मारुतः स्वेषु रथेषु सर्वमङ्गलशक्तयः स्थापिता इव प्रतिद्वन्दिनः उत्साहेन युध्यन्ति। तेषां स्कन्धेषु मार्गेषु भूषणानि शोभन्ते, अक्षः च चक्रे च सह मिलित्वा दूरं व्याप्नुतः। तेषां भुजेषु बहुविधानि दिव्यालङ्काराणि दृश्यन्ते, वक्षःस्थले सुवर्णमयमणयः तेजस्विनः शीघ्रगामिनः च। स्कन्धेषु युक्तेषु शूलानि स्थापिता, पक्षिणां पक्षैः इव तेषां विभूतिरेव सम्यक् व्यवस्थितम्। मारुतः महत्त्वे महान्तः, समृद्धौ समृद्धः, दूरदर्शिनः, दिव्यैः सौन्दर्यैः युक्ताः। रम्याः, मधुरवाचः, घोषयुक्ताः, इन्द्रेण सह मिलित्वा स्तोत्रं गायन्ति। एषा तेषां दिव्यगौरवः, दीर्घकालस्थायि दानम्, अदितिव्रतमिव तेषां नियमः। इन्द्रः अपि तद्वलात् अतिक्रान्तुं न शक्नोति; सत्कर्तुः प्रति तेषां अनुग्रहः प्रदत्तः। एषा तेषां प्राचीनसंबन्धः, अमृतत्वेन तेषां आशिषः। एतद् चिन्तया मनुषे तेषां परिचयः कृतः, समूहतः तेजोयुतैः आयुधैः सह। यया स्तुत्या, मारुतः, दीर्घकालं स्तुताः, तेषां रक्षणेन शीघ्रगामिनः। यदा जनाः प्रसारिताः, तदा यज्ञैः इच्छितं लक्ष्यं प्राप्नुयाम। एषा स्तुतिः, मारुतः, कविना मान्दर्येन रचिता, पूज्येन। एषा शरीराय इच्छिता, एषां जनं दीर्घायुष्यम् बलिनं च ज्ञातुं यच्छतु। हे इन्द्र, सहस्रं तव साहाय्यं, सहस्रं तव धनानि, सुवर्णमय, सर्वाधिकस्तुतः। सहस्रं तव आनन्दाः; सहस्रवाहनाः अश्वाः नोऽभिगच्छन्तु। मारुतः तेषां साहाय्येन आगच्छन्तु, ज्येष्ठेन, महद् दिवेन, शुभबुद्ध्या। यदा तेषां सेनाः दूरं तीरं गच्छन्ति, तदा समुद्रं अपि लङ्घयन्ति। येषु उत्तमरथाः, सुवर्णयुताः, तीक्ष्णशूलवत् शोभन्ते। गुप्तगामिनः, स्त्रीव पुरुषेषु, वाक् सभायां संगच्छति। तेजस्विनः शीघ्रगामिनः मार्गं विभजन्ति, मारुतः समूहम् गच्छन्ति। भयानकाः पृथिवीं दिवं न निष्कासयन्ति; देवाः वृद्धं मित्रत्वाय स्वीकुर्वन्ति। यदा सूर्येण सह मिलितुम् इच्छति, सः शीघ्रः स्तुतः, द्वौ लोकौ बलात् पूरयति; सूर्यवत् रथं कौशलात् नियच्छति, तस्य क्रूररूपः आकाशे रथं नेतुम्। युवानः युवतीं शोभनां निमीलन्तीं सभायां स्थापयन्ति; यदा यज्ञगीतं मारुतः समर्प्यते, सोमपेषकाः भक्त्या स्तोत्रं गायन्ति। अहं तेषां महत्त्वं घोषयामि, यः वास्तवतः मारुतां महिमा। यदा तेषां ऐक्यं, बलवन्तः, दृढजाः, भाग्यवन्तः, तेषां शक्त्या नीताः। मित्रः वरुणः दोषात् रक्षतः, यमः अपात्रं नयति; स्थिराणि अपि कम्पन्ते, मारुतः उदाराः दानं वर्धयन्ति। मारुतः, कोऽपि तेषु नोऽन्तिमः; दूरादपि तेषां शक्ति सीमा प्राप्नोति। तेजसा दीप्ताः गर्जन्ति, तरङ्गवत्, क्रूराः, बलात् परिवेष्टन्ति। अद्य वयं इन्द्रस्य प्रियाः, श्वः स्पर्धायां वदामः; पूर्वेऽपि, आगामिष्वपि, ऋभवः नोऽनुगच्छन्तु। एषा स्तुतिः, मारुतः, कविना मान्दर्येन रचिता, पूज्येन। एषा वंशाय दत्तव्या, एषां जनं दीर्घायुष्यम् ज्ञातुं यच्छतु। यज्ञात् यज्ञं, संयुक्तचित्तैः, देवाः ज्ञानं व्याप्नुत; समीपात् शुभाय वः आह्वयामः, बलवद्भिः स्तोत्रैः, महान् साहाय्याय। वत्सवत्, स्वबलजाः, स्रोतांसि पोषणं प्रकाशं च