सप्त अर्धजाताः विश्वस्य बीजं धारयन्ति, दिशासु स्थिताः, विष्णुना प्रतिष्ठिताः। तेषां चिन्तनैः, मनसा, बुद्ध्या, सर्वं सर्वतः व्याप्नुवन्ति। अहं न वेद्मि यथार्थं कः अस्मि; गुह्यः, बध्नः, मनसा विचरामि। यदा सत्यस्य प्रथमजः मम समीपं आगच्छत्, तदा वाचः अंशं प्राप्नवम्। सः गच्छति, सः समीपं आगच्छति, स्वभावेन गृहीतः; अमृतः मर्त्येन एकस्मिन उत्पत्तौ युक्तः। ते नित्यं विप्रकृष्टाः, नित्यं वियुक्ताः, एकं जानन्ति, अन्यं न जानन्ति। ऋचः अक्षरं परमं दिवि संस्थिताः, यत्र सर्वे देवाः आसनं गृहीत्वा उपविष्टाः। यः तद् न जानाति, तस्य ऋचः किं करिष्यन्ति? ये जानन्ति, ते अत्र संगृहीताः। यः उदारः, सः शुभा गोभूम्या अधिकं उदारः भवतु; वयं अपि सौभाग्यवन्तः भवाम। त्वं तृणं खाद, अघ्न्ये, सर्वदातृ, शुद्धं जलं पिब यथा विचरासि। गौरी अपि जलानि ममाप; सा एकपदा, द्विपदा, चतुर्पदा। अष्टपदा, नवपदा भूत्वा, सहस्राक्षरा अभवत् परमं दिवि। तस्याः समुद्राः प्रवहन्ति; तया चतुर्दिशः जीवन्ति। तस्याः अक्षरं प्रवहति; तया सर्वं एतत् जीवति। अहं दूरात् धूमं अपश्यं, यथा अग्नेः, वातेन दूरं च समीपं च नीतम्। वीराः चित्रां गाम् दुहन्ति; तानि प्रथमानि नियमाः आसन्। त्रयः केशिनः सम्यक् काले दृश्यन्ते; संवत्सरे एकः छिन्नः। एकः शक्त्या सर्वं पश्यति; अन्यस्य रूपं न दृश्यते, सः अलङ्कृतः। वाक् चतुर्विधा मीयते; ताः विद्वांसः ब्राह्मणाः जानन्ति। त्रयः गुह्याः, चतुर्थी वाक् मनुष्यैः भाष्यते। तम् इन्द्रं, मित्रं, वरुणं, अग्निं इति आहुः; सः दिव्यः, सुवर्णपक्षः गरुत्मान्। विद्वांसः एकं बहुधा वदन्ति: तम् अग्निं, यमं, मातरिश्वानं आहुः। कृष्णाः, पिङ्गलाः, सुवर्णपक्षिणः, जलैः आवृताः, दिवं उड्डीयन्ति। ते परिक्रित्य, सत्यस्य आसनं त्यक्त्वा, पृथिवी घृतस्य तेजसा उज्ज्वला अभवत्। द्वादशारः, एकचक्रः, त्रिनाभिः—कः एतत् वेद? तस्मिन् त्रिशत् षष्टिः किलकाः स्थिताः, न चलन्ति, यद्यपि गतिमन्तः इव दृश्यन्ति। तव या स्तन्यः पूर्णा, हर्षदायिनी, येन सर्वं काम्यं पोष्यते—सा धनवती, दानवती, शुभदायिनी—हे सरस्वति, एतत् अत्र स्थापय, अस्माकं पोषणाय। यज्ञेन देवाः यज्ञं अकुर्वन्; तानि प्रथमानि नियमाः। ते महान्तः दिवं प्राप्तवन्तः, यत्र आद्याः साध्याः देवाः सन्ति। एषा आपः एकैव, दिवा उत्थाय पतति; पृथिवी मेघैः जीवन्ति, दिवः अग्निभिः जीवन्ति। अहं सरस्वन्तं दिव्यं, सुवर्णपक्षं, महान्तं, वनस्पतिषु दृष्टतमं, आपां गर्भं, वर्षाभिः उपगम्य तृप्तिदायिनं आह्वयामि। केन सौन्दर्येन, केन बन्धुना, केन साम्येन, मरुतः, एकत्र मिलितुम् इच्छन्ति? केन चिन्तया, कुतः एते आगताः, ये महान्तः धनाय उज्ज्वलन्ति? कस्य स्तुतिः युवानः प्रियं कृत्वा? कः यज्ञे मरुतः प्रेरितवान्? श्येनाः इव मध्यं गच्छन्तः, केन महात्मना वयं तुष्टिम् लभाम। कुतः, इन्द्र, त्वं एकाकी, सत्यस्य अधिपः, आगतः? किमर्थम्? त्वं दिव्यैः सह पृच्छसि; वद, रथवाह, यत् अस्माकं तव। मम स्तुतयः, मम चिन्तनानि, सम्यक् स्रवितानि; मम बलं उत्तेजितम्, मम शिला सिद्धा। ते आज्ञापयन्ति, स्तुतये उत्सुकाः; तौ अश्वौ त्वां वहतः—ते त्वां अत्र आनयन्तु। अतः वयं, एतेषु युक्ताः, स्वशक्त्या