शृणुत, ऋषेः काक्षीवन्तस्य महद् ऐश्वर्यं यथा सः श्यावेन दत्तान् दश रथान् वध्वः सह प्राप्तवान्, षष्टिसहस्राणि गावः तं अन्वयन्, च काक्षीवन्तस्य धनं दिवसस्य अन्ते सम्पूर्णतया समागतम्। दशरथिनः चत्वारिंशद् रक्ताश्वाः सहस्रस्य अग्रे अग्रणीभूताः, काक्षीवन्तस्य शीघ्रगामिनः सोमपाविनः अश्वाः अन्यान् अतिशिश्रुः। पूर्वदानस्य अनन्तरं सः वस्त्राणि, अष्टवारं युक्तानि, च गावः प्राप्तवान्; प्रियसखायः, स्वजनवत्, रथकाराः अनारोपितरथाः, कीर्तिम् अवापुः। यदुरी, या शोभनया भूषिता, यथा काश्याः स्त्रियाः ऊरुपाशे काञ्चना, सा मम शतशः शीघ्राणि, रमणीयानि वस्तूनि दत्तवती। माम् उप समीहितुम् आगच्छ, सम्यक् निरीक्षस्व, मम लाघवात् तु तिरस्कारं मा कुरु; अहं सम्पूर्णरूपेण रोमशः अस्मि, गान्धारीणां मध्ये अविकावत्। अथ अहम् अग्निम् होतारम् मन्ये, दानशीलम्, बलस्य पुत्रम्, सर्वजन्मविदम्, मुनिम्, देवम्, शुचिम्, दिव्यया दयया युक्तम्, यः घृतस्य प्रवाहम् दीप्यमानया ज्वलया अनुयाति, हविर्दानेन। त्वाम् एव, अग्ने, यज्ञायोग्यं, अङ्गिरसां श्रेष्ठम् ऋषिम्, शुद्धैः मनोभिः स्तोमैः आह्वयामः; सः दिवः रक्षकवत्, जनानाम् होतृवद्, ज्वलज्जटिलः, बलवान्, येन गणाः साहाय्यार्थं उपतिष्ठन्ति। सः, बहुबलप्रभामान्, रिपोः नाशको भवति, कुलिशवत्, रिपोः नाशकः न; ये च तस्य समीपे निहिताः, घने वने इव, यत् दृढम् अस्ति, तत् जयति, निगृह्णाति, अपराजितः युद्धे अग्रे नयति। दुर्गाणि अपि तस्मै नमन्ति; त्वम् एव पन्थानः वेत्थ, शीघ्रैः समिध्भिः अग्निहविर्निमित्तम्; सः, बहून् विदारयन्, तक्षकवत्, ज्वलया, दृढानि अपि भोज्यानि शक्त्या छिनत्ति, दृढतराणि अपि। वयं तम् उज्ज्वलम्, तमसां मध्ये, ध्यायामः, यः रात्रौ दिवसा अपि स्पष्टतरः दृश्यते, अल्पायुः दिवसस्य न; तस्मिन्, पुत्रवत्, आश्रयम् गृह्णीमः, भक्ताय च अभक्ताय च, अमृतान् अग्नीन्, रक्षां ददान्। सः, सेनापतिवत्, मरुतः इव, गर्जमानः, क्षेमक्षेत्रेषु शीघ्रः, अपक्षेत्रेषु अपि शीघ्रः; हविर्भागं गृह्णाति, यज्ञचिह्नं, पूज्यः; ततः, तुष्टः, सर्वे जनाः प्रहृष्टाः तस्य पन्थानम् अनुसरन्ति, शोभनमार्गवत्। यदा भ्रिगवः, उपासकाः, भक्त्या तम् स्तोतारः अभवन्, मन्थमानाः, भ्रिगवः दातारः, अग्निः धनानाम् ईशः, शुचिः, अयं मूलम्; प्राज्ञः प्रियधनानि रक्षतु, प्राज्ञः रक्षतु। त्वाम् एव, अग्ने, सर्वजनानाम् अधिपतिम्, सर्वेषां स्वामिनम्, सत्यया स्तुत्या, सर्वमित्रवत्, नराम् अतिथिम्, पितृवत्, अचलासनम् आह्वयामः; सर्वे अमृताः, विहगाः, हविः देवेषु वहन्ति। त्वम्, अग्ने, शक्तिमताम् श्रेष्ठः, वीर्ये अपि श्रेष्ठः, देवकार्याय जातः, देवकार्याय धनम्; तव हर्षः श्रेष्ठः, तव इच्छापि दीप्तिमती; अतः, नित्यं आह्वयमानाः, अमृताः, तव समीपे परिवर्तन्ते, सदा शृण्वन्तः। अस्माकं स्तुतिः महान्तं, वीरं, बलिनं, गोपालं, अग्नये, अग्नये