ते तेजस्विनः, शीघ्रगामिनः, एकपथं यथा सह चरन्तः, मरुतः प्रवृत्ताः। भीषमः न भूमिं न द्यां नुदन्ति; देवाः वृद्धं मित्रभावेन स्वीकुर्वन्ति। यदा स सूर्येण समायोगं इच्छति, तदा स शीघ्रः स्तुतः च, उभे लोकौ बलिना पूरयति; सूर्यवत् रथं कौशलात् नियच्छति, तस्य उग्रं रूपं आकाशे अग्रे रथं नेतुम्। युवानः तां युवतीं, सुन्दरीं, निमीलन्तीं, सभायाम् स्थापयन्ति; यदा यज्ञगीतं मरुतः समर्प्यते, सोमपृषः भक्त्या स्तोत्रं गायन्ति। अहं तेषां महत्त्वं घोषयामि, यत् वास्तवम् मरुतां महिमा अस्ति; यदा ते समीयन्ते, महाबलिनः, दृढजाः, भाग्यवन्तः, तेषां शक्त्या प्रवर्तन्ते। मित्रवरुणौ दोषात् रक्षतः, यमः अनर्हं अपाकरोति; स्थिराणि अपि कम्पन्ते, यतो मरुतः उदाराः दानं वृद्धयन्ति। न हि, मरुतः, कोऽपि वः अन्तिमः अस्ति; दूरात् अपि, तव शक्तिः अन्तं गच्छति; तेजसा दीप्ताः गर्जन्ति, तरङ्गवत् उग्राः, बलिना परिवृत्य। अद्य इन्द्रस्य प्रियाः वयम्, श्वः स्पर्धायां वदिष्यामः; अतीतेषु दिनेषु, आगामिषु च, ऋभवः, आर्याः, नः अनुयान्तु। एष स्तुतिः, मरुतः, एष गीतम्, कविना मन्दर्येन समर्पितम्, पूज्यः; एष वंशाय दत्तः, वयं एतद् जनं दीर्घायुषं जानीयाम। यज्ञात् यज्ञं, एकचित्तया, बुबुधिरे, हे देवाः; समीपे वः शुभाय आह्वयामः, बलिनि स्तोत्रैः, महतीं साहाय्याय। गौः स्वबलात् जाताः, तस्मात् स्रोतांसि पोषं तेजः च उपजनयन्ति; बलवन्तः, अप्सु चरन्ति, गौः स्तुत्याः, अनिरुद्धाः। सोमाः अपि, तृप्ताः, हृदि पिबन्ति; भाग्यवन्तः उपविशन्ति; तेषां मांसि, लता इव, रमन्ते; हस्तयोः, अन्नं कर्म च एकत्र स्थाप्यते। स्वयम् युक्ताः दिवः, अमृताः शीघ्रं आगच्छन्ति, स्वेच्छया प्रेरिताः; रजःजाताः, स्थिराणि अपि कम्पयन्ति, मरुतः, दीप्तदृष्टयः। कः वः, मरुतः, अन्तः विद्युत् दीप्तः, स्वेच्छया कम्पयति, जिह्वा इव स्पृशन्; रेतः अन्विष्य, बहुपथाः, शिशु इव, इतो ततो गच्छति। कुत्र अस्य विश्वस्य क्षेत्रस्य सीमः, कुत्र आश्रयः यत्र मरुतः आगताः; यदा युष्माकं संचितानि सम्यक् कम्पयन्ति, शोधनवत्, महासमुद्रं बलात् उड्डीयन्ति। युष्माकं रक्षणं हितकरम्, दीप्तम्, उग्रं, पक्वम्, मरुतः, पोषणं इच्छन्ति; उदारं दानं शुभम्, दाता इव, विस्तीर्णं, शक्तिमत्, स्वामी इव, चञ्चलम्। नद्यः वातैः प्रतिस्वनं कुर्वन्ति, यदा वः वचनं बहुलं उच्चारयन्ति; विद्युतः भूमौ दीप्तयन्ति, यदा मरुतः घृतं सिञ्चन्ति। पृष्णिः महायुद्धाय जनयति, मरुतां उग्रं सैन्यम्; ते दीप्ताः अपः उत्पादयन्ति, पोषं अन्विष्य, सर्वतः हविः निरीक्षन्ति। एष स्तुतिः, मरुतः, एष गीतम्, कविना मन्दर्येन समर्पितम्, पूज्यः; एष वंशाय दत्तः, वयं एतद् जनं दीर्घायुषं जानीयाम। इन्द्रः महान्, तस्मात् एते महाबलिनः; स बलिनां रक्षकः; बुद्धिमान् स्रष्टा, मरुतां ज्ञाता, नः अनुग्रहम् ददातु, यतो वयं तस्य प्रियाः। इन्द्र, अयुक्ताः सर्वजनान् प्रेरयन्ति; बुद्धिमन्तः, मानुषैः अप्रतिबद्धाः, मरुतां स्पर्धा, दीप्तिमती, सूर्यसंबद्धं युद्धे। तव रक्षणं, इन्द्र, अस्माकं अस्ति; मरुतः शत्रुं