मित्रवरुणौ महान्तौ प्रियौ च, असुराणां मध्ये धर्ममयं विस्तीर्णं चाधारं यद् युवाभ्यां प्रख्यातम्, तद् युवां स्वर्गस्य महतो दक्षं समुत्पादयतम्। यथा गोः युक्तिं करोति, एवं जलानि प्रवर्तयतम्। युवयोः महिमा येन अत्रावरणं निहन्याथः, प्रचण्डौ भूत्वा, धूलयः, आधाराश्च स्थिराः भवन्ति। ऊर्ध्वं शब्दयन्ते, सूर्यं अन्विच्छन्तः, यथा उषसः किरणैः, कुशलाङ्गनाविव आगच्छन्ति। दीर्घकेशः अमृतत्वाय युवां उपगच्छति, यत्र मित्रवरुणौ स्तुयध्वे पन्थानं, तत्र स्वशक्त्या अस्माकं धियः विमोचयतम्, पोषयतम् च, कवये युवां स्वबुद्ध्या प्रेरयतम्। यः यज्ञैः युवां सम्यगुपास्ते, स ऋषिः होतारः, स सूक्तं संप्रयुङ्क्ते, तस्मै युवां यज्ञमार्गं निर्यच्छतम्, तस्य स्तोत्रे, सुमतिं दत्तम्। युवां प्रथमा यज्ञैः पशुभिश्च भूषितौ, धर्मिष्ठौ, यथा मनः प्रेर्यते, एवं। धियः संकल्पेन रचिताः स्तोत्राणि युवां वाहयन्ति, अव्ययीया धिया युवां महादानानि दत्तम्। युवां नरौ धनानि वहतम्, सम्पदं दत्तम्, शक्तिभिः महान्तं रक्षतम्। न दिवसः, न आपः, न देवता, न वणिजः, कदापि युवयोः महिमानं न हन्युः। युवां सुवस्त्राणि धत्ते, युवयोः धियः निष्कलङ्काः, सृष्टयः सत्याः। मित्रवरुणौ, सत्येन सर्वं धारयथः, असत्यं निहन्यथः। एषा अपि युवयोः बुद्धिः अत्र जनानां मध्ये प्रख्याता, युवयोः सत्यं मन्त्रं ऋषिः स्तौति, स महत्तमः। त्रिधारः ताडयति, चतुर्धारः तीक्ष्णः, दिव्याः नियमाः प्रथमा स्थापिता आसन्। पदातां प्रथमः प्रस्थितः, कः मित्रवरुणयोः तद् जानाति? गर्भः भारं धारयति, स्वस्यापि, सत्यं धारयन्, असत्यं परित्यजन्। युवतिनां प्रियं परिभ्रमन्तं पश्यामः, न समीपं गच्छन्तम्; वस्त्रधारिणं, विस्तीर्णं, न पतन्तम्; स एव मित्रवरुणयोः प्रियं निवासः। अश्वहीनः, शिप्रहीनः जातः, गर्जन् धावति, शिखरं समुन्नतम्; युवानः अमूढं स्तोत्रं पालयन्ति, मित्रवरुणयोः निवासं स्तुवन्ति। धेनवः, धीमतां प्रियाः, अत्र समृद्धिं जनयन्तु; स यः मार्गवित्, पोष्यं अन्विच्छतु, स च प्रबोधयन् अदितिं महतीं ददातु। मित्रवरुणौ, वयं युवां तुष्ट्यर्थं प्रियैः हविभिः, श्रद्धया, प्रार्थनया च उपयेमहि; अस्माकं स्तोत्रं संग्रामेषु विजयी भवतु, दिव्यं वर्षं प्रीयतमम् अस्तु। मित्रवरुणौ, युवां साकं हविर्भिः, श्रद्धया चोपास्महे; घृतैः यथा पुरोहिताः, मनसा युवयोः दानानि अस्मभ्यं वहन्ति। मम स्तुतिः मित्रवरुणयोः प्राप्नोतु, यथा सुविन्यस्तं सूक्तम्; यदा पुरोहितः यज्ञे युवां आवहति, तदा ऋषिः युवयोः प्रियताम् आवहातु। अदिति, पोषिणी धेनुः, सत्याय जनाय च, मित्रवरुणयोः एतत् हविः अस्रवत्; यथा पुरोहितः यज्ञे युवां पूजयति, एवं मानवः दानं वहति। मद्येषु, धेनुषु, आपः च, दिव्याः युवां पोषयन्ति; प्राचीः पतिः अस्मभ्यं पातु, हरितधेनोः पयसा। अहं विष्णोः वीर्याणि प्रवदामि, यः पृथिवीं त्रिः विक्रम्य मेमाप, यः ऊर्ध्वं निवेशं स्थापयामास, त्रिभिः पादैः विस्तीर्णं चरन्। विष्णुः वीर्याय स्तूयते, यथा भीमः मृगः गिरिषु चरन्; यस्य त्रिषु महत्सु विक्रमेṣu सर्वाणि लोकानि स्थितानि। मम स्तोत्रं विष्णवे गच्छतु, उरुगायाय, बलिने, गिरिश्रेष्ठाय; यः