एकदा ऋषयः स्वेन ध्यानबलमुपनिषद्भिः ब्रह्मणः परमं रहस्यं विचिन्तयन्तः, एकं सत् बहुधा पश्यन्ति। तमेकं देवं सन्तः इन्द्रमिति, मित्रमिति, वरुणमिति, अग्निमिति च आहुः। स एव दिव्यः, सुवर्णपक्षः गरुत्मान्, पुनः अग्निः, यमः, मातरिश्वानिति विद्वांसः कथयन्ति। तदा कृष्णाः, पिङ्गलाः, सुवर्णपक्षिणः, आपः वस्त्राणि धारयन्तः, गगनं प्रति पतन्ति स्म। ते सत्यस्य पृष्ठं परिक्रम्य त्यक्तवन्तः, ततः पृथिवी घृतप्रभया दीप्तिमती जाता। अत्र चक्रस्यैकं चक्रमस्ति, द्वादशारं, त्रिणाभिकं—कः तद्विजानाति? तस्मिन् स्थिता: त्रीणि शतानि षष्टिश्च खीलाः, ये चलन्त इव दृश्यन्ते, न तु वास्तवतः चलन्ति। हे सरस्वति, तव या स्तन्यशक्ति: पूर्णा, ह्लाददायिनी, येन त्वं सकलकामान् पुष्णासि, या धनदा, विश्वविदुषी, शुभदायिनी—सा स्तन्यशक्तिः अस्माकं पोषणाय अत्र स्थाप्यताम्। देवाः स्वयम् यज्ञेन यज्ञं अकुर्वन्; तानि एव प्रथमानि नियमाः। ते महान्तः स्वर्गं प्राप्तवन्तः, यत्र प्राचीना साध्याः देवाः निवसन्ति। एषा आपः, सा एव, ऊर्ध्वं चाधः च दिवसा सह उत्क्षिप्य पतति; पृथिवी जलदस्य वर्षेण जीवन्ति, द्यौः अग्निभिः जीवन्तीति। अहं सरस्वन्तं देवमनु, सुवर्णपक्षिणं, महान्तं, ओषधीषु प्रकाशमानं, आपां गर्भं, वर्षेण सम्प्राप्तं तृप्तिदायकं, आह्वयामि। कस्य सौन्दर्येन, कस्य स्नेहेन, कस्मिन्न् बन्धे, हे मरुतः, यूयं एकत्र मिलितुमिच्छथ? कस्य चिन्तया, कुतः आगताः, यत् यूयं महान्तः तेजसा श्रियम् इच्छन्तः प्रकाशध्वे? कस्य स्तुत्याः, हे युवानः, हृष्टाः अभवतः? कः यज्ञे मरुतः प्रेरितवान्? श्येनाः इव अन्तरिक्षे धावतः, केन महता मनसा वयं तुष्टिम् प्राप्नुमः? कुतः, हे इन्द्र, महाबल, त्वम् एकाकी आगतः, सत्यस्य अधिपः? किमर्थं एवं? त्वं तेजस्विभिः सह पृच्छसि; अस्मान् प्रति, हे सारथे, यत् तव अस्ति, तद् वद। मम स्तुतयः, मम धियः, सम्यग् निपीताः; मम बलं उत्तेजितम्, मम शिला सज्जा। ते आज्ञापयन्ति, स्तोत्रस्य इच्छुकाः; तौ अश्वौ त्वां वहतः—अवश्यं त्वां अस्मान् प्रति आनयेताम्। एतेन सह युक्ताः, स्वबलप्रकाशिनः, वयं स्वदेहान् अलङ्कुर्मः। एतेन महता सह त्वां, हे इन्द्र, उपगच्छामः; त्वं स्वभावेन अस्माकं स्वजनः अभवः। क्व आसीत्, हे मरुतः, तव स्वबलम्, यदा माम् एकं अहिं हन्तारं कृतवन्तः? अहं तीक्ष्णः, बलवान्, महाबलः, शत्रुभिः अजय्यः, सर्वशस्त्रैः अभेद्यः च अस्मि। यूयं अस्माकं कृते बहूनि कर्माणि कृतवन्तः, युक्तैः, संयुक्तैः, वृषभबलैः। नूनं वयं अपि बहूनि महाकर्माणि करिष्यामः, हे इन्द्र, प्राज्ञेन, यदा मरुतः वयं तव अधीनाः स्मः। यूयं वज्रेण, हे मरुतः, स्वतः शक्त्या वृत्रं हतम्; स्वतेजसा महान्तः अभवतः। अहं वज्रधारी, मनवे सर्वाणि मार्गाणि सुलभानि कृतवान्, सर्वेषां कृते प्रकाशमानः। त्वं, हे दानवन्, अनुत्तमः; अन्यः देवः त्वद्वत् ज्ञातुम् न शक्नोति। न जातः, न पुनर्जातः, न नश्यति; यत् इच्छसि, तत् कुरु, हे नित्यवर्धमान। एकस्य अपि बलात् यत् मनसि स्थापयामि, तत् कर्तुं शक्नोमि, यदि साहसं कुर्याम्। अहं तीक्ष्णः, मरुतः जानन्, यत् इन्द्रः एतेषु इच्छति, तत् कर्तुं शक्नोमि। अत्र मम स्तुतिः मरुतः तुष्टवन्तः, यदा नरः मम कृते उत्तमं स्तोत्रं अकुर्वन्। इन्द्राय, बलिने, दानाय, मम, सख्ये, मित्रैः स्वदेहैः, स्वात्मभिः सह। एते अस्माद् अग्रे प्रकाशन्ते, अक्षयकीर्तिम् वहन्तः। मरुतः, तेजस्विनः, समागमिष्यन्ति; मां