अस्तु; यदा सः, हविः सह, सर्वेषु गृहेषु सन्निहितः; अग्रे, ऋषीणां मध्ये गर्जन् वृषभवत्, होतृवत्, ऋषीणां मध्ये बलवान्। अग्ने, अस्मभ्यं समीपदर्शिनं, देवैः सह, शुभया मन्त्रणा, महद् धनं ददातु; महाबलिन्, अस्मिन्नेव, सम्पदं ददातु; स्तोतृभ्यः, दानशिल, वीर्यं ददातु, शक्तिमान् यथा। अयं अग्निः मनुष्याणां गृहेषु जातः, श्रेष्ठः होतारः, उसिजां धर्मम् अनुयाति, स्वधर्मम्; सः सर्वैः श्रूयते, सखा, धनम् यशसा प्रसिद्धम्; निर्दोषः होतारः यज्ञस्थाने उपविशति, यज्ञस्थाने परिवृतः। तम् एव यज्ञायोग्यं, सत्यपथम्, श्रद्धया हविषा च, दिव्यभागाय प्रेषयामः; सः अस्मभ्यं पोषणं ददातु, सहायकवत्, न जीर्यति; यम् मातरिश्वा मनवे दूरात् आनयत्, देवस्य ज्योतिः दूरात्। सः, एकस्मिन् क्षणे, पृथिव्या विचरन्, पुनः पुनः, वृषा गर्जन्, बीजं निक्षिपन्, गर्जन्; शतचक्षुः देवः, वनानि शीघ्रं पश्यन्; अग्निः, शिखरे, उच्चस्थाने आसनं स्थापयति। सः, मन्त्रेषु प्राज्ञः, अस्य गृहे गृहपतिः, अग्निः, यज्ञं च क्रतुम् इच्छया पश्यति; इच्छया, प्राज्ञः, वाञ्छ्यः, सः सर्वाणि भूतानि पश्यति; यस्मात्, घृतसमृद्धात्, अतिथिः जातः, अग्निः प्राज्ञः जातः। यदा इच्छया, बलं इच्छन्ति, अग्नेः साहाय्यार्थं, मरुतामिव, भोगाय; सः हि दानं यथायोग्यं वितरति, धनं च मापयति; सः नः पापात्, शापात्, अहितात् रक्षति। विश्ववित् सर्वं सुखं दक्षिणे हस्ते स्थापयति; शीघ्रः कीर्तौ न प्रमीयते, न प्रमीयते। तस्मै हि देवेषु हविः विधीयते; तस्मै हविः दीयते। तस्मै, यः साधु करोति, मार्गः उद्घाट्यते; अग्निः तस्मै द्वाराणि उद्घाटयति। सः अग्निः मानवेषु श्रेष्ठतमः, यज्ञेषु अधिप इव प्रतिष्ठितः, यज्ञेषु प्रियः, जनानाम् अधिपः। सः श्रद्धया नृभिः दत्तानां हवीनां अधिपत्यं करोति। सः नः वरुणस्य योकात्, महतः देवस्य योकात्, रक्षति। ते अग्निम् होतारं, धनदं, प्रियं, कर्मणां श्रेष्ठतमं इच्छन्ति, तम् हव्योवाहम् स्थापयन्ति। देवाः तम्, सर्वज्ञम्, सर्वदर्शिनम्, पूज्यं होतारम्, ऋषिम्, साहाय्यार्थं, गीतैः, प्रियं, धनदं स्थापयन्ति। हे इन्द्र, यं त्वम् उपयुङ्क्षे, प्राज्ञार्थम्, रथवत्, सः दूरस्थोऽपि समीपं नयसि, तं अव्यथं नेतुम् अर्हसि। त्वम्, इच्छितस्य फलाय, मनः अश्वं च वशगं करोति। एषा दोषरहितवाणी प्राज्ञस्य अस्माकं अस्तु। शृणु अस्मान्, हे इन्द्र, यः सर्वेषु संग्रामेषु, कौशलात्, नरैः साहाय्यार्थं आहूयते, जयाय आहूयते। यः वीरैः जयति, मुनिभिः विजिग्ये, तस्मै अधिपाः फलम् ददाति, बलवान्, सुप्रशिक्षिताश्ववत्, बलवान्। त्वमेव, त्वया, त्वदर्थं, रुद्राय, यशसे, मित्राय, वरुणाय, अर्यम्णे, अहम् उक्तिं वदामि, अर्यम्णे। इन्द्रः अस्माकं बलाय मित्रवत्, सर्वव्यापी, विजयी, युद्धेषु युक्तः अस्तु। अस्माकं प्रार्थना तस्य साहाय्यार्थं भवतु, यत्र यत्र स्पर्धा। त्वां न कश्चन रिपुः जयति; त्वम् एव