एकः त्रिभिः पादैः दीर्घं निवेशं ममाप। तस्य त्रयः पादाः मधुना पूर्णाः, स्वभावेन रममाणाः; स एव पृथिवीं, दिवं, सर्वं च लोकं धारयति। अहं तस्य प्रियं पन्थानं प्राप्नुयाम्, यत्र देवयुजनः हृष्यन्ति; विष्णोः, उरुगायस्य, स एव बन्धुः, परमा पदम्, मधूनां स्रोतः। वयं तव निवेशनं प्राप्नुम इच्छामः, यत्र बहुशृङ्गाः गावः चरन्ति; तत्र एव विष्णोः, उरुगायस्य, परमा पदं दीप्तं वर्तते। त्वं यः पातवे रक्षसि, तव स्तुतिः चिन्तया दीयते; विष्णुं वीर्यवन्तं गायाम; ये गिरिशिखरेषु स्थिताः, दुराधर्षाः, शीघ्रवत् महत्त्वं प्राप्नुवन्। इन्द्रविष्णू, प्रचण्डौ शीघ्रौ च, सोमपिबतः रक्षेताम्; युवां मर्त्यान् पालयथः, दुर्बलान् बलिनश्च जयथः। युवां बलिनां बलं वर्धयथः; मातरः बीजं गर्भिण्यै नेतुम्; पुत्रः पितुः अधरं चोपरं नाम स्थापयति, तृतीयं दिवि ज्योतिषि। यस्य एष बलः, तं वयं स्तुमः, त्रातारं, अच्युतं, उदारं; यः त्रिभिः पादैः पृथिवीं उरुगायाय जीवाय अक्रमीत्। तस्य द्वे पादे मर्त्यैः दृश्येते, ये पश्यन्ति विस्मयं; तृतीयं न कश्चन प्राप्नोति, न खगाः अपि गगने पतन्तः। चतुर्भिः सह नवतिं नामभिः, यथा चक्रं परिवर्तते, स अनवरतं चरति; स्तोत्रैः महत् रूपं मिमीते, तरुणः, तेजस्वी, आह्वानं प्रत्यनुतिष्ठति। त्वं विष्णो, सखेव सुमित्रः, घृतहविषा तुष्टः, तेजसा दीप्तः, पादविस्तारेण व्याप्नोषि। अतः, ज्ञातापि त्वां, विष्णो, स्तुतिं यज्ञं च अर्हति, हविषा युक्तः। यो विष्णवे ददाति, प्राचीनाय नूतनाय च स्रष्ट्रे, महियसे जातवेदसे, यो महत्त्वं जन्मनः प्रवदति, स यशः प्राप्नोति, यत् योज्यं स्यात्। त्वां, यं गायकाः, यथा पुरा, ऋतेन गर्भं इव स्तोत्रेण पोषयन्ति, नाम अपि विज्ञाय, तद् घोषयन्ति; विष्णो, वयं तव महत् प्रियम् इच्छामः। राजा वरुणः, अश्विनौ, मारीचाः च, तस्य शक्तिम् अंशेन भजन्ते; विष्णुः सखा, परमं कौशलं धारयति, अविश्रान्तः संवरणं पूरयति। विष्णुः, कौशलिनः अपि कौशलिनः, इन्द्राय दिव्यं भागं वितरति, स्रष्टा त्रिधा आसने अर्यमणं स्थापयति, ऋतस्य भागं यजमानाय ददाति। अग्निः जाग्रति, सूर्यः उदयति, दीप्ताः उषसः प्रकाशन्ते; अश्विनौ रथं योजयतः, सविता देवः सर्वाणि भूतानि व्यवधत्ते। यदा, अश्विनौ, रथं युञ्जाथः, बलं वर्षतम्, घृतमधुना सह; अस्माकं स्तोत्रं संग्रामेषु प्रेरयतु, वीरैः प्रियैः वयं धनं विजयं च प्राप्नुमः। अश्विनोः रथः शीघ्रः, मधुवाहनः, बलिभिः अश्वैः युक्तः, समीपं आगच्छतु, सुमनाः; उदारः त्रियुक्तः सर्वं सौभग्यं ददातु, द्विपदां चतुष्पदां च कल्याणं ददातु। अश्विनौ, मधुमयेन शिप्रेण पोषणं दत्तम्, मधुरं भोजनं दत्तम्, अस्मान् सुरक्षितं नयतम्, आपदः निहतम्, द्वेषः अपाकुरुतम्, सदा सखायौ भवतम्। युवां गर्भं प्राणिषु अधितिष्ठथः, सर्वेषु लोकेषु स्थितौ; युवां अश्विनौ अग्निं च, ओषधीः वृक्षांश्च प्रज्वालयथः। युवां वैद्यौ, औषधिभिः, रथिनौ च रथैः; युवां बलं स्थापयथः, महान्तौ, यः हविषा मनसा च उपास्ते, तं पालयथः। एवं ऋषयः मित्रवरुणविष्ण्वश्विनादीन् देवतान् स्तुवन्ति, तेषां महिमानं, धर्मं, स्तोत्रैः, यज्ञैः, श्रद्धया च अनुवदन्ति।