उत्पादितवन्ति; बलवन्तः, आपः गच्छन्ति, गोः स्तुत्याः, अनवच्छिन्नाः। सोमवत्, तृप्ताः, हृदि पिबन्ति, भाग्यवन्तः उपविष्टाः; तेषां मांसस्थले लता इव रमन्ति, हस्तयोः अन्नं कर्म च समाहितम्। स्वयम्युक्ताः दिवः, अमृताः शीघ्रं आगच्छन्ति, स्वेच्छया प्रेरिताः; धूलिजाताः, स्थिराणि अपि कम्पयन्ति, मारुतः दीप्तदृष्टयः। मारुतः, कोऽपि तव अन्तरिक्षे विद्युत् दीप्तिमान्, स्वेच्छया कम्पयति, जिह्वावत् स्पर्शयति; रेतेषु पोषणाय गच्छति, बहुपथः, वत्सवत् इह तत्र गच्छति। कुत्र अस्य विस्तीर्णस्य क्षेत्रस्य सीमा? कुत्र आश्रयः यत्र मारुतः आगच्छन्ति? यदा संग्रहीतानि कम्पयन्ति, शुष्कवातवत्, महद् समुद्रं बलात् लङ्घयन्ति। मारुतः, तव रक्षणं प्रकाशमयम्, क्रूरम्, पक्वम्, पोषणाकाङ्क्षया। तव दानं शुभम्, दातृवत्, विस्तीर्णम्, शक्तिमान्, स्वामिवत्, चञ्चलम्। नद्यः वातैः प्रतिस्वनन्ति, यदा वाक् बहुलं उच्चरन्ति; विद्युतः पृथिवीं दीप्तयन्ति, यदा मारुतः घृतं सिञ्चन्ति। पृष्णिः महायुद्धाय मारुतां क्रूरसेनां जनयति; तैः दीप्तिमन्तः आपः उत्पादिताः, पोष्णाय यज्ञं निरीक्षन्ति। एषा स्तुतिः, मारुतः, कविना मान्दर्येन रचिता, पूज्येन। एषा वंशाय दत्तव्या, एषां जनं दीर्घायुष्यम् ज्ञातुं यच्छतु। हे इन्द्र, त्वं महान्, तव तः एते महान्तः; त्वं बलिनां रक्षकः। बुद्धिमान् स्रष्टा, मारुतान् ज्ञात्वा, नोऽनुग्रहं ददातु, वयं तव प्रियाः। हे इन्द्र, अयुक्ताः सर्वजनं प्रेरयन्ति; बुद्धिमन्तः, मनुष्यैः अव्याहताः, मारुतां स्पर्धा, सूर्यलाभाय युद्धे दीप्तयन्ति। तव रक्षणं, इन्द्र, अत्र अस्ति; मारुतः शत्रुं बलात् निष्कासयन्ति। अग्निः अपि दीप्तः तव साहाय्यं करोति; जलवत् द्वीपं, तव मार्गं वहन्ति। हे इन्द्र, तव धनं, महद्, उदारं, कौशलस्य पुरस्कारवत् ददासि। ये वाताः त्वया स्तुताः, हे वायु, ते मधुधारावत् हृदयम् धनैः पूरयन्ति। त्वयि, इन्द्र, रम्यं धनं स्थापितम्, धर्मनेता यः कश्चन। मारुतः नोऽनुग्रहं दर्शयन्तु, ये देववत् पुरातनाः, मार्गं नयन्ति। आगच्छ, इन्द्र, उदारजनं प्रति; पृथिव्यां स्थानं महत्त्वाय यतस्व। अत्र, विस्तीर्णाधाराः, एते महान्तः, वीरकर्मणां संगमे स्थिताः। शृणु, इन्द्र, एतेषां क्रूराणां, श्रान्तमारुतां आह्वानम्; उत्तरं समीपं आगच्छतु। ते शक्त्या युद्धे इच्छन्तं मनुष्यं न पतन्ति, शक्तिभिः रक्षन्ति। त्वं, इन्द्र, मारुतैः सह, सर्वविधं धनं स्तुतजनाय ददाति, युद्धे बलिनः, वृषणां शक्त्या। एतेषां स्तोत्रैः त्वं स्तुतः, देवेषु देवः; एषां जनं दीर्घायुष्यम्, विजयीं च ज्ञातुं यच्छतु। नास्ति हि अद्य वा श्वः; कः जानाति अद्भुतम्? परस्य मनः दुर्गमम्; ज्ञातमपि नष्टम्। किमर्थं, इन्द्र, नो हन्तुम् इच्छसि? मारुतः तव भ्रातरः। तैः सह शुभाय कार्यं कुरु; युद्धे नो मा निपातय। किमर्थं, भ्राता अगस्त्य, मित्रत्वेन अपि, नोऽनिष्टं चिन्तयसि? वयं तव मनः जानिमः—यथा दातुम् इच्छसि न। ते यज्ञवेदिं सम्यक् स्थापयन्तु, अग्रे अग्निं प्रज्वालयन्तु। तत्र अमृतभावनां आनीय, तुभ्यं यज्ञं समर्पयाम।