श्रुणु मे, हे कनिष्ठः, अस्य वाक्यस्य। हे महाबलिन्, स्वयम् अधारयन्, यज्ञविपुलस्य, तव अर्चकः तव अनन्तरं पिबति, तव स्तौति, तव उपासकः तव रूपं अहम् उपासे, हे अग्ने। तव अनभिजनाः रक्षिणः, हे अग्ने, तमः दृष्ट्वा, आपदः अभिभूताः; तवं धर्मिष्ठान् रक्षसि, सर्वज्ञः, यत्र द्वेषिणः, रिपवः न विजयन्ते। यः कश्चित्, हे अग्ने, अस्मान् विरोधति—दुष्टः वा रिपुः वा—स बलमन्त्रः तं प्रत्यवतिष्ठतु; अस्माकं रूपं पापवाचः विशोधय। यदि कश्चित् बलवान्, प्राज्ञः मानवः अन्यं मानवम् द्विविधया छलया हिंसति, तस्मात् तव स्तौतारं, तव उपासकं रक्ष, हे अग्ने; न अस्मान् आपदः आगच्छतु। यदा मातरिश्वान् तम् मन्थयामास, सर्वदेवम् होतारम्, सर्वापः व्याप्नुवन्तम्, तं मानवाः जातिषु स्थापयन्ति, दीप्तम्, उज्ज्वलम्, शोभमानरूपम्। ददाति, न च क्षीयते, मम चिन्ताः, हे अग्ने, तव रक्षायै च मम रक्षायै; तव कर्माणि सर्वाणि स्वीकृतानि सन्तु, यथा कविः स्तुतिम् वहति। नित्ये धाम्नि अपि तम् धारयन्ति; पूज्याः तम् स्तुतिभिः स्थापयन्ति; ते प्रवाहान् नेतुम्, कामितम् धृतुम्, यथा अश्वाः रथाय उत्सुकाः। अद्भुतः बहून् वस्तून् दन्तैः विदारयति; वनान्तरे दीप्तिमान् प्रकाशते; तस्य ज्वाला वातानुगता, तीक्ष्णशूलवत्, दिवसम् विस्तारयति। न स्पर्धकाः, न विरोधिनः, गर्भे स्थित्वा अपि तम् कम्पयितुं शक्नुवन्ति; अन्धाः, अदृष्टाः, समीपगमनात् तं न हिंसन्ति; नित्यरक्षिणः तम् रक्षन्ति। स, महाधनाधिपः, उदारमार्गं, निधिम् अन्वेष्टुम् इच्छति; शिलाः तम् अभिगच्छन्ति, यदा स सोमनिष्पीडनस्थले आगच्छति। स, नराणां वृषः, उभययोः लोकेषु प्रसिद्धः, जीवन्, स्तुतिपूर्णः; स, अग्रे गच्छन्, गर्भे अधितिष्ठति। स, दुर्गात् निष्क्रान्तः, प्रकाशते, प्राज्ञः, मेघवत्, न दूरस्थः; सूर्यवत्, शतगुणबलः गच्छति। द्विजः, दीप्तिमान्, त्रिषु दीप्तिषु स्थानेषु स्थितः, सर्वेषु विषयेषु; उत्तमः होतारः आपः आसनस्थले। स एव होतारः, द्विजः, यः सर्वाणि काम्यानि वस्तूनि कीर्तये स्थापयति; यः मानवः तस्मै सोमपिष्टेन अर्पयति, स सुखम् अनुभवति। अनेकवारं अहम् तव प्रति उक्तवान्, हे अग्ने, दाता इव, यः अस्माकम् एव; बलात् रक्षायै, अस्माकम् महत्त्वम् आगच्छ। न उच्चस्वरः, न धनवान्, न क्रुद्धः तव जयितुम् शक्नोति; न कदापि तवं तव शरणागतान् त्यजसि, न च अधार्मिकान्। यः प्राज्ञः मानवः, दीप्तिमान्, दिवि महाबलवान्, हे अग्ने, तस्य अनुग्राहकः भवेम। मित्रवत्, यं प्राज्ञाः गोषु उत्पादितवन्तः, गोधनस्य लाभाय, सभासु, आपः च; उभे लोके, कम्पमानबलस्वरे, प्रियं, पूज्यं, प्राणिनां आधारम् प्रत्युत्तरं ददातु। यदा यूवां, सोमार्पकयजमानैः बहुशः आहूतौ, मित्रवत्, स्वभावेन स्थानम् आदत्तम्, तदा बुद्धिम् ददातः, मार्गाय स्तुत्यौ, गृहस्य रक्षिणौ प्रसिद्धौ। यूवयोः, जनाः, दिव्यपृथिव्यौ, महाबलिनौ, जन्म महान् कौशलाय कथयन्ति; यदा अमृतं धर्मिष्ठम् वाहयथः, होतारौ, यज्ञम् बुद्ध्या नेतुम्। तत् महान्, प्रियः, महाबलः आधारः, हे असुरौ, यं यूवां धर्म्यं, विस्तीर्णं, घोषितवन्तौ; यूवां महद्यः कौशलम् उद्भावयथः, यथा गोः युक्तिम्, आपः प्रेरयथः। अत्र, यूवां महत्त्वेन, आवरणं