आवृत्य रक्षन्तु। के, हे मरुतः, अत्र मम सहायः भविष्यन्ति? मित्रवत् मित्राः आगच्छन्तु। युष्माकं अद्भुताः धियः प्रवाहयन्तु; सत्यविदां मध्ये भवत। यदा कविः दिवसः कृते आह्वयति, सः प्रज्ञया अस्मान् पूज्यत्वं प्राप्तवान्। अधुना, हे मरुतः, प्रेरितः कविः आगच्छतु; गायकः एभिः स्तोत्रैः युष्मान् स्तौतु। एषः वः स्तवः, हे मरुतः, एषः कविना कृतः गीतिः, पूज्यः, गायकस्य। सः स्वस्यार्थं प्रेष्यताम्; वयं एतं जनं दीर्घायुषं विद्याम। अद्य वयं तस्य प्राचीना महत्त्वं वदेम, उत्सुकस्य, वृषभस्य जन्मनः, चिह्नस्य च। वह्निवत् प्रज्वलिताः, मरुतवत् बलिनः, रणेषु वीरवत्, महाकर्माणि कुरुत, हे महाबलिनः। सदा मधुरं पुत्राय वहन्तः, वेदिषु हृष्टाः क्रीडन्ति, बलिनः। रुद्राः, भक्तवत्सलाः, भक्तं न हिंसन्ति, न स्वबलिनः यजमानं बाधन्ते। यस्यामृतोपासकाः धनं पोषणं च दत्तवन्तः, यश्च श्रद्धया हविः जुहोति; तस्मै मरुतः मित्रवत्, वारिभिः, बहुषु क्षेत्रेषु, वरदानि सिञ्चन्ति। ते स्वबलात् क्षेत्राणि विततान; स्वशक्तिरेव अनियन्त्रिता प्रवृत्ता। सर्वाणि भूतानि, वसतयः च, तेषां समीपे कम्पन्ते; तेषां आगमनम् अद्भुतं वर्षासु दृश्यते। यदा बलात् पर्वतान् नादयन्ति, वा द्यां कम्पयन्ति, महान्तः; तदा तेषां कर्माणि वृक्षान् कम्पयन्ति, ओषधयः रथैः प्रेरिताः इव पलायन्ते। यूयं, हे महाबलिनः मरुतः, प्राज्ञया, अवध्यं सैन्यम् रक्षथ, शुभं च दत्ते। यत्र वज्रं दीप्तम्, मेघः गर्जति, पशवः च्छत्रेण इव विकीर्णाः भवन्ति। स्थिरबलिनः, अक्षयदानिनः, सभासु स्तुताः, ते सूर्याय सोमस्य हर्षाय गायन्ति। ते वीरस्य श्रेष्ठानि कर्माणि जानन्ति। शतबाहवः, ते रक्षन्तु; मरुतः तं रक्षन्तु, यं ते इच्छन्ति। तीक्ष्णाः, महाबलिनः, तेजस्विनः, प्रजां रक्षन्ति, सन्ततौ शुभं समृद्धिं च ददति। सर्वाणि शुभानि बलानि वः रथेषु स्थापितानि, मरुतः, प्रतिद्वन्द्विव बलिनः। वः स्कन्धेषु, पन्थासु, भूषणानि; अक्षः च चक्राणि सह चरन्ति, दूरं व्याप्नुवन्ति। बहूनि दिव्यानि भूषणानि वः बाहुषु, वक्षसि सुवर्णानि, दीप्तानि शीघ्राणि। स्कन्धेषु, युक्तेषु, शस्त्राणि; पक्षिणां पक्षवद् वः तेजांसि व्यवस्थितानि। महत्त्वे महान्तः, समृद्धौ समृद्धाः, दूरदर्शिनः, दिव्याः इव रूपेण। रम्याः, सुवक्ता, स्वरयुक्ताः, इन्द्रेण सह, मरुतः, स्तोत्रं गायन्ति। एष वः महदुत्तमं महत्त्वं, मरुतः, दीर्घकालं दानं, अदितेः व्रतमिव। इन्द्रः अपि तं बलात् न अतिवर्तते; यः शुभं करोति, तस्मै कृपां दत्ते। एष वः सख्यम्, मरुतः, प्राचीनम्, यदा यूयं, अमृताः, वरदानि वहथ। एषा धिया, मनवे, दिव्यशस्त्रैः सह, सम्यक् प्रकटिताः। येना, मरुतः, वयं यूयं चिरं स्तुतवन्तः, येन रक्षया, शीघ्रगामिनः। यदा जनाः प्रसृताः, तदा वयं एभिः यज्ञैः अभिष्टं प्राप्नुमः। एषः वः स्तवः, मरुतः, एषः कविना मन्दार्येण कृतः गीतिः, पूज्यः। सः शरीरे इच्छितः स्यात्; वयं एतं जनं दीर्घायुषं, बलिनं च विद्याम। सहस्रं, हे इन्द्र, तव सहायाः अस्माकं कृते; सहस्रं वित्तानि, हे सुवर्ण, अतिपूजित। सहस्रं हर्षाः ह्लादाय; सहस्रवाहनः अश्वः अस्मान् प्रति आगच्छतु। मरुतः अस्मान् सहायेन आगच्छन्तु, ज्येष्ठेन, महता दिवसा सह, शुभया प्रज्ञया। यदा तेषां सेनाः पारं गच्छन्ति, ते समुद्रमपि तरन्ति। येषु सुष्ठु कृताः, दीप्तिमन्तः रथाः, सुवर्णयोजिताः, तीक्ष्णशूलवत्। गूढगमिन्यः, स्त्रीव पुरुषेषु, वाणी सभायाम् एकत्र मिलति।