त्रिविक्रमस्य विष्णोः पदानि मधुमयानि सन्ति, स्वभावतः हर्षदायकानि। स एव पृथिवीं दिवं च, समस्तान् लोकान् च धत्ते। तस्य प्रियं पन्थानं प्राप्तुम् अहं कामये, यत्र देवान् प्रति निष्ठिताः नराः आनन्दन्ते। स हि उरुगायः विष्णुः, बन्धुः, परमं पदं, मधुनः स्रोतः अस्ति। वयं तव धामानि गन्तुम् इच्छामः, यत्र बहुश्रृङ्गाः गावः विचरन्ति। तत्र एव विष्णोः उरुगायस्य परमं पदं प्रकटं दीप्तिमत् अस्ति। यस्य पिबतः रक्षतः स्तुतिः मनसा समर्प्यते, तं महान्तं विष्णुं गायन्ति। ये पर्वतानां शिखरेषु स्थिताः, दुर्लङ्घ्याः, शीघ्राः, ते महत्त्वं प्राप्तवन्तः। इन्द्रः च विष्णुः च, उग्रौ शीघ्रौ च, सोमपिबः रक्षिष्यतः; यूयं मर्त्यान् रक्षथ, दुर्बलान् बलिनः च विजित्य। ते महान्तं बलं वर्धयन्ति; मातरः बीजं गर्भिण्यै नयन्ति; पुत्रः पितुः अधरं चोत्तरं च नाम दधाति, तृतीयं दिवि तेजस्विनि। अस्य त्रातुः, अच्युतस्य, दानिनः बलं वयं स्तुमः; यः त्रिभिः पदैः पृथिव्याः लोकान् उरुगायाय, जीवाय च, अतीत्य जगाम। तस्य द्वे पदे मर्त्यैः दृश्येते, यं पश्यन्ति विस्मिताः; तृतीयं पदं न कश्चन गन्तुं शक्ष्यति, न खगाः अपि आकाशे पतन्तः। सः चत्वारि एकनवतिं च नामानि धारयन्, चक्रवत् अनवरतं चरति; स्तोत्रैः महद् रूपं मिमीते, तरुणः, बलवान्, आह्वानस्य प्रत्युत्तरं ददाति। त्वं विष्णोः, सखेव सुमित्रः, हविषां प्रियः, तेजस्वी, पवित्रेण पदेन विस्तारयन्, उपासनीयः। अतः, यो जानाति, सः त्वां स्तोतुं, यजुं च दातुं युक्तः। यो विष्णवे, पुरातनाय नूतनाय च सृष्टिकर्त्रे, महात्मने, ददाति, यो महत्त्वं जन्मनः उद्घोषयति, सः यशः प्राप्नोति, यत् योजनीयम् अपि। त्वां, गायका यथा पूर्वे, सत्यस्य गर्भं गीत्या पोषयन्ति, नाम अपि विदित्वा, प्रकाशयन्ति; विष्णो, वयं तव महत् प्रियम् इच्छामः। वरुणः राजा, अश्विनौ, मरुतः च तस्य शक्तौ भागं वहन्ति; सखा विष्णुः परमं कौशलं धारयति, अविश्रान्तः च क्षेत्रं पूरयति। कौशलिनः अपि अधिकः विष्णुः, इन्द्राय दिव्यं भागं विधत्ते; सृष्टिकर्ता आर्यमणं त्रिधाम्नि स्थापयति, यजमानं च ऋतेन भागं दत्ते। अग्निः प्रबुद्धः, सूर्यः उदेति, शोभमानाः उषसः तेजसा द्योतयन्ति; अश्विनौ यात्रायै रथं युञ्जते, सविता देवः सर्वाणि भूतानि व्यदधात्। यदा, हे अश्विनौ, बलिनौ, रथं युञ्जाथः, तदा अस्मान् बलम्, घृतं मधु च वृष्टिं कुरुतम्; अस्माकं स्तोत्रं युधि प्रेरयतु, वयं च वीरैः प्रियैः धनं जयेम। अश्विनोः रथः शीघ्रः, मधुवाहः, बलिभिः अश्वैः युक्तः, समीपं आगच्छतु, सुमेध्यः। दानवतः त्रियुक्तः सर्वं सौभाग्यं ददातु, द्विपदां च चतुष्पदां च कल्याणं यच्छतु। अश्विनौ, मधुमयेन चर्मणा पोषणं दत्तं, मधुरं खाद्यं प्रीयतम्; अस्मान् सुरक्षितान् पारे नेतम्, दुःखानि अपाकुरुतम्, द्वेषम् अपि दूरं कुरुतम्, सदा सख्यं वहतम्। यूयं गर्भं प्राणिषु न्यधत्तम्, सर्वेषु लोकेषु स्थिताः; महान्तौ अश्विनौ, अग्निं च, वनस्पतीन् च, वृक्षान् च प्रज्वालितवन्तौ। भिषजौ एव