उज्ज्वलन्तः, तनूं अलङ्कुर्मः। एते महान् इन्द्र, त्वाम् उपयामः; त्वं स्वभावेन अस्माकं अभवत्। कुत्र मरुतः स्वशक्तिः आसीत्, यदा मां एकं अहि-वधे स्थापयन्ति? अहं तीक्ष्णः, बलवान्, महाबलः, शत्रुणा अजयः, सर्वास्त्रैः अभेद्यः। यूयं अस्माकं कृते बहु अकुर्वत, युक्तैः, संयुक्तैः, वृषभैः शक्तिभिः। वयं अपि, इन्द्र, तव आज्ञायां, मरुतः, बुद्ध्या महाकृत्यं कुर्मः। यूयं वृत्रं, मरुतः, स्वशक्त्या हत्वा, स्वतेजसा महान्तः अभवत। अहं वज्रधारी, सर्वे मार्गाः मनवे सुलभाः अकुर्वम्, सर्वेभ्यः उज्ज्वलम्। अतुल्यः त्वं, उदारः; अन्यः देवः न जानाति यथा त्वं। न जातः न पुनर्जातः नष्टः; यत् इच्छसि, तद् कुरु, नित्यवर्धमान। एकस्य अपि शक्त्या, यत् मनसा निश्चितम्, तत् साधयितुं शक्यं, यदि साहसं भवेत्। अहं तीक्ष्णः, मरुतः जानन्; यत् इन्द्रः एतेषु इच्छति, तत् अहं करोतुं शक्नोमि। अत्र मम स्तुतिः मरुतः प्रसन्नम् अकुर्वत्, यदा पुरुषैः मम कृते उत्तमा स्तुतिः कृताः। इन्द्राय, बलिने, उदाराय, मम मित्राय, मित्रैः तनुभिः आत्मभिः। एते मम पुरतः उज्ज्वलन्ति, अक्षयकीर्तिम् वहन्ति। मरुतः, उज्ज्वलरूपाः, एकत्र आगच्छन्ति; युष्माभिः मम आच्छादयत, रक्षत। कोऽत्र, मरुतः, मम सहायः भविष्यति? मित्राः, मित्रं प्रति आगच्छन्तु। युष्माकं अद्भुताः चिन्तनानि प्रवाहन्तु; सत्यज्ञेषु सन्निधत्त। यदा कविः दिवाय आह्वयति, दिवस्य कृते, सः अस्मान् ज्ञानया पूज्यं अकुर्वत्। मरुतः, प्रेरितः आगच्छतु; गायकः एभिः स्तुतिभिः युष्मान् स्तोतु। एषा युष्माकं स्तुतिः, मरुतः, एष कविना गीतिः, पूज्या, गायकस्य। एषः स्वार्थाय गच्छतु; वयं एतत् जनं दीर्घायुषं जानाम। आवां तस्य प्राचीनस्य महत्त्वस्य वदाम, उत्सुकस्य, वृष्णः जन्मनः, लिङ्गस्य। यथा अग्निः प्रज्वलितः, यथा मरुतः, बलिनः, यथा वीराः युद्धे, महाकृत्यं कुरुत, बलिनः। सदा पुत्राय मधुरं वहन्ति, सभासु हर्षेण क्रीडन्ति, बलिनः। रुद्राः भक्तं पूज्यं न हिंसन्ति, न स्वबलिनः यज्ञदातुं बाधन्ति। यस्मै अमृताः परिचारकाः धनं, पोषणं ददुः, यः श्रद्धया हविः ददाति; तस्मै मरुतः मित्रवत्, बहु क्षेत्रेषु, वारिभिः आशीर्वादम् वर्षन्ति। ते बलात् क्षेत्राणि विस्तारयन्ति; स्वबलं निर्बन्धेन प्रवृत्तम्। सर्वे प्राणी, गृहे कम्पन्ते; युष्माकं आगमनं वर्षाभिः अद्भुतम्। यदा बलात् पर्वतान् नादयन्ति, ऊर्ध्वं दिवं कम्पयन्ति, श्रेष्ठाः; सर्वाणि कर्माणि वृक्षान् कम्पयन्ति, ओषधयः रथैः इव पलायन्ति। यूयं, महाबलिनः मरुतः, बुद्ध्या, अहिंस्यम् सैन्यं रक्षथ, शुभं ददथ। यत्र विद्युत् दीप्ति, वर्षा गर्जति, पशवः शरणेन इव विखण्डिताः। दृढबलाः, अक्लिष्टदातारः, सभासु स्तुताः, सूर्यं गीतेन हर्षं कुर्वन्ति, सोमस्य हर्षाय। ते वीरस्य श्रेष्ठानि कर्माणि जानन्ति। शतबाहवः, ते रक्षितुम् अर्हन्ति; मरुतः यं अनुगृह्णन्ति, तं रक्षन्तु। तीक्ष्णाः, बलिनः, उज्ज्वलाः, जनं रक्षन्ति, संततिम् शुभैः आशीर्वादैः पोषयन्ति। एवं ऋग्वेदस्य दिव्ये ऋचः, विश्वस्य रहस्यं, देवेषु, मरुतः, इन्द्रः, सरस्वती च, एकत्र सन्ति। यज्ञेन, स्तुत्या, श्रद्धया, बुद्ध्या, सर्वे देवाः अस्मान् रक्षन्तु, पोषयन्तु, उज्ज्वलयन्तु।