स्वर्गस्य कन्या सा दृश्यते, तेजस्विनी, ज्योतिषा भूषिता, अग्रे समागत्या अग्रे गच्छन्ती, सा सत्यमार्गं विज्ञायानुगच्छति, दिशः कदापि न भ्रमति। सा शुद्धायाः स्त्रियाः स्नेहपूर्णमिव स्तनं प्रकटयन्ती, दक्षपत्नीव प्रियं रूपं विभावयन्ती, सुप्तान् प्रमोदनं पुनः पुनः जागरयन्ती, नित्यं प्रत्यागच्छन्ती दृश्यते। उज्ज्वलस्य विश्वस्य पूर्वार्धे गावां जननी चिह्नं कृतवती, सा उभयोः मातृपितृयोः अङ्कं पूरयन्ती, समृद्धिं वितरन्ती, विस्तीर्णा दृश्यते। एषा एव सर्वैः दृश्यते, सर्वदात्री, या न कदापि नवजातं न पतिं परित्यजति। निर्मला, स्वेन रूपेण शोभिता, न बालकात् न महतः व्यथते, यदा सा प्रकाशते। सा मेघ इव नरस्य समीपं गच्छति, धनार्थिनः सुष्टुतमिव नाडिं, पतये शोभितां भार्येव, उत्सुकता, उषा हंससमूहमिव, वारि विमुञ्चति। या कन्या जेष्ठस्य गृहं अनुचरन्ती इव, स्वगृहं प्रत्यागच्छन्ती इव दृश्यते, सूर्यरश्मिभिः दीप्तिमती, सत्रीणां गणैः भूषिता इव। एतासां उषसां मध्ये, पूर्वाणां स्वसृणां, उत्तरया पूर्वां अनुगच्छन्ति; नूतना उषसः, प्राचीनाभिः सदृशाः, अद्य अपि अस्माकं श्रीं शुभदिनं च आवहन्तु। हे उषः, त्वं अस्मान् समृद्ध्या जागरय; ये अनुत्थिताः तानपि जागरय; दानशीलानां कृते धनसमेतया उत्थेहि, स्तोत्रस्य सत्यवाचः च फलदां भूत्वा। कन्या, अश्ववती, गवां प्रमुखान् रक्तवर्णान् युनक्ति; यदा सा उदेति, ध्वजः विस्तृतः, अग्निः प्रतिगृहे तिष्ठति। खगाः अपि स्वनीडात् उत्पतन्ति, मनुष्याः पितृभिः सह प्रातर्यज्ञे भागभाजः भवन्ति; दिव्या उषः, त्वं भक्ताय, गृहे वसतः मनुष्याय, महद् धनं वहसि। त्वां स्तोत्रेण गीतेन च अहं स्तुतवान्; उषसः, वर्धन्ताम्; भगिन्यो, त्वदीयेन अनुग्रहेण, सहस्रशतगुणं फलं प्राप्नुयाम। प्रातः सः प्राज्ञः निधिं जनयति, गृह्णाति, स्थापयति; तेन सन्तानं आयुः च वर्धयन्, धनं वीर्यं च प्राप्नोति। इन्द्रः तस्मै उत्तमं गृहम्, सुवर्णं बहु, श्रेष्ठान् अश्वान्, महतीं समृद्धिं च ददाति, यः प्रातर्दानं वहन्, निधिं विमुञ्चति, जेतैव पाशात् पादं विमोचयति। अद्य, प्रातर्दानं वहन्, सः सम्पूर्णरत्नरथेन पितरं प्रति यजमान इव आगच्छति; सोमरसस्य पातुं, सत्यवाक्येन वीर्यं वर्धयितुं अर्हति। सरितः सन्ति संगच्छन्त्यः, हर्षं वहन्त्यः, गावः च यजमानाय, पूर्णाय, पूरयन्त्यः, कीर्तिमन्तः, सर्वतः घृतधाराः वहन्ति। यः ददाति, सः दिवः शिखरे प्रतिष्ठितः; पूरयन् देवेषु चरति; तस्मै आपः घृतं वहन्ति, सरितः प्रवहन्ति, तस्मै एषा हविः नित्यं समृद्धा। एतानि सर्वाणि दानिनां; ददतां दिवि सूर्याः प्रकाशन्ते; दानिनः अमृतत्वं अश्नुवन्ति, दीर्घायुषः भवन्ति। दानिनः दुःखं न प्राप्नुयुः, न तेषां पुत्राः हानिं यान्तु, हे आर्याः; अन्येषां सीमाः स्थाप्यन्ताम्, अददतः दुःखानि पतन्तु। मम चिन्तया अहं सिन्धुपतये, धनिनं प्रति, स्तोत्राणि बहूनि जनयामि; यः मम कृते सहस्रं ममापादयत्, सः उदारराजा, कीर्तिं इच्छन्। शतं सुवर्णहाराणि, यः राजा न निगृह्णाति, शतं अश्वान्, युक्तान्, एकत्रैव; शतं गावः कक्षीवन्तस्य, तस्य कीर्तिः दिवि प्रतिष्ठिता, अक्षया। मम समीपे, श्यावेन दत्ताः, दशलग्नरथाः कन्याः आगच्छन्; षष्टिसहस्रं पशवः अन्वयुः, कक्षीवन्तस्य धनं दिवसस्य अन्ते समृद्ध्या आगतम्। दशरथस्य चत्वारिंशत् रक्ताश्वाः सहस्रस्य अग्रे स्थिताः; कक्षीवन्तस्य शीघ्राश्वाः सोमरसं