतिं कृतवान्, रक्षिणः, धनदाः, जनपालकाः। युष्माकं अश्वाः, शुद्धाः, क्षीरवंतः, वायुवत् शीघ्रगामिनः, दिव्याः, दृढपृष्ठाः, उत्सुकमना, राजन्याः, अश्विनौ, वः समीपं वहन्ति। युष्माकं रथः, सरित्समा, न कदापि तिष्ठति, दृढयुगः, श्रियै योग्यः; महाबलः, स्थितः, मनसः अपि शीघ्रतरः, यजमानानां मध्ये श्रेष्ठः। अत्र जातौ, युष्माभिः संगृहीतौ, निष्कलङ्कौ, स्वनामभ्याम्; एकः विजयी, सौभाग्यवान्, अन्यः, भगवत्, दिवः पुत्रः। युष्माकं गावः, पिङ्गलाः, पन्थानं अनुचरन्त्यः, चित्ररूपाः, गृहाणि प्राप्नुवन्ति; अश्विनौ, एकस्य अश्वाः बलिनः, रथः च शब्दयन् लोकान् व्याप्नोति। वृषभः, शरद्वत्, प्राचीनानि दानानि वितरन्, मधु इच्छन् गच्छति; तथा, अन्यस्य अश्वाः बलिनः, नद्यः ऋजवः आगच्छन्ति। पुरातनः कविः वः गीतं प्रेषितवान्, अश्विनौ, त्रिधा प्रवाहितम्; स्तुतं न परित्यजथः, आहुतिं शृणुथः, यदा युष्मान् आह्वयामि। वस्तुतः, वः शोभनरूपाणि गीतैः स्तूयन्ते, वेद्यां नराणां मध्ये; वृषभमेघः, बलिनः, पूरितः, गवां क्षीरं जनान् हर्षयति। अश्विनौ, यथा पूषा, प्राज्ञा स्त्री, न जीर्यति, एवं वः यजमानः, हविष्मान्, आह्वयति; यदा अहम् स्तुवन्, साहाय्याय आह्वये, जीव्यमानं जनं, दीर्घायुष्मन्तम्, विद्याम।