स्वरमधुरं वचनं च दातारः सन्तु, इत्युत्थायते। दीप्तिमन्तः अग्नयः सम्यक् प्रज्वलिताः। ये रम्याः निधयः पूर्वं तमसा छन्नाः आसन्, ताः प्रभात्याः दीप्त्या प्रकाशन्ते। एकस्याः गमनं, अन्यस्याः आगमनं—एते द्वे, रूपेण भिन्ने, सह यात्रां कुर्वेते। एकया रथेन तमः अपाकृतम्, अन्यया, या उषाः, स्फुरन्त्या प्रकाशते। सर्वदा—अद्यापि श्वः अपि—एते दीर्घं, अविच्छिन्नं वरुणस्य ऋतं अनुयन्ति। निर्दोषे, तिस्रः दश योजने शीघ्रं गच्छन्ति, स्वं पन्थानं पूर्णयन्ति। सा प्रथमस्य दिवसस्य नाम जानाति; या दीप्तिमती, सा तमसो जात्वा शुक्लरूपा सञ्जायते। सत्यवती कन्या स्वं क्रमं न लङ्घयति, प्रतिदिनं नित्यं विचलन्ती। यथा कन्या अलङ्कृता स्वेन रूपेण, एवं त्वं देवि, देवमान्यं सन्निधिं प्रति आगच्छसि। स्मरन्ती, या युवती, सन्मार्गं प्रकटयन्ती, त्वं दीप्त्या आगच्छसि। त्वं, वधूः इव मातृणा भूषिता, रमणीयं रूपं दर्शयसि; शुभे उषः, विस्तीर्णं तेजः वितर, अन्याः उषसः त्वां पूर्वं न नश्यन्तु। अश्ववती, गोमती, सर्वदा दात्री, सूर्यस्य रश्मिभिः स्पर्धमाना, उषसः आगच्छन्ति पुनः च प्रतिनिवर्तन्ते, शुभनाम्ना कीर्त्यमानाः। सत्यस्य पन्थानं रश्मिभिः अनुगम्य, उषः, उत्तमं धियं नः ददातु; अद्य नः दीप्त्या प्रकाशस्व, सौम्ये, दातारः मध्ये नः धनं भूयात्। उषा उदित्वा अग्नीन् प्रज्वलयति; सूर्यः उत्क्रम्य, विस्तीर्णं लोकं प्रकाशयति। अत्र, देवः सविता सम्यक् कल्याणं नः स्थापयति, द्विपदां च चतुष्पदां च। सा दिव्यान् ऋतान् न अतिक्रामति, न मानुषाणां पन्थान् भिनत्ति; आगतानां गच्छतां मध्ये, उषा, प्रथमं, शाश्वतसदृशी प्रकाशते। एषा दिवः दुहिता दृश्यते, दीप्त्या अलङ्कृता, अग्रे अग्रे सन्निवर्तमाना; सा सत्यम् पन्थानम् अनुगच्छन्ती, विज्ञाय, दिशः न प्रमृष्यति। सा प्रकटिता, शुद्धायाः स्त्रियाः स्तन इव, प्रियाणि रूपाणि दर्शयन्ती, दक्षपत्नीव; सुप्तान् बोधयन्ती, पुनः पुनः आगच्छन्ती, नित्यागच्छन्ती। दीप्तेः पूर्वभागे, गावां जननी चिन्हं स्थापयति; सा विस्तीर्णा, समृद्धिं वितरन्ती, उभयोः पितरौ कक्षं पूरयन्ती। एषा एव, अत्युत्तमा, सर्वैः दृश्यते; सा न नवजातं त्यजति, न पतिं। निर्मला, स्वेन रूपेण शोभिता, सा न बालकात् न च महतः निवर्तते, यदा सा प्रकाशते। सा पुरुषं प्रति मेघ इव आगच्छति, धनार्थिनं प्रति सुष्टुतं स्रोतः इव; पतिं प्रति वधूरिव अलङ्कृता, उत्सुकता, उषा, दीप्तगवां संहत्येव, आपः विमोचयति। या कन्येव ज्येष्ठगृहं प्रति आगच्छन्ती, सा स्वगृहं प्रतिनिवृत्ता इव दृश्यते; सूर्यरश्मिभिः स्फुरन्ती, स्त्रीसङ्घैः अलङ्कृता। एषां उषसां मध्ये, पूर्वाणां भगिनीनां, उत्तरया पूर्वां अनुसरन्ति; नूतना उषसः, पूर्ववत्, अस्माकं समुत्तिष्ठन्तु, धनं शुभं च दिवसं वहन्त्यः। बोधयस्व नः, उषः, स्वेन दान्येन; ये अबोधिताः, तान् बोधय; धनसमृद्ध्या उत्थाय, दातारः प्रति, स्तोत्राय सत्यवचसे च फलम् ददातु। एषा कन्या, अश्वसमृद्धा, अग्रे रक्तगां योजयति, गवां श्रेष्ठम्; सा उत्थाय पताकां विस्तारयति, अग्निः च प्रत्येकगृहे तिष्ठति। पक्षिणः अपि नीडात् समुत्पतन्ति, ये च नराः पित्रेभ्यः सह यजमानाः, ते अपि उत्थायन्ते; त्वं, देवि उषः, यजमानाय, गृहस्थाय, बहुधनं ददासि। त्वां अहं स्तोत्रेण गीत्या च स्तुतवान्; उषसः, वर्धन्ताम्; स्त्रीणां प्रीत्या, अस्माकं सहस्रशः शतशः च लाभः स्यात्। प्रातः काले, धीरः रत्नं उत्पादयति, गृह्णाति, स्थापयति; तेन सन्तानं आयुषः च वर्धयन्, स धनसमृद्ध्या वीर्येण च वर्धते। इन्द्रः तस्मै शुभं गृहम् ददाति, सुवर्णं बहु, अश्वान् श्रेष्ठान्, समृद्धिं च, यः त्वां प्रातर्दानं ददाति, स