स एव, मरुतां समूहमिव प्रचण्डः, महान् रवन्, क्षिप्रगामी च, उर्वरासु शीघ्रः, अनुवृक्षासु अपि शीघ्रः, हव्यानि ग्राह्याणि गृह्णाति, यज्ञस्य चिह्नं, पूज्यः। तदा सः प्रीतः प्रमुदितः च सर्वे जनाः हर्षेण तस्य पन्थानं अनुतिष्ठन्ति, यथा शोभनायां वर्त्मनि। यदा भ्रिगवः भक्त्या तम् अर्चन्ति, मन्थयन्ति च, भ्रिगवः दातारः, तदा अग्निः धनानां ईशः, शुद्धः, एषां आधारः भवति। प्राज्ञः सः प्रियं धनं रक्षतु, प्राज्ञः एव रक्षतु। सर्वेषां जनानां त्वां वयं पतिं वहामः, सर्वेषां सामान्यं स्वामिनम्, सत्यम् स्तोत्रेण, सर्वेषां सखायम्। त्वं नराणां अतिथिः, पितरं इव, तव स्थानं न परित्याज्यम्। सर्वेऽमृतासः, विहंगमाः, हविः देवेभ्यः वहन्ति। त्वं, अग्ने, वीर्ये अतिशक्तिमान्, अतिवीर्यवान्, देवकार्याय जातः, धनं च देवकार्याय। तव प्रमोदनं अतिवीर्यवत्, तव इच्छापि अतिशोभना। अतः, नित्यं आहूयमानाः, अमृतासः, तव समन्तात् चरन्ति, नित्यं शृण्वन्तः। नः स्तुतिः महते, बलिने, वीर्यवन्ते, गोपालाय, अग्नये, अग्नये अस्तु; यदा सः हविषा सर्वेषु गृहेषु उपस्थितः स्यात्; अग्रतः सन्, ऋषीणां मध्ये गर्जन् वृषभः इव, होतृ, ऋषीणां मध्ये बलिष्ठः। त्वं, अग्ने, समीपस्थं दृष्टिं देहि, देवैः सह, शुभया मन्त्रया, महद् धनं शुभया मन्त्रया; नः, महाबल, इमस्मै समृद्धिं ददातु; स्तोत्रिणः, उदार, वीर्यं यशस्वि यथा ददातु। एषः अग्निः नराणां गृहे जायते, श्रेष्ठः होतृ, उसिजाम् ऋतेनानुगतः, स्वेन च ऋतेन; सः सर्वैः श्रूयते, सखा, यस्य धनं कीर्तिवत् यशसा समं; निर्दोषः होतृ यज्ञस्थले उपविष्टः, परितः यज्ञस्थले। तम्, यज्ञाय योग्यं, ऋतेन पन्थानं प्रेषयामः, श्रद्धया हविषा, देवभागाय हविषा; सः नः पोषणं यथा सहायुः आनीयात्, न जरा; यं मातरिश्वान् मनवे दूरात् आनयत्, देवस्य ज्योतिः दूरात्। एवं, सः वृषभः भूमिम् आवृत्य, पुनः पुनः चरति, गर्जन्, बीजं सिञ्चन्, गर्जन्; शताक्षः देवः, वनेषु शीघ्रः; अग्निः, उच्चेषु, शिखरेषु, स्वं स्थानं स्थापयति। सः, प्राज्ञः मन्त्रे, अस्य गृहे गृह्याजः, अग्निः, यज्ञं कर्म च स्वेच्छया पश्यति; स्वेच्छया, प्राज्ञः, काम्यः, सर्वाणि भूतानि पश्यति; यस्मात्, घृतवती, अतिथिः अग्निः जातः, प्राज्ञः जातः। यदा, स्वेच्छया, बलम् इच्छन्ति, अग्नेः सहाय्याय, मरुताम् इव, भोगाय, भोगस्य हेतोः; सः खलु दानं सम्यग् वितरति, धनं च मापयति; सः अस्मान् पापात्, शापात्, अनिष्टात् रक्षति, शापात् च रक्षति। विश्ववित् सर्वं सुखं दक्षिणे हस्ते स्थापयति; शीघ्रः न कदापि यशसि च्युतः; तस्मै देवेषु हविः कल्प्यते, तस्मै हविः वह्यते। यः शुभं करोति, तस्मै पन्थाः उद्घाट्यते; अग्निः तस्मै द्वाराणि उद्घाटयति। सः अग्निः मानवसंवदे श्रेष्ठः, यज्ञेषु स्वामिवत् प्रतिष्ठितः, प्रियः यज्ञेषु, जनानां नाथः। श्रद्धया मानवैः दत्तानि हव्यानि पालयति। सः अस्मान् वरुणस्य योकात्, महतो देवस्य योकात्, रक्षति। तम् अग्निं ऋत्विजं, धनदं, प्रियम् अतिशक्तिमन्तम्, हविःवाहम् इच्छन्ति। देवा, सर्वज्ञम्, सर्वदर्शिनम्, पूज्यं