यदा यज्ञाय जनः कश्चिदिन्द्रं सदा इच्छति, तदा अपि मनसा हविर्दातृ यजमानः तम् अभिलषति। स मार्गस्य संगमे, दातारं पिपासति, दीर्घस्य यात्रायाः इच्छया यथैव, स मार्गं सुलभं करोति। हे इन्द्र, त्वं नः देवैः सह संग्रामेषु मा परित्यज, तव बलं नित्यम् नूतनम् अस्ति। स महात्मा, यस्य दानं कीर्तिमद् अस्ति, तम् मरुतः स्तुतिभिः, हविषा च, स्तुवन्ति। एषा स्तुतिः, हे इन्द्र, तव च अस्माकं च कृता। तया वयं मार्गं प्राप्नुमः, हे हरिवः। त्वं नः सौभग्याय अनुकम्पयस्व, हे देव, वयं चेमं जनं चिरंजीविनं विजानीयाम। त्वं राजा, हे इन्द्र, देवाश्च मनुष्याणां रक्षका भवन्ति। हे महाबल, अस्मान् रक्ष। त्वं सत्यम् अधिपः, दानदः, त्राता च अस्माकं। त्वं सत्यः, हे वसवः, शक्तिमन्तः, संयुक्ताश्च। हे इन्द्र, नृणां विरोधिनः शब्दान् दूरं कुरु, यदा त्वं सप्त पुरः भङ्क्त्वा, शरदः रक्षां ददासि। निर्दोषाः आपः अपाकुरु, हे युवन्, वृथ्रं पुरुकुत्साय विदारय। त्वं वीरपत्नीः अपि रक्षितवान्, हे बहुधा आहूत, दिवम् अपि ताभिः शक्तिभिः। त्वं शुष्कं राक्षसं, शीघ्रगं तुर्वयाणम्, गृहस्य सिंहवत्, धनिनां पापानि च नाशितवान्। हे इन्द्र, त्वं तस्मिन् गर्भे कीर्तये शयितवान्, महतो महिम्ना। यदा त्वं युद्धे आपः मुमोचिथ, त्वं धीरैः शोभनैः अश्वैः स्थित्वा, धनानि अन्वेषयन्। कुत्सं रथेन वाहय, हे इन्द्र, यत्र वातस्य वेगवन्तः अश्वाः युक्ताः। सूर्यस्य चक्रं विशालायाम् अग्रे गच्छतु, वज्रबाहुना बलिना रिपून् अपाकुरु। त्वं शत्रून् निहन्ता, हे इन्द्र, मित्रवत् त्वं वेगवन्तः प्रेरयसि, हे सारथे। ये आर्यमणं दृष्ट्वा सख्यं इच्छन्ति, तेषां त्वं बलात् संतानम् अदाः। धीरः इन्द्रः, सूर्यस्य स्पर्धायाम्, भूमिं दासाय आधारं अदात्। दानदः, महाबलः, त्रिणि दीप्तानि दानानि अदात्—दुष्टवाचः नाशक, पापेभ्यः गृहम् मा ददाः। नूतनानि बलानि, हे इन्द्र, तव आगच्छन्ति, दिवः शक्तिः विघ्नव्यूहनाय। त्वं पुरः, अधर्मिकाणां, विदारय, विघ्नभेदिनिवत्, मृत्युदेवस्य सोमपानं न अर्चयः। त्वं कम्पयिता, हे इन्द्र, कम्पमानान् अपि अकम्पयः, आपः स्रवद्भिः सरितामिव मुमोचिथ। यदा त्वं, हे वीर, समुद्रं तरसि, तदा तुर्वशं यदुं च रक्ष। सर्वरक्षकः, हे इन्द्र, अस्माकं भव, अप्रतिरथः नराणाम्, नराधिपः। सर्वेषां स्पर्धानां विजेता, अस्मान् चिरंजीविनं जनं विजानीयाम। तव मदः, हे इन्द्र, बलवद् आसववत्, महति पात्रे, हे सारथे। तव सोमः मदयन्, हे वृषन्, सहस्रदः अस्ति। तव मदः, बलवान्, श्रेष्ठश्च, अस्मान् आगच्छतु। हे इन्द्र, युद्धे महाबल, अमानुषैः अजय्यः। त्वं वीरः, जयिता, नराणां रथं च प्रेरी। बलवान्, त्वं अधर्मिकं दस्युं नाशयसि, अग्निसंपूर्णपात्रवत्। सूर्यं चोरय, हे धीर, चक्रं तव शक्त्या। शुष्णं नाशय, कुत्सं वाताश्वैः वाहय। तव मदोऽत्यन्तं मदनः, तव बलं च शोभनतमम्। वृथ्रघ्न, विशालं स्थानं प्रदातृ, अश्वदः, त्वं स्मर। यथा पूर्वे गायका इन्द्राय आहूताः, अपूरणीयाः अप्स्विव, तथा अहं त्वां स्तुत्या आह्वयामि। वयं चेमं जनं चिरंजीविनं विजानीयाम। सुखाय अस्मासु रमस्व, हे इन्द्र, सोमेन मदेन, जनानां वृषन्। त्वं उत्सुकैः आहूयसे, त्वं न कदापि शत्रून् विजिग्युषः पश्यसि। तम् एव गीतैः योजय, यो जनानां मध्ये एकः स्तूयते, यं