इन्द्रस्य तव रक्षणं अस्मासु सन्निहितम् अस्ति। मरुतः स्वबलवता शत्रुम् अपाकुर्वन्ति, अग्निरपि दीप्तमानः त्वां बिभर्ति; यथा आपः द्वीपं वहन्ति, तथा ते मार्गान् वहन्ति। हे इन्द्र, त्वं महद् ऐश्वर्यं महाबलम् अस्मभ्यं ददासि, यथा दक्षस्य फलम्। ये वायवः त्वया स्तुताः, ते मधुधारावत् धनं हृदि पूरयन्ति। त्वयि, इन्द्र, परममद्यम् ऐश्वर्यं निहितम् अस्ति, धर्मपथस्य नेतारः ये केचन सन्ति। ते मरुतः, यथा प्राचीना देवाः, सदा पन्थानम् अनयन्, अस्मासु कृपाम् दर्शयन्तु। आगच्छ, इन्द्र, दानशीलानां समीपम्; पृथिव्यां स्थाने महत्त्वं प्राप्नुहि। अत्र, ये स्थिरमूलाः, ते वीर्यकर्मणां संगमे दृढाः तिष्ठन्ति। शृणु, इन्द्र, एषां तीक्ष्णानां श्रान्तानां मरुतां आह्वानम्; उत्तरं समीपम् आगच्छतु। ते स्वबलवता युद्धकामं मनुष्यं न पतन्ति, स्वशक्त्या तं रक्षन्ति। त्वं, इन्द्र, मरुद्भिः सह, यः त्वां स्तौति, तस्मै सर्वविधं ऐश्वर्यं ददासि, वृषभबलसम्पन्नः। एतेषां स्तोत्रैः त्वं देवेषु देवः स्तूयसे; वयं चिरंजीविनं, विजयी जनं जानिमहि। न हि कश्चन जानाति अद्य वा श्वो वा; किम् अद्भुतम् इति? परस्य मनः दुर्विज्ञेयम्; यद् अधीतम् अपि नश्यति। किं त्वं, इन्द्र, अस्मान् हिंसितुम् इच्छसि? मरुतः तव भ्रातरः; तैः सह साधुतया आचर, नः युद्धे मा हन्याः। किं त्वं, हे भ्रातः अगस्त्य, सखायम् अपि, अस्मासु दुष्टं चिन्तयसि? वयं ते मनः विद्मः, यथा त्वं अस्मभ्यं दातुम् इच्छसि न। संपादयन्तु ते वेदिं सम्यक्, अग्रे च अग्निं सन्दधतु। तत्रामृतस्य चेतनां विधाय, त्वां हविर्ददामः। त्वं धनानां ईश्वरः, निधीनां पति; त्वं सखीनां श्रेष्ठः, सख्यस्य नाथः। इन्द्र, मरुद्भिः सह संवादं कुरु; ततः यथाक्रमं हविः गृहाण। भक्त्या अहं त्वां स्तोत्रेण उपसेद्मि, शीघ्रगामिनां अनुग्रहम् इच्छन्। हे मरुतः, ज्ञानार्हदानदाः, अपवादं नः अपाकुरुत, अश्वांश्च विमुञ्चत। एषः स्तवः, हे मरुतः, भक्त्या तेभ्यः समर्प्यते, हृदि विनिर्मितः, मनसि स्थापितः। मनसा गृह्णीत, यतो हि भक्त्या बलवन्तः भवन्ति। स्तुताः मरुतः अस्मासु कृपां कुर्युः, स्तुतः मघवान् अपि, दयालुः। सुखवनानि उन्नतानि स्थेयुः, मरुतः प्रतिदिनं विजयम् अस्मभ्यं ददातु। अस्मात् बलात् अहं रक्षां याचे, इन्द्रात् भीतः पलायमानः, हे मरुतः। तीक्ष्णानि हवांसि वोऽस्तु; वयं अन्यथा अचरत्—कृपां दर्शयत। यः प्रभातेः गणयति, उज्ज्वलाः उषसः, महाबलस्य शक्त्या नित्यं स्थितः—सः वृषभः मरुद्भिः सह अस्मभ्यं कीर्तिं ददातु, स्थिरः, तीक्ष्णैः सह। रक्षस्व, इन्द्र, तैः ये बलवन्तः; मरुद्भिः सह अपवादं अपाकुरु। शुभां प्रज्ञां वहन्, विजयी, वयं चिरंजीविनं, विजयी जनं जानिमहि। तेषां आगमनं शोभनं अस्तु, सहाय्यम् अपि शोभनं, हे दानदाः मरुतः, सर्पवत् दीप्तिमन्तः। दूरे भवतु वोऽस्त्रं तीक्ष्णं, हे दानदाः मरुतः; दूरे पातयत शिलां, हे महाबलिनः। तृणस्कन्दस्य वासस्य समीपे, हे दानदाः, व्याप्तवन्तः; अस्मान् आयुः कृते उन्नयत। आकाशे साम गीतिं गायाम, तं दीप्तमानं घोषवंतं स्तौमः; गावः, दुग्धदायिन्यः, विमुक्ताः, दिव्यं धाम प्रति यान्ति। वृषभः, वृषभैः हविषा च स्तुतः, यथा अभक्ष्यः पशुः, यज्ञाय योज्यः; स