ऋत्विजम्, मुनिम्, सहाय्याय, गीतैः, मधुमन्तं, धनदं स्थापयन्ति। इन्द्राय, यं त्वं प्राज्ञाय रथं नयसि, सः दूरस्थः अपि समीपं नीयते, त्वया अनवध्यः नीयते। इच्छितं लक्ष्यं प्रति, मनः अश्वं च वशे स्थापयसि। एषा निर्दोषा वाच् प्राज्ञस्य अस्माकं अस्तु, प्राज्ञस्य एवास्तु। त्वं, इन्द्र, सर्वेषु संग्रामेषु, कौशलात्, जनैः सहाय्याय आहूतः, विजयाय आहूतः। यो वीरैः जयति, मुनिभिः अपि जयति, तस्मै ईशानः पुरस्कारं ददाति, बलिष्ठं, सुतरां सुप्रशिक्षिताश्ववत्। त्वं, इन्द्र, त्वदर्थं त्वं त्वचं वीर्येण पूरयसि, कञ्चनं पुरुषं यशसा आवेष्टयसि, हे वीर, त्वं मर्त्यं रक्षसि, मर्त्यं आवेष्टयसि। हे इन्द्र, त्वदर्थं, रुद्राय, यशस्विने, मित्राय, वरुणाय, अनघाय, अहम् उक्तिं करोमि। इन्द्रः नः बलाय मित्रवत्, सर्वत्र व्याप्य, विजयकारी, युद्धेषु युक्तः। अस्माकं प्रार्थना तस्य सहाय्याय अस्तु, कस्यापि स्पर्धायाम्। त्वं न कश्चन रिपुः जयति; त्वं सर्वान् शत्रून् निगृह्णासि। शीघ्रैः, बलिष्ठैः, उग्रैः स्तोत्रैः, प्रबलैः आह्वानैः, यत्र कुत्रापि द्वेषं नमय; यथापूर्वं नः नय, हे वीर, यथारुचि; सर्वाणि पितृणां अपराधानि नुद, हे अग्ने, अस्मान् आगच्छ। अधुना अहम् यशस्विने इन्द्राय इदं वदामि, यस्य स्तुतिः इव शरः रक्षांसि कम्पयति, मम स्तुतिः रक्षांसि कम्पयति। सः स्वयं शत्रून् अस्त्रैः हन्तु, दुष्टचेतसं विजेतु। द्वेषिणः गलन्तु, अधमः जलवत् गलतु। ऋत्विजा, प्रेरितैः, वयं तत् जयेयाम, धनं च, समृद्धिं, तेजस्वि वीर्यं। दुरात्मानं शुभे मन्त्रे परिवर्तयेम, अनुग्रहम् इच्छेम। सत्यम् यशस्वि स्तोत्रेण, इन्द्रं, पूज्यं, यशस्वि स्तोत्रेण समीचिम। इन्द्रः स्वैः यशस्विभिः सहाय्यैः अस्मभ्यं कीर्तिं ददातु; सः दुष्टानां संमेलनानि विच्छिनत्ति, दुष्टान् विच्छिनत्ति। सः स्वयम् अपि प्रतिकूलान् विनाशयतु। शत्रुः हन्यताम्, पतितः नोत्थातु, छिन्ननलवत् नोत्थातु। त्वं, इन्द्र, अक्षयधनेन, अस्माकं पुरतः मार्गे गच्छ, अनवरोध्य, रक्षांसि अपाकुरु। दूरगामिनं पन्थानं, समीपस्थं च, अस्मान् अनुगच्छ। दूरात् समीपात् च सहाय्यैः अस्मान् रक्ष, सदा सहाय्यैः रक्ष। त्वं, इन्द्र, धनस्य साहाय्येन, बलिनं निगृह्णासि, त्वमेव, महता महत्त्वेन, सहाय्याय महान् मित्रवत् दृश्यसे। सः पराक्रमशाली रक्षकः, त्राता, त्वं रथं नय, अमृत; अन्यः, अस्माकं न भवेत्, हन्यताम्, हे शत्रुघ्न, यो द्वेष्टि स एव हन्यताम्। रक्ष, हे इन्द्र, सुसंस्तुत, अस्मान् असूयकात्, सदा दुष्टचेतसं अपाकुरु, देव, दुष्टचेतसं अपाकुरु। पापहन्, प्रेरितरक्षक, अस्मान् मा परित्यज। एवं स्रष्टा त्वां जनयामास, हितकरं, रक्षांसां हन्तारम्, हितकरं। इन्द्रः, दूरात् अपि, साक्षात्, यथा सत्यपतिः संमर्देषु, सूर्यः सायं इव, आगच्छतु। वयं त्वां आह्वयाम, पुरस्कारकामाः, सुतसोमेन सह। पुत्रा इव पितरं बलाय, त्वं अतिशक्तिमान् बलाय। सोमं पिब, हे इन्द्र, पेषणैः, पात्रे सिक्तं, तृषितवत्सः