औषधिभिः, रथिनौ रथैः च; बलं स्थापितवन्तौ, महान्तौ, यस्य यः हविषा च मनसा च उपास्ते। हे रुद्राः, दानवत्सलौ, बलसम्पन्नौ, स्तुतौ अस्माकं कृते प्रीतिं दत्तम्; अद्भुतौ, यदा औचथ्यः आह्वयति, शीघ्रं साहाय्यं दत्तम्। कः वः, धनदौ, एतत् कृते यजेत? यदा गोः स्थानं भक्त्या आगच्छथः, तदा अस्मभ्यं शुभानि दत्तम्, इच्छया मनसा च यान्तः। यदा रथः तुग्रस्य पुत्राय युज्यते, सः अप्सु मध्ये स्थाप्यते; अहम् अपि, नायकः इव, शीघ्रं शरणं वः प्राप्नुयाम्। औचथ्यस्य स्तुतिः वः प्राप्तु; त्रिपक्षः पक्षी माम् अपि मा पिबतु; दशकामुकः ईर्ष्युः मां मा हिंसतु, न बद्धः पाशे भूमिं खादतु। नदीः, मातरः, मां मा ग्रसन्तु; न दासाः, यदि मां दृढं बद्धवन्तः; यदा दासस्य शीर्षं त्रैतनः तुदति, तदा तस्य वक्षः स्कन्धौ च भिद्येते। दीर्घतमाः ममतापुत्रः दशमे चक्रे उपास्तवान्; सः अप्सु तपस्वी, प्रेरितानां रथिता भवति। अहं पृथिवीं दिवं च, यज्ञेन सत्येन च वृद्धे, सभासु प्रज्ञया स्तौमि; दिव्याः देवपुत्राः, देवैः सह, प्रज्ञया महान्ति बलानि प्राप्तवन्तः। अहं पितुः मनः, अमित्रं न, मातुः च महद् स्वाराज्यं, एभिः स्तोत्रैः चिन्तयामि; तौ, बीजवन्तौ, जनकौ, पृथिवीं विस्तीर्णां कृतवन्तौ, अमृतपथैः अपत्याय। तान् पुत्रान्, दक्षिनौ, प्राज्ञौ, मातरौ प्राचीं प्रज्ञां कृते अददाताम्; स्थाणुचरस्य धर्मे, ते पुत्रस्य मार्गं, अविभक्तं, रक्षन्ति। तौ मयाविनौ, सुमेधसौ, एकयोनि, युगपत् वसन्तौ, नित्यनूतनौ, प्राज्ञौ, दिवि, अप्सु, तन्तुं तन्ति। सवितुः सा प्रीति: उत्तमा, अद्य वयं देवस्य प्रेरणाय इच्छामः; अस्मभ्यं, हे द्यावापृथिव्यौ, सुमेधसा, धनं, शतशृङ्गं च, दत्तम्। हे द्यावापृथिव्यौ, सर्वहिते, ऋतधृतौ, प्राज्ञे, विस्तारं वहथः; सुविजाता, धिषणा, मध्ये चरति, देवः देवी च, ऋतेन शुचिः सूर्यः। विशाले, महति, नित्यशक्तिमती, पितरौ, लोकान् रक्षतः; स्थिरबलौ, अद्भुतौ, उभे दिशौ, पितेव, रूपैः स्थापयतः। सः अग्निः, पितृमातृयोः पुत्रः, पावकं वहन्, प्राज्ञः, शक्त्या लोकान् शुद्धयति; पृष्णिगावौ सदा तस्य तेजः दुग्धं ददातः। सः देवेषु न्यूनः, सहायेषु अपि, यः उभे लोकौ सर्वहिते सृजति; यः दिशः प्राज्ञाय मिमीते, प्राचीभिः उपस्तम्भैः, स्तोत्रं धारयन्। हे द्यावापृथिव्यौ, महती, महत् यशः बलं च अस्मभ्यं दत्तम्, येन यूयं जनान् विस्तारयथः; अस्मान् बलं तेजश्च यच्छतम्। कः श्रेष्ठः, कः कनिष्ठः, आगतः न? कः दूतः प्रेषितः, किं वदेम? वयं पात्रं न निन्दामः, यः महावंशः; हे अग्ने, भ्रातः, दारोः समृद्धिं स्तौमः। एकं पात्रं चतुर्धा कुरुत, इति देवाः तुभ्यं ऊचुः; ततः त्वम् आगतः। यदि यूयं सौधन्वनाः एतत् कुर्वथ, देवैः सह यज्ञभागिनः भविष्यथ। यदा यूयं अग्नये दूताय ऊचुः, “अश्वं कुर्मः, रथं च; गावं कुर्मः, युवानं च,” एतानि कर्माणि, भ्रातरः, वः कृता। एवं कृत्वा, ऋभवः अपृच्छन्, “क्व सः अद्य, दूतः, यो न आगतः?” यदा सः पात्राणि चतुर्धा कृतानि उक्तवान्, तदा त्वष्टा देवीनाम् मध्ये प्रविष्टः।