सुराः सोमपानमिव तृप्ताः सन्तः हृदयेषु सुखेन निषेदुः। तेषां शरीराणि पुष्पिण्यः लता इव रम्याणि, हस्तयोः च भोज्यं कर्म च समं निवेशितम्। स्वयमेव युक्ताः, दिवः आगताः, अमृताः मरुतः शीघ्रं स्वेच्छया प्रवर्तन्ते स्म; ते रजसः जाताः, स्थिराणि अपि कम्पयन्ति, तेजस्विनः दृष्टया दीप्ताः। कः यूयं मध्ये, हे मरुतः, अन्तरितेन विद्युत्सा दीप्तिमान्, स्वेच्छया चलनं कुर्वन्, जिह्वेव स्पृशन्, रेतसि सञ्चरन्, पोषणस्य अन्वेषणे बहुभिः पन्थाभिः इव, शिशुर्निव, इतस्ततः गच्छति? कुत्र अस्य विश्वस्य विष्णोः अन्तः? कुत्र तद् आश्रयणं यत्र मरुतः आगतवन्तः? यदा यूयं समाहितानि वस्तूनि कम्पयथ, शुष्कशालिकः इव, तदा महता वेगेन समुद्रम् अतीत्य पतथ। भवतः रक्षाः हितकराः, ज्योतिष्मतीः, तीक्ष्णाः, परिपक्वाः, हे मरुतः, पोषणकामा इव; वः दानं शुभम्, दातारम् इव, विस्तीर्णम्, ईश्वरवत् बलिष्ठम्, चञ्चलम्। नद्यः वातानाम् प्रत्युत्तरं कुर्वन्ति, यदा ते वाचं बहुधा उच्चारयन्ति; विद्युतः पृथिव्याम् दीप्तिमन्तः, यदा मरुतः घृतं सिञ्चन्ति। पृष्णिः महायुद्धाय मरुतां तीक्ष्णं गणं जनयामास; ते दीप्तिमन्तः आपः उत्पादयामासुः, पोषणार्थं हविः सर्वतः निरीक्षन्ते स्म। एषः स्तवः, हे मरुतः, एषा गीतिः मन्दार्यस्य कवेः, पूज्यायाः; एषः अस्माकं अपत्येभ्यः दत्तः अस्तु, वयं एतं जनं दीर्घायुषः पश्येम। इन्द्रः महत्तमः, तस्मात् एते महान्तः उत्पन्नाः; सः शक्तिमतां रक्षिता; स नः प्रज्ञां ददातु, यो मरुतः वेद, यतः वयं तव प्रियाः। इन्द्र, अमुक्ताः सर्वान् जनान् सञ्चालयन्ति; प्राज्ञाः, मर्त्यैः अप्रतिबन्ध्याः, मरुतां स्पर्धा, ज्योतिष्मती, सूर्यस्य लभ्याय युद्धे तिष्ठन्ति। त्वत्तः, हे इन्द्र, अस्माकं रक्षां अस्ति; मरुतः शत्रून् शक्त्या अपसारयन्ति। अग्निः अपि, दीप्तमान्, त्वां पालयति; आपः द्वीपं वहन्त्यः इव, ते तव मार्गान् वहन्ति। त्वं, हे इन्द्र, अस्मभ्यं तद् धनं देहि, महत्तमं, दातारम् इव, कौशलस्य फलवत्। ये वाताः त्वया स्तुताः, वायो, ते मधुधाराः इव, स्तनं धनैः पूरयन्ति। त्वयि, हे इन्द्र, रमणीयतमं धनं निहितम्, धर्मस्य नेतारः, ये के चन। ते मरुतः अस्मान् अनुगृह्णन्तु, ये देवाः पुरातनाः इव, सदा मार्गदर्शकाः। आगच्छ, हे इन्द्र, दातारः जनान् प्रति; पृथिव्यां स्थानं महत्तमं प्राप्नुत। अत्र, ये स्थूलमूलाः, एते महान्तः, वीर्यस्य सङ्कटे दृढं तिष्ठन्ति। शृणु, हे इन्द्र, एषां तीक्ष्णानां, अविश्रान्तानां मरुतां आह्वानम्; उत्तरं समीपं आगच्छतु। ते शक्त्या, यो युद्धं इच्छति, तं न पतन्ति, अपितु शक्तिभिः पालयन्ति। त्वं, हे इन्द्र, मरुद्भिः सह, विविधं धनं ददातु, ये त्वां स्तुवन्ति, युद्धे बलवन्तः, वृषभस्य बलात्। एभिः स्तवैः त्वं स्तूयसे, देवेषु देवः; वयं एतं जनं दीर्घायुषं, विजयीं पश्येम। न हि अद्य, न श्वः; कः जानाति किम् अद्भुतम्? परस्य मनः दुर्लभम्; शास्त्रं अपि नश्यति। किमर्थं, हे इन्द्र, अस्मान् हिंसितुम् इच्छसि? मरुतः तव भ्रातरः। तैः सह सुमतेः कार्यं कुरु; नः युद्धे मा निपातय। किमर्थं, हे भ्रातः अगस्त्य, सखा सन् अपि, अस्मान् अपकारं