बलात् नुदन्ति। अग्निः अपि, दीप्तमान्, त्वां पोषयति; जलानि द्वीपं इव, तव पथानि वहन्ति। इन्द्र, त्वं अस्माकं धनं, महाबलिनं, ददाति, उदारं दानं, कौशलस्य फलवत्; यानि वातुः स्तुतानि वातुः, तानि मधुधारावत्, वक्षसि धनं पूरयन्ति। इन्द्रे, रम्यं धनं स्थाप्यते, धर्मनियुक्ताः नेतारः, ये केनापि; मरुतः नः अनुग्रहम् दर्शयन्तु, ये देवाः पुरातनाः मार्गं नित्यं प्रपादयन्ति। आगच्छ, इन्द्र, उदारजनान् प्रति; पृथिव्यां स्थाने महत्त्वं यत्नं कुरु; अत्र, विस्तीर्णाधाराः, आर्याः, वीर्यकर्मणां संगमे स्थिताः। शृणु, इन्द्र, एषां उग्राणां, श्रान्तिहीनानां मरुतां आह्वानम्; उत्तरं समीपं आगच्छतु। ते शक्त्या, युद्धकामं मानुषं न पतन्ति, किंतु शक्त्या रक्षन्ति। इन्द्र, मरुतैः सह, सर्वं धनं ददाति, ये स्तुताः, युद्धे बलिनः, वृषभस्य बलात्; एभिः स्तोत्रैः, त्वं स्तुतः, देवेषु देवः; वयं एतद् जनं दीर्घायुषं, विजयीं जानीयाम। न हि अद्य न श्वः अस्ति; कः किं अद्भुतं जानाति? परस्य मनः दुर्गमम्; ज्ञातं अपि नष्टम्। इन्द्र, किमर्थं अस्मान् बाधितुम् इच्छसि? मरुतः तव भ्रातरः; तैः सह शुभं कुरु; युद्धे अस्मान् मा नुद। हे भ्रातः अगस्त्य, मित्रत्वे अपि, किमर्थं अस्मान् दुष्टं मन्यसे? वयं तव मनः जानिमः—त्वं अस्मान् दातुम् न इच्छसि। यज्ञवेदिं सम्यक् स्थापयन्तु, अग्निं पुरतः प्रज्वालयन्तु; तत्र अमृतत्वबुद्धिं आनयामः, यज्ञं त्वं समर्पयामः। त्वं धनाधिपः, निधीनां स्वामी; त्वं मित्राणां श्रेष्ठः, मित्राधिपः; इन्द्र, मरुतैः सह संवादं कुरु; ततः, विधिना हविः स्वीकरोतु। भक्त्या अहं स्तोत्रेण वः उपसर्पामि, शीघ्रगामिनां अनुग्रहं इच्छन्; मरुतः, दानं ज्ञानयोग्यं ददन्तः, दोषं नुदन्तु, अश्वान् विमोचयन्तु। एष स्तुतिः, मरुतः, भक्त्या वः समर्प्यते, हृदि रचितम्, मने स्थितम्, हे देवाः; आगच्छत, मनसा स्वीकार्य, यतो भक्त्या बलिनः वः। स्तुताः मरुतः नः अनुग्रहम् दर्शयन्तु; स्तुतः मघवन्, अतिशयदयानिधिः, अपि; रम्याः वनानि ऊर्ध्वं तिष्ठन्तु; मरुतः प्रतिदिनं जयम् ददन्तु। अस्माद् बलात् रक्षणं इच्छामि, इन्द्रात् भयात् पलायमानः, मरुतः; तीक्ष्णं हविः वः; वयं भिन्नं आचरामः—नः अनुग्रहम् दर्शयन्तु। येन प्रभातानि गणितानि, उषाः दीप्तिमन्तः, बलस्य स्थिरस्य, नित्यं स्थितस्य; स वृषभः मरुतैः सह, नः कीर्तिं ददातु, बलिनः, स्थिरः, उग्रः। रक्ष, इन्द्र, तैः ये बलिनः; मरुतैः सह, दोषं नुदन्तु; शुभं मार्गदर्शनं वहन्, विजयी, वयं एतद् जनं दीर्घायुषं जानीयाम। युष्माकं आगमनं शोभनम्, साहाय्यं शोभनम्, उदाराः मरुतः, सर्पवत् दीप्तिमन्तः। दूरं अस्तु तीक्ष्णं आयुधं, उदाराः मरुतः; दूरं शिलां क्षिपन्तु, महाबलिनः। तृणस्कन्दस्य वासस्य समीपे, उदाराः, युष्माकं विस्तारः; जीवाय ऊर्ध्वं नः कुरुत। इति ऋषिः मन्दर्यः, मरुतः, इन्द्रः, मित्रवरुणयमाः, ऋभवः, अगस्त्यः, अग्निः, वायुश्च, सर्वे देवाः, यज्ञगीतैः, स्तोत्रैः, भक्त्या, सह आयुष्मान् जनः, दीर्घायुषं, विजयीं, अनुग्रहम्, दानं, रक्षणं, शोभनं मार्गदर्शनं, सर्वं प्रार्थयन्ति।