अपाकरोथः, हे महाबलिनौ; रजांसि, अधाराः, स्थिताः; ऊर्ध्वं गुर्वन्ति, सूर्यं अन्वेष्टुम्, यथा उषासः किरणैः, कुशलाः युवतयः इव आगच्छन्ति। यूवां, जटिलः, अमृताय उपगच्छति, यत्र, हे मित्र, हे वरुण, मार्गाय स्तुत्यौ; स्वबलात्, अस्माकं चिन्ताः विमोचयथः, पोषयथः, कवेः मनः बुद्ध्या प्रेरयथः। यः, यज्ञैः यूवां पूजयन्, सत्यम् सेवते, ऋषिः होतारः, स्तोत्रम् रचयति, तस्य समीपम् आगच्छथः, यज्ञम् नेतुम्, स्तुतिभ्यः, शुभं दातुम्। यूवां, प्रथमं यज्ञैः, गोभिः च भूषितौ, धर्मिष्ठौ, यथा मनः प्रेर्यते; स्तोत्राणि, चिन्तया रचितानि, यूवां वहन्ति, अक्षीणबुद्ध्या, समृद्धिं ददाथः। यूवां, नरौ, धनम् वहथः, संपदः ददाथः, शक्तिभिः महाबलम् रक्षथः; न दिवः, न नद्यः, न देवत्वम्, न व्यापारी, कदापि यूवयोः महत्त्वम् अभिभवितुम्। यूवां, उत्तमवस्त्रैः वसन्ति; यूवयोः चिन्ताः दोषरहिताः, सृष्टयः सत्यम्; मित्रवरुणौ, सत्येन सर्वम् धारयथः, असत्यं अपाकरोथः। एषा अपि यूवयोः बुद्धिः, हे मित्रवरुणौ, एषु जनेषु प्रसिद्धा; यूवयोः सत्यं मन्त्रः, ऋषिणा स्तुतः, महाबलः; त्रिधारः ताडयति, चतुर्धारः तीक्ष्णः, दिव्या विधयः प्रथमं स्थापिताः। प्रथमः पदवान् प्रस्थितः; कः, हे मित्रवरुणौ, तद् जानाति? गर्भः भारम् वहति, तस्यापि या तस्य, सत्यम् धारयन्, असत्यं त्यजन्। वयं युवतीनां प्रियं गच्छन्तम् पश्यामः, न समीपम् आगच्छन्तम्; यः वस्त्रधारी, विस्तीर्णः, न पतन्, मित्रवरुणयोः प्रियं धाम। अश्वरहितः, चाबुकविहीनः, गर्जन् धावति, तस्य शिखरम् ऊर्ध्वम्; युवानः अविदग्धम् स्तोत्रम् पोषयन्ति, मित्रवरुणयोः धाम्नि स्तुतिम् गायन्ति। पोषकाः गावः, प्राज्ञाय समर्पिताः, अत्र समृद्धिं जनयन्तु; स मार्गज्ञः पोषणम् अन्वेष्टुं याचेत्, स प्रेरितः अदितिं जागारयेत्, विशालत्वं दातुम्। मित्रवरुणौ, वयं तव प्रति वर्तामहे, प्रियैः अर्पणैः, श्रद्धया प्रार्थनया; अस्माकं स्तोत्रम् युद्धेषु विजयी भवतु, दिव्यं वर्षम् अनुकूलतमम्। वयं युवां, मित्रवरुणौ, समर्पयामः, अर्पणैः, श्रद्धया; घृतैः, यथा पुरोहिताः तव दानानि मनसा अस्मभ्यं वहन्ति। मम स्तुतिः युवां गच्छतु, मित्रवरुणौ, यथा सुविचारितम् स्तोत्रम्; यदा पुरोहितः यज्ञेषु युवां आह्वयति, तदा प्राज्ञः तव अनुग्रहम् जनयतु, हे महाबलिनौ। अदितिः, पोषकः गोः, सत्याय, जनाय, मित्रवरुणयोः अर्पणम् अस्मभ्यं दत्तवती; यथा पुरोहितः यज्ञे युवां पूजयति, तथा मानवः दानम् ददाति। सोमपानानि, गावः, आपः च, दिव्याः युवां पोषयन्ति; प्राचीनः अधिपः अस्माकं संरक्षणम् ददातु, पीतगव्याः क्षीरस्य। अहम् विष्णोः महानी कर्माणि वदामि, यः पृथिव्याः विषयान् ममाप; यः ऊर्ध्वम् धाम स्थापयामास, त्रीणि पादानि विस्तीर्णानि। विष्णुः वीर्येण स्तुतः, यथा तीक्ष्णः व्याघ्रः पर्वतं चरन्; यस्य त्रीणि महानि पादानि सर्वाः लोकाः अधितिष्ठन्ति। मम स्तोत्रम् विष्णवे गच्छतु, विस्तीर्णपदाय, बलिनै, पर्वतानां अधिपाय; स एव एकः त्रीणि पादानि विस्तीर्णानि धाम मेमाप। एवं ऋषयः, भक्ताः, यज्ञैः, स्तुतिभिः, मित्रवरुणयोः, अग्नेः, विष्णोः च, दिव्यं गुणम्, संरक्षणम्, समृद्धिम्, सत्यं च प्रार्थयन्ति।