उत्तमः, पूज्यः, जुहूते द्वे हविषी, होतुः मनसा गीत्या च। होता वासं चिनोति, यदा सः विस्तीर्णात् पृथिव्याः गर्भं वहति; ह्रियमाणः अश्वः अग्रे गर्जति, गौः दूतवत् दिवि पृथिव्यां च गच्छति, वचांसि उच्चारयन्ती। तानि कर्माणि, हे अश्तर, दिव्यानि तस्य वहन्ति, प्राचीना; इन्द्रः, अद्भुतया शोभया, नासत्यवत्, रथकुशलः, हृष्यति। तम् इन्द्रं स्तौम, यः वास्तवतः बलवान्, वीर्यवान्, दानदः, रथकुशलः; सः अपि प्रतिपक्षे विजयी, तमः नाशयिता। यदा एवं महत्त्वं तस्य मनुष्येषु, उभे जगती तस्य अङ्के; इन्द्रः जनान् संयोजयति, पृथिवीं धारयति, यथा छद्मना, द्यां च बिभर्ति। युद्धेषु, हे वीर, त्वं बलवतां मध्ये बलिष्ठः, विजयाय ख्याततमः; इन्द्रेण सह, हर्षेण, पृथिव्यः अपि, स्वामी च, तम् पुरस्कारैः स्तुवन्ति। एवं, हे इन्द्र, सोमपेषणे, आपः त्वयि हृष्यन्त्यः, हे दिव्याः; सर्वाणि त्वं रञ्जयसि, गौः तवास्तु, यद्यपि इच्छसि, त्वं जनान् नेतुम् अर्हसि। सखा इव, प्रीतिमान्, आशीर्भिः, जनाः गीत्या तम् स्तुवन्ति; इन्द्रः, स्तोत्रेषु श्रेष्ठः, कर्मसु शीघ्रः, स्तोत्राणि नयति। प्रतिद्वन्द्वी न, जनाः गीत्या तम् स्तुवन्ति; इन्द्रः, वज्रधारी, अस्माभिः अस्तु; मित्रवत्, सुमतिं भजन्ति, यथा मध्यायुषः, यज्ञैः उपयान्ति। यज्ञाय, कश्चित् सदा इन्द्रम् इच्छति, यः अपि मनसा हुत्वा; संगमे सः दातृकामः तृष्यति, यथा दीर्घयात्रायां काङ्क्षन्, सः मार्गं समं करोति। मा, इन्द्र, अस्मान् देवैः संग्रामेषु परित्यज; तव बलं नूतनं सदा; सः महद् यशस्वी, मरुतः तम् गीत्या स्तुवन्ति, हवीं ददत्यपि। एषः स्तवः, हे इन्द्र, तुभ्यं च अस्मभ्यं च; तेन वयं पन्थानम् अन्विष्येम, हे हरिवः; त्वं अस्मासु शुभाय वर्तस्व, हे देव, वयं चिरंजीविनं जनं जानिमहि। त्वं राजा, हे इन्द्र, च देवाः मनुष्याणां रक्षकाः; हे महाबलिन्, अस्मान् पालय; त्वं सत्यम् अधिपः, हे दानद, त्राता अस्माकम्; त्वं सत्यः, हे वसवः, बलिनः, संयुक्ताः च। अपकुरु, हे इन्द्र, जनस्य शत्रुवाचः, यदा सप्त पुरः भिनत्सि, शरदः रक्षां ददासि; दोषरहिताः आपः अपाकुरु, हे युवन्, वृतं पुरुकुत्साय भिन्धि। हे इन्द्र, त्वं वीरपत्नीः अपालयः, बहुधा आहूतः, च दिवं तैः शक्तिभिः; त्वं रक्षांसि, शुष्कं दानवं, तुरवायाणं शीघ्रगं, यथा सिंहः गृहे, धनिनां पापानि अपि नाशयः। इन्द्र, त्वं तस्मिन गर्भे कीर्त्यै शयितः, महतो महिम्ना; आपः मुमोचिथ, यदा युद्धे, त्वं दृढः स्थित्वा, उत्तमैः अश्वैः, फलार्थी। कुत्सम् वह, हे इन्द्र, रथे, यत्र वातस्य शीघ्रगाः अश्वाः युक्ताः; सूर्यस्य चक्रं विस्तीर्णे गच्छतु, च वज्रबलेन रिपून् अपाकुरु। त्वं शत्रून् अपातयः, हे इन्द्र, मित्रवत् शीघ्रगान् प्रेरयः, हे सारथे; ये आर्यमणं पश्यन्तः संधिं इच्छन्ति, तेषां योग्ये संततिं बलात् ददासि। बुद्धिमान् इन्द्रः, सूर्यस्य स्पर्धायाम्, दासाय भूमिं आधारं ददौ; दानद, महाबलिन्, त्रि दीप्तानि दानानि अकरोत्—मा, पापवाचः नाशक, दुष्टाय गृहम् अनुददः। एवं ऋषयः, स्तोत्रैः, हविभिः, भक्त्या च, इन्द्रं मरुतश्च स्तुवन्ति, तेषां कृपया रक्षन्ति, ऐश्वर्याणि ददाति, युद्धेषु विजयम्, चिरंजीवित्वं, यशश्च प्राप्नुवन्ति।