स्वभावेन उपयान्ति, यववत्, वृष्णम् दातारम्। यस्मिन्सर्वाणि धनानि पञ्चजनानां हस्तयोः स्थितानि, तम् एव शत्रुं अन्विच्छ, दिव्याद् अश्मना तं निहन। अध्वर्युं, दुष्टं, अमित्रं, निघ्न। अस्मभ्यं ज्ञायते—एवं विद्वानपि भागं न हरति। यस्य द्वै बलं स्तोत्रैः सह स्थाति, यस्य तेजः शिखरसम्बद्धम्—इन्द्र सोमौ, अस्मान् विजयं नयताम्, स्पर्धायाम् उत्साहिनं नयताम्। यथा पूर्वे गायकेभ्यः, हे इन्द्र, त्वं अपूरणीयः आपोऽपि, तथैव अहम् एतया स्तुत्या त्वाम् आह्वये—वयं चेमं जनं चिरंजीविनं विजानीयाम। वृषा, नराधिपः, जनानां राजा, इन्द्रः बहुधा आहूतः प्रकटते। स्तुतः, कीर्तिं इच्छन्, यज्ञाय आगच्छ, तव बलिष्ठौ अश्वौ युञ्जस्व, शीघ्रं आगच्छ। ते तव बलिष्ठाः, वृष्णः, शक्तिमन्तः अश्वाः, हे इन्द्र, स्तुतिभिः युक्ताः, रथवाहिनः, शीघ्रगामिनः। तान् आरोह, तैः सह शीघ्रं आगच्छ; वयं त्वां सोमपेषिताय आह्वयामः। बलिष्ठं रथम् आरोह, हे महाबल, तव पेषितः सोमः मधुमान् सिञ्च्यते। द्वावश्वौ युञ्जस्व, जनानां वृषन्, हरिभिः यज्ञं प्रति आगच्छ। एष यज्ञः देवेषु, एषा प्रज्ञा, एते स्तोत्राणि, अयं सोमः, हे इन्द्र। आसन्दः विस्तृतः—आगच्छ, हे शक्र, पिब, उपविश, अश्वान् अत्र मुञ्च। सुमेधसः स्तोत्रैः शीघ्रं आगच्छ, हे सुप्रशस्त इन्द्र। वयं गायन्तः तव प्रसादेन धनं विजानीयाम, वयं चेमं जनं चिरंजीविनं विजानीयाम। यदा यदा, हे इन्द्र, तव तद् अनुग्रहं येन त्वं गायकेभ्यः सहायः अभवः—नः महद् इच्छां मा अपाकुर्याः; सर्वं तव धनं प्राप्नुयाम्, हे महाबल। न कश्चन राजा, हे इन्द्र, त्वां बाधते; अपि तव स्वसारः तव स्थानं न स्पृशन्ति। आपः अपि, प्रवाहाय उत्सुकाः, तं प्रति आगच्छन्ति; इन्द्रः सख्यं बलं च प्राप्नोति। इन्द्रः विजयी नरैः सह, संग्रामे वीरः, नम्रस्य गायकस्य श्रुत्करः। स यजमानाय रथं प्रेषयति, स गाथाः उत्तिष्ठति, यदि स एव स्वयम् अस्ति। एवं इन्द्रः, पुंसां मध्ये कीर्तिमान्, महाबलः शत्रून् अतिक्रामति। स सर्वासु सभासु बलाय स्तूयते; यजमानस्य स्तुतिः तम् दृढं करोति। त्वया, हे दानद इन्द्र, वयं शत्रून् जयेम, ये आत्मानं महान् मन्यन्ते। त्वं अस्माकं त्राता, त्वं अस्माकं बलम्; वयं चेमं जनं चिरंजीविनं विजानीयाम। अहम् अनेके शरदान् अतिवृत्तवान्, क्लान्तः, रात्र्यः प्रभातानि च मम बलं क्षपयन्ति। जरा शरीरस्य शोभां हरति, तथापि बलवन्तः पत्नीं प्राप्नुवन्ति। ये पूर्वे ऋतं पालयन्तः, देवैः सह, अनृतं अपि ऊचुः। ते अपि, क्षीणबलाः, परमं न प्राप्नुवन्ति; तथापि बलवन्तः पत्नीं प्राप्नुवन्ति। व्यर्थं न देवाः श्रान्तं सहायन्ते; अहं सर्वान् शत्रून् अतिक्रान्तवान्। अत्र अहम् शतगुणं संग्रामं विजितवान्, यदा द्वौ सम्यक् युक्तौ संजग्मतुः। न काचित् इच्छा, निगृहीता अपि, मम अत्र तत्र वा आगता; यतः कुतश्चित्। लोपामुद्रा बलिनं समीपं कर्षति; प्रज्ञा नारी, दृढनिश्चया, श्वसन्तं नरं शमयति। अधुना अहम् एतं सोमं आह्वयामि, हृदयेषु पेषितं पीतम्। यत् किमपि कर्म कृतवन्तः, तद् स क्षमयतु, मानवः हि सुखकामः। एवं, ऋषयः, स्तुतिभिः, हविषा च, इन्द्रस्य महिमानं, तस्य साहसं, तस्य दानशीलतां च, पुनः पुनः स्तुवन्ति; स च नः त्राता, बलदः, सौभग्यदश्च भवतु, वयं चेमं जनं चिरंजीविनं विजानीयाम।