स्तनं यथा। तव मदाय, तव हर्षाय, तव महावीर्याय, हरयः त्वां वहन्तु, सर्वे देवाः सूर्यं यथा वहन्ति। सः, गूढं निधिं दिवि स्थितं, सत्यस्य गर्भं, अनन्तशिलायां आवृतं, अन्वविन्दत्। गावः कामयमानः, वज्रधृत् अङ्गिरसाम् इव, तमः अपाकरोत्। इन्द्रः निधीनां पिहितानि द्वाराणि उद्घाटयत्। इन्द्रः वज्रं हस्ते धारयन्, दारुम् इव तीक्ष्णकाष्ठेन छिन्दन्, अहिं हन्तुम् अयच्छत्। वीर्येण बलवता वर्धमानः, इन्द्रः शक्त्या, यथा तक्षकः वृक्षं छिन्दति, त्वं कुलिशेन छिनत्ति। इन्द्र, त्वं नद्यः स्रवणाय विमोचयः, ताः सागरं प्रति रथवत् प्रेषयः। तव नियोगेन, ताः एकस्मिन् अच्युतलक्ष्ये संगच्छन्ति, गावः मनवे ददत्यः इव सर्वेभ्यः पुष्टिं ददत्यः। कवयः धनकामाः, त्वदर्थं वाचं तक्षन्ति, रथकारा इव रथं तव अनुग्रहार्थं तक्षन्ति। त्वां स्पर्धासु स्तुत्यं अलंक्रियन्ति, प्रेरितं, यथा शीघ्रं अश्वं यज्ञेषु, बलाय, सर्वधनस्य जयाय। इन्द्र, त्वं नवत्यः पुरः पुरूणां, दिवोदासाय, महादातृ, वज्रेण, हे वीर, अपाकरोः। अतिथिग्वाय, शम्बरं पर्वतात् अपातयः, महद् धनं शक्त्या वितरः, सर्वं धनं बलात् ददासि। इन्द्र, संग्रामेषु त्वं सुमेधसं यजमानं रक्षसि, सदा विजयी सर्वेषु समवायेषु, ज्योतिर्बन्धुषु स्पर्धासु दीप्तमानः। त्वं, ऋतेन स्थितः, कृष्णत्वचः चर्म अपि मनवे विमोहयः। कौशलात्, न कदापि इच्छितं नाप्नोषि, न कदापि पतसि। सूर्यः, महता वीर्येण जातः, चक्रं प्रवर्तयत्; अरुणः आरम्भे वाचं प्रेषयति, ईशः प्रेषयति। यदा उशना दूरात् सहाय्याय आगच्छत्, हे कवि, त्वं सर्वेभ्यः मनवे सर्वमिष्टं ददासि, यथा तुर्वणः सर्वेभ्यः। महाबल, नूतनैः स्तोत्रैः स्तुत, वीर्यकर्मणां त्वं पुरः पालय, बलवता रक्षया। दिवोदासैः, स्तूयमानः, त्वं महिमा ववृद्धे, यथा दिवः प्रतिदिनं। इन्द्राय, महाकाशः नमति, महती पृथिवी दानैः विस्तृता। सर्वे देवाः, एकीकृत्य, इन्द्रं अग्रे स्थापयन्ति। सर्वे मानवदानानि यज्ञेषु इन्द्राय स्यु; सर्वे दानानि इन्द्राय। सर्वेषु यज्ञेषु त्वां एकं वृषभम् युनक्ति, स्वबलात्, स्वकाम्यया। त्वां नौवद् युक्त्वा स्पर्धायाम् स्थापयामः। ऋत्विजः इन्द्रं स्तोत्रैः इच्छन्ति, गीतैः तम् इच्छन्ति। त्रयो दम्पती त्वां वितन्वन्ति, हे इन्द्र, गोमन्तं, गवां मुक्तारम्। यदा द्वौ जनौ गावः तेजः च इच्छन्तौ समागच्छतः, त्वं महाशक्तिमन्तं वज्रं दर्शयसि, हे इन्द्र। पुरवः तव वीर्यकर्माणि अजानन्, हे इन्द्र, यदा त्वं शरदः पुरः अपाकरोः, विजित्य। त्वं, इन्द्र, बलस्य ईशः, मर्त्यं, अयज्वानं निगृह्णासि। त्वं महतीं पृथिवीं तापयः, एतानि आपः मापयः, तासु रममाणः। प्रारम्भे एव, ते वीर्यकर्माणि स्तुतानि, हे वृषन्, प्रमोदने, यदा उसिजः मित्रवत् सहाय्यं कृतवान्। ताभ्यां तव युद्धे प्रवाहितं मार्गं कृतवान्। ते यशः कामयमानाः एकां नदीं अन्यया संयोजयन्ति। एवं ऋषयः, अग्निं, इन्द्रं च, स्तुत्वा, तेषां महिमानं वर्णयन्ति, तेषां सहाय्यं प्रार्थयन्ति, तेषां वीर्यकर्माणि अनुकीर्तयन्ति।