सर्वान् रिपून् निगृह्णासि। शीघ्रैः, बलिष्ठैः, घोरैः स्तोमैः, दृढैः आह्वानैः, यत्र कुत्रापि वैरम् अस्ति, तं नमय। यथा पूर्वम्, हे वीर, नय; यथायोग्यं नय; पितृणां अपराधान् अपाकुरु, हे अग्ने, अस्मान् उपागच्छ। अहम् इदं यशस्विनम् इन्द्राय वक्ष्यामि, हविः यः स्तवः शत्रुम् इव शरः कम्पयति, मम स्तवः कम्पयति। सः एव शस्त्रैः शत्रून् निहन्तु, दुष्टचित्तान् जेषतु। दुराशयः गलतु, नीचः अपि जलवत् गलतु। वयं ब्रह्मणा, प्रेरितेन, सम्पदं जयेम, विपुलं धनं, उज्ज्वलं वीर्यं। दुरात्मानं शुभबुद्धये परिवर्तयेम, अनुग्रहं प्राप्नुयाम। सत्यैः, यशस्विभिः स्तोमैः, इन्द्रं उपसेवेम, यशस्विभिः। इन्द्रः स्वैः यशस्विभिः सहायैः अस्मान् विभूतिम् आनयतु; सः दुरात्मनाम् सभाः विक्षिपतु, दुरात्मानः विक्षिपतु। सः एव ये अहितेन समीपं आगच्छन्ति, तान् नाशयतु। रिपुः निहन्यताम्, पतितः न उत्थातु, निचुलवत् न उत्थातु। त्वम्, हे इन्द्र, अक्षयधनेन, अस्माकं पुरतः पन्थानम् अनुगच्छ, विघ्नान् अपाकुरु। दूरपथे, समीपपथे च अस्मान् अनुगच्छ। दूरात्, समीपात् च सहायैः रक्ष, सदा सहायैः रक्ष। त्वम्, हे इन्द्र, धनदानेन, महान्तम् अपि निगृह्णासि, त्वं एकः, महत्त्वेन, महान् सखा इव सहाय्यार्थं दृश्यसे। शक्तिमान् रक्षकः, त्राता, त्वम् एव रथम् अनयन्, अमृतः। अन्योऽस्माकं न हन्यताम्, हे शत्रुघ्न, अन्यः, यः अस्माकं अहितः, स हन्यताम्, हे शत्रुघ्न। अस्मान्, हे इन्द्र, सुप्रशंसित, ईर्ष्युभ्यः रक्ष, सदा दुरात्मानं अपाकुरु, देव, दुरात्मानं अपाकुरु। पापहन्, प्रेरितरक्षक, अस्मान् मा परित्यज। सृष्टिकर्ता त्वां एव, दानवहन्, सृष्टवान्, दानवहन्। इन्द्रः, दूरात्, साक्षात्, यथा सत्यपतिः सभासु, सूर्यः सायं यथा, आगच्छतु। वयं त्वां, फलकामाः, सुतसोमेन सह आह्वयामः। पुत्राः पितरं यथा बलार्थम्, त्वां महाबलिनम् आह्वयामः। सोमं पिब, हे इन्द्र, पेषणैः, पात्रे निषिक्तम्, तृषितवत् वत्सः स्तन्ये। तव मदाय, तव तुष्ट्यै, तव महाबलाय, हरयो वहन्तु, सर्वे देवाः सूर्यं यथा वहन्ति। सः गूढं निधिं व्योम्नि स्थितम्, ऋतेः गर्भम्, अनन्तशिलायाम् आवृतम्, अविन्दत्। गावः कामयमानः, वज्रभृत् अङ्गिरसोवत्, तमः अपाकरोत्। इन्द्रः निधेः निहितद्वाराणि उद्घाटयत्। इन्द्रः, हस्तयोः वज्रं धारयन्, काष्ठच्छेदकः इव, अहिम् हन्तुम् अयच्छत्। सः बलवृद्ध्या, शक्त्या च, वृक्षच्छेदकः इव, त्वम् अपि कुलिशेन छिन्त्सि। इन्द्रः, नद्यः सुतराम् अपि स्रवितुम् अनुममुञ्चत्, ताः सरितः यथा रथाः सागरं प्रति प्रेषयत्। तव नेतृत्वेन, ताः एकस्मिन्, अव्ययलक्ष्ये, गच्छन्ति, गावः मनवे यथा, सर्वजनाय, सर्वेभ्यः ददत्यः। एवं, ऋषयः, देवाः, मनुष्याश्च, अग्निं च, इन्द्रं च, स्तुत्वा, तेषां महिमानं, दानशीलतां, रक्षां, चिरस्थायित्वं च, श्रद्धया, भक्त्या, यशसा, धनदानेन, स्तुवन्ति, प्रार्थयन्ति च।