चिन्तयसि? वयं तव मनः विद्मः—यथा नः दातुम् इच्छसि। ते यज्ञवेदिं सम्यक् स्थापयन्तु, अग्निं पुरतः प्रज्वालयन्तु। तत्र अमृतस्य चेतनां समानेयाम, च त्वां हविषा यजाम। त्वं धनानां पति, निधीनां ईशः; त्वं सखीनां श्रेष्ठः, मैत्रस्य ईश्वरः। इन्द्र, मरुद्भिः सह संवादं कुरु; तदा यथाक्रमं हविः गृहाण। सुमनसः अहं स्तोत्रेण उपसर्पामि, शीघ्राणां प्रीत्यर्थं; मरुतः, ज्ञानार्हं दानं ददत, निन्दां अपाकुरुत, अश्वांश्च मोचयन्तु। एषः स्तवः, हे मरुतः, भवतः प्रति समर्पितः, हृदयेन निर्मितः, चेतसि स्थितः, हे देवाः। अत्र आगच्छत, मनसा गृह्णीत, यूयं हि श्रद्धया बलवन्तः। स्तोता मरुतः अस्मान् अनुगृह्णन्तु, स्तुतः मघवाँ अपि अनुकम्पाम् करोतु। रम्या वना उन्नतानि तिष्ठन्तु, मरुतः नः प्रतिदिनं जयम् ददन्तु। अस्मात् बलात् अहं रक्षां इच्छामि, इन्द्रात् भीतः, हे मरुतः। तीक्ष्णं हविः भवद्भ्यः अस्तु; वयं भिन्नं आचराम—अस्मान् अनुगृह्णन्तु। यः प्रभाते गण्यते, उषसः तेजस्विन्यः, महाबलस्य बलात्, सदा स्थायी—सः वृषा मरुद्भिः सह, अस्मान् यशः ददातु, स्थिरः, तीक्ष्णैः सह। रक्षस्व, हे इन्द्र, बलवद्भिः; मरुद्भिः सह, निन्दां अपाकुरु। शुभं मार्गदर्शनं वहन्, विजयी, वयं एतं जनं दीर्घायुषं, विजयीं पश्येम। युष्माकं आगमनं शोभनं, सहाय्यं अपि शोभनं, हे दातारः मरुतः, सर्पवत् दीप्तिमन्तः। दूरं भवतु वः तीक्ष्णं अस्त्रं, हे दातारः मरुतः; दूरं पाषाणं क्षिप्त, हे महाबलिनः। तृणस्कन्दस्य वेश्मनि, हे दातारः, यूयं वितन्वन्ति; अस्मान् जीवनाय उन्नयन्तु। दिवि साम गीतिं गायाम, यथा तेजस्विनं, निनदन्तं स्तौम; गावः, दुहमानाः, मुक्ताः, दिव्यं सदनं प्रति गच्छन्ति। वृषा, वृषभैः स्तुतः, हविषा च, अदित्यमिव, यज्ञाय योज्यः; श्रेष्ठः, पूज्यः, जुह्वान्, मनसा गीत्या च, द्वे हव्ये वहति। होता वेश्म चिनोति, सः गर्भं पृथिव्याः विवृणोति; हिन्वन् अश्वः गर्जति, गौः दूतवत् दिवि पृथिव्यां च गच्छति, वाचम् उच्चारयन्ती। तानि कर्माणि, हे अश्तर, दिव्याः तस्य वहन्ति, प्राचीना; इन्द्रः, अद्भुत्या दीप्त्या, नासत्यवत्, रथकुशलः हृष्यति। तम् इन्द्रं स्तौम, यः सत्यः बलवान्, वीर्यवान्, दाता, रथकुशलः; विरोधे अपि, सः महान्तं जयति, तमः नाशयति। यदा, एतेन प्रकारेण, तस्य महिमा मनुष्येषु, उभे लोके आलिङ्गने स्याताम्; इन्द्रः जनान् संयोजयति, पृथिवीं धारयति, छद्मवत्, दिवं च धत्ते। युद्धेषु, हे वीर, त्वं बलवतां मध्ये श्रेष्ठः, जयाय नाम्ना प्रसिद्धः; इन्द्रेण सह, प्रमुदिताः, पृथिव्या अपि, ईश्वरः, तं पुरस्कारैः स्तुवन्ति। एवं, त्वं, हे इन्द्र, सोमपेषणे, आपः, यदा त्वयि हृष्यन्ति, हे दिव्याः; सर्वाणि वस्तूनि त्वं रमसे, गावः तव स्युः, ईश्वरः अपि, इच्छसि चेत्, त्वं जनान् नेतुम् अर्हसि। मित्रवत्, तुष्टः, आशीर्भिः, जनाः तं गीत्या स्तुवन्ति; इन्द्रः, स्तुत्येषु श्रेष्ठः, कर्मसु शीघ्रः, स्तोत्राणि पालयति। अन्येषां प्रतिद्वन्द्वी न सन्, जनाः तं गीत्या स्तुवन्ति; इन्द्रः, वज्रधारी, अस्माभिः स्यात्; मित्रवत्, साधुम् ईश्वरं, मध्ययुगे इव, यज्ञैः उपसर्पन्ति।