सर्वे देवा महिमा-पूर्णा, ऋषिभिः स्तूयमाना, स्वस्वैः कर्मभिः जगति प्रकाशन्ते। एकदा, अश्व-रहितः, चर्म-रहितः, गर्जन्वान् देवः, उन्नत-शिखरः, युवानां स्तुतिभिः पूजितः, मित्रावरुणयोः धाम्नि स्तुतिं समर्पयन्, अविवेकिनं स्तोत्रं अपि स्नेहपूर्वकं पालयति स्म। तत्र धीराभ्यः प्रियतमा गावः, पुष्टिं वहन्त्यः, अत्रैव समृद्धिं जनयन्तु; स मार्ग-विद्, आहारस्य अन्वेषकः, आदितिं जागरयति, या विशालत्वं दातुम् इच्छति। मित्रावरुणौ, यौ पूज्यौ, यजमानः श्रद्धया, स्तुत्या च, प्रियाणि हविः समर्पयन्, संग्रामेषु विजयं, दिव्यं वर्षं च, प्रार्थयते। तौ मित्रावरुणौ, यज्ञेन, श्रद्धया, घृतेन च, ऋत्विजः मनसा दत्तानि दानानि वहन्ति। मम स्तुतिः, सुविन्यस्त-स्तोत्रवत्, मित्रावरुणयोः गच्छतु; ऋत्विजः यज्ञे आवां आह्वयति, तदा प्राज्ञः भवतः अनुग्रहम् आवाहयन्ति। अदितिः, पुष्टिदा धेनुः, सत्यम्, जनाय च, मित्रावरुणयोः अर्पणम् आसिञ्चत्; यथा ऋत्विजः यज्ञे पूजयति, तथा मानवः दानम् वहति। सोमपानम्, गावः, आपः च, दिव्याः भवन्ति, युष्मान् पोषयन्ति; प्राचीना ईश्वरा पिङ्गलायाः दुग्धस्य रक्षां ददातु। अथ विष्णोः महात्मानं कर्माणि प्रवक्ष्यामि—यः पृथिवीः त्रिः क्रममाणः, ऊर्ध्वं स्थानम् अधारयत्। विष्णुं वीर्याय स्तुवन्ति, यः महद् मृगः इव गिरिषु विचरति; यस्य त्रयः महाक्रमाः सर्वाणि लोकानि व्याप्नुवन्ति। मम स्तुतिः, विष्णवे, ऊर्जस्विने, गिरिश्रेष्ठाय, गच्छतु; स एव त्रिभिः पादैः इमम् दीर्घं विश्वं ममाप्यत्। तस्य त्रयः पादाः मधुना पूर्णाः, स्वभावेन प्रमोदन्ते; स एव पृथिवीं दिवं च, सर्वं च जगत् धारयति। तस्य प्रियं पन्थानमवाप्नुयाम, यत्र देवभक्ताः मानवाः प्रमुद्यन्ते; विष्णोः तद् बन्धुत्वं, परमं स्थानं, मधु-स्रोतः अस्ति। वयं तव धामानि प्राप्नुम इच्छामः, यत्र बहुश्रृङ्गाः गावः विचरन्ति; तत्र, विष्णोः उच्चस्थानं, प्रज्वलितं, स्फुरति। युष्माकं स्तुतिः, सोमपानस्य रक्षिणे, मनसा अर्प्यते; विष्णवे, वीराय, गायन्ति; ये गिरिपृष्ठेषु स्थिताः, दुर्धर्षाः, शीघ्राः, ते महत्त्वं प्राप्नुवन्ति। इन्द्रविष्णू, तीव्रौ शीघ्रौ च, सोमपानान् रक्षेथाम्; यूयं मर्त्यान् पालयथः, दुर्बलान् बलांश्च जयथः। यूयं बलिनां बलं वर्धयथः; मातरः बीजं गर्भिण्यै नयन्ति; पुत्रः पितुः अधरं चोपरं च नाम दधाति, तृतीयं दिवि तेजसि। अस्य बलं, त्रातारं, अच्युतं, उदारं च वयं स्तुमः; यः त्रिभिः पादैः विष्णवे पृथिवीः अक्रमीत्, प्राणाय। तस्य द्वौ पादौ मर्त्यैः दृश्येते, ये पश्यन्ति विस्मिताः; तृतीयं न कश्चन प्राप्नोति, नापि विहायसो विहगाः। चत्वारि एकेन च नवति नामानि, चक्रवत् आवर्तमाने, स अनिरुद्धः चलति; स्तोत्रैः महद् रूपं मिमीत, युवान्, तेजस्वी, आह्वानं प्रत्यभिनन्दति। त्वं, हे विष्णो, सुहृदिव सेवनीयः, घृतस्य हविषः प्रियः, तेजसा विभासि, पादेन विस्तारयन्; अतः, विद्वानपि, तव स्तुतिं यज्ञं च कुर्यात्, हविभिः योग्यः। यः विष्णवे, पुराणाय नूतनाय च स्रष्ट्रे, उदारजाय, महत्त्वं प्रख्यापयति, स कीर्तिं