सिञ्चन्तः, अन्यान् अतिक्रान्ताः। पूर्वदानानन्तरं वस्त्राणि, अष्टवारं युक्तानि, गावः च प्राप्यन्ते; सुहृदः, बन्धव इव, अनारोपितरथिनः, कीर्तिं प्राप्तवन्तः। या शोभिता, परितः वेष्टिता, काश्याः स्त्रियाः ऊरुवलयमिव, यदुरी मम शतं रमणीयानि ददाति, शीघ्राणि, बहूनि। समीपं आगच्छ, मां पश्य, मम लाघवं न अवज्ञाय; अहं सम्पूर्णरोमा गान्धार्याः मेषीव। अहं अग्निं होतारं मन्ये, दातारं, बलिनः पुत्रं, सर्वजन्मनां वेदितारं, ऋषिं, दयावानं, देवं, शुद्धकर्माणं; सः घृतप्रवाहं ज्वलनया अनुयाति, हविषा जुहोति। त्वां, यज्ञाय योग्यतमं, अंगिरसां श्रेष्ठं, ऋषे, स्तोत्रैः, शुद्धया धिया, आह्वयामः; सः दिवः रक्षक इव, प्रजाजनस्य होतारः, ज्वलद्ग्रिवः, बलवान्, कुलैः सहायार्थं प्रतिष्ठितः। सः, महावीर्यतेजसा ज्वलमानः, रिपुं छिनत्ति, कुल्हार इव, रिपुं नाशयति; ये सन्निहिताः, अरण्ये इव, यं दृढं, सः जयति, निगृह्णाति, युद्धे अजितः अग्रे नयति। दुर्गाणि अपि तस्मै समर्पयन्ति; त्वं पन्थानः वेत्सि, शीघ्रैः समिध्भिः अग्नये हविर्धेयाय; सः बहून् विदारयन्, तक्षक इव, ज्वलनया, दृढमपि अन्नं शक्त्या छिनत्ति। तम्, तमसां मध्ये ज्योतिष्मन्तं चिन्तयामः, यः रात्रौ दिवसा अपि स्पष्टतरः दृश्यते, अल्पायुषि दिवसि न; तस्मै पुत्राय इव, शरणं गृह्णीमहि, भक्ताय अभक्ताय च, अमृताय अग्नये, रक्षां ददाति। सः, सेनापतिरिव, मरुतामिव, गर्जनयुक्तः, क्षेत्रेषु शीघ्रः, अनूपेषु शीघ्रः; सः हविः गृह्णाति, यज्ञचिह्नं, पूज्यः; तदा, प्रमुदितः, सर्वे मनुष्याः तस्य पन्थानं यान्ति, शोभनमार्गमिव। यदा भृगवः, भक्ताः, तम् स्तौम्, मन्थयन्तः, दातारः, अग्निः धनानां स्वामी, शुद्धः, एषाम् आधारः; प्राज्ञः प्रियं निधिं रक्षतु। त्वाम्, सर्वजनानां स्वामिनम्, सर्वेषां सामान्यं, सत्यम् स्तोत्रेण, सर्वसखायम्, अतिथिम्, पितेव, आसनं न परित्याज्यम्; अमृताः, विहगाः, हविः वहन्ति। त्वं, अग्ने, वीर्ये श्रेष्ठः, बलिष्ठः, दिव्याय सेवायै जातः, धनं दिव्याय सेवायै; ते उत्साहः श्रेष्ठः, इच्छापि श्रेष्ठा; तस्मात्, नित्याहूताः, अमृताः, तव पार्श्वे चरन्ति, सदा शृण्वन्तः। अस्माकं स्तुतिः महतो, बलिनः, वीर्यवन्तः, गवां स्वामिनः, अग्नेः, सदा अस्तु; यदा हविषा सर्वेषु गृहेषु सन्निहितः; अग्रे, वृषभ इव, ऋषिषु, होतारः, ऋषिषु बलिष्ठः। अस्मभ्यं, अग्ने, समीपदर्शनं वह, देवैः सह, शुभया मन्त्रणा, महद् धनं शुभया मन्त्रणा; अस्मै, महाबल, समृद्धिं दा; स्तोतृभ्यः, उदार, वीर्यं दा, बलवता शक्त्या। एषः अग्निः मनुष्याणां गृहे जातः, श्रेष्ठः होतारः, उसिजां धर्मं अनुसरन्; सः सर्वैः श्रूयते, सखा, धनं कीर्तिवदिव; निर्दोषः होतारः, हविस्थले स्थितः। तम्, यज्ञाय योग्यं, सत्यमार्गे, भक्त्या हविषा देवभागाय प्रेषयामः; सः अस्मभ्यं पोषणं वहातु, सहाय इव, न जीर्यति; यं मातरिश्वान् मनवे दूरात् आनयत्, देवस्य ज्योतिः। सः, वृषभः, भूमिम् अवर्तयन्, पुनः पुनः गर्जन्, वीर्यं सिञ्चन्; शतचक्षुः देवः, वनान् शीघ्रम् अन्वेति; अग्निः, उच्चैः स्थाने आसनं स्थापयन्। सः, मन्त्रेण प्राज्ञः, अस्य गृहे गृहपति, अग्निः, यज्ञं कर्म च इच्छया पश्यति; इच्छया, प्राज्ञः, वाञ्छितः, सर्वाणि भूतानि पश्यति; यस्मात् घृतसम्पन्नात्, अतिथि जातः, वह्निः, प्राज्ञः, जातः। एवं ऋषयः, स्तोत्रैः, प्रातःकाले, उषसः, अग्निं च, स्तुवन्ति, यज्ञं कुर्वन्ति, दानं कुर्वन्ति, फलानि च प्राप्नुवन्ति।