प्राप्नोति, योजनीयं च। त्वां, गायकाः, यथापूर्वं, ऋतेन गर्भं इव, गीत्या पोषयन्ति; तव नाम अपि ज्ञात्वा, प्रख्यापयन्ति; विष्णो, तव महत् अनुग्रहम् इच्छामः। राजा वरुणः, अश्विनौ, मारुताश्च, तस्य बलं भागं वहन्ति; विष्णुः, सखा, परमं कौशलं धारयति, अयत्नेन, संवरणं पूरयन्। विष्णुः, कौशलिनः अपि कौशलिनः, देवभागं इन्द्राय, शुभकृते, वितरत्; स्रष्टा आर्यमणं त्रिधा आसने स्थापयत्, ऋतस्य भागं यजमानाय दत्तवान्। अग्निः उत्थितः, सूर्यः उदेति, प्रभाता दिवाः प्रकाशन्ते; अश्विनौ रथं युक्त्वा यात्रा-समये स्थितौ, सविता देवः सर्वाणि भूतानि व्यवस्थितानि कृतवान्। यदा, हे अश्विनौ, रथं युञ्जाथः, तदा बलं घृतमधुना सह वर्षतम्; संग्रामेषु स्तुतिः प्रेरयतु, वयं च वीरैः अनुगृहीताः, धनं जयेम। अश्विनोः रथः, शीघ्रः, मधुवाहः, बलिभिः अश्वैः युक्तः, समीपं आगच्छतु, सुवन्दितः; त्रिर्युक्तः उदारः सर्वं कल्याणं नः ददातु, द्विपदां चतुष्पदां च आरोग्यं यच्छतु। आश्विनौ, मधुरया चर्मणा नः पुष्टिं दीयातां; मधुरं भोजनं दत्तं; अस्मान् सुरक्षितं पारयतं, व्याघातान् निवारयतं, द्वेषं दूरं कुरुतं, सदा सखायौ भवतम्। यूयमपि गर्भं प्राणिषु स्थापयथः, सर्वेषु लोकेषु स्थितौ; यूयम्, अश्विनौ, अग्निं, ओषधीः, वृक्षांश्च प्रज्वालयथः। भिषजौ भवन्तौ, औषधिभिः, रथिनौ च रथैः; बलं स्थापयथः, हे महाबलिनौ, यः यजमानः हविषा, मनसा च, युष्मान् उपास्ते। हे रुद्राः, उदारदायकाः, बलसम्पन्नाः, स्तुतौ अनुग्रहं दत्त; अद्भुतौ, यदा औचथ्यः आह्वयति, शीघ्रं साहाय्यं वहथः। कः भवतः स्तोष्यति, हे द्रविणोदाः, यदा, श्रद्धया, गावः स्थानं गच्छथः? मनसा कामवत्, उत्तमानि दानानि अस्मभ्यं दत्त। यदा भवतः रथः तुग्रपुत्रस्य कृते युक्तः, स आपां मध्ये स्थाप्यते; अहं भवतोः शरणं प्राप्नुयाम्, यथा नायकः शीघ्रं पलायमानः। औचथ्यस्य स्तुतिः भवतोः गच्छतु, महाबलिनौ; त्रिपक्षः पक्षी मां न पिबतु; न च द्रव्यलोभः मां हिंसतु, न च बन्धनस्थः भूमिं भक्षयेत्। नद्यो मां न पिबन्तु, मातरः यद्यपि; न दासाः, यदि मां दृढं बद्धवन्तः; यदा दासस्य शीर्षं त्रैतनेन ताड्यते, तदा तस्य वक्षः स्कन्धौ च भिद्येते। दीर्घतमाः, ममता-पुत्रः, दशमे आवर्ते सेवाम् अकरोत्; अप्सु तपस्वी, प्रेरितानां रथितारं भवति। अहं पृथिवीं दिवं च, यौ यज्ञेन सत्येन च वर्धितौ, सभासु प्रज्ञया स्तौमि; यूयं, देवपुत्राः, देवैः सह, प्रज्ञया महतीः शक्तीः प्राप्तवन्तः। पितुः मनः, अमित्रं न, मातुः महद् स्वबलं, एभिः स्तवैः चिन्तयामि; तौ, बीजसमृद्धौ, पितरौ, पृथिवीं विस्तीर्णां कृतवन्तौ, अमृतमार्गैः सन्तानाय। तान् पुत्रान्, कौशलिनः, प्राज्ञान्, मातरौ प्राचीनाय मेधसा अदधाताम्; स्थितस्य चलतः च धर्मे, तौ पुत्रस्य सत्यं मार्गं, अविभक्तं, पालयतः। ते मायिनः, सुमेधसः, एकयोनि-जौ, संयुक्तौ, सहवासिनौ, नित्यम् नूतनौ, प्राज्ञौ, तेजसा, दिवि, अप्सु अन्तः, तन्तुं तन्तुतः तन्तुम् विवृण्वन्ति। एवं, ऋषयः, देवान् स्तुवन्तः, तेषां महिमानं, कृत्यानि च, श्रद्धया, प्रीत्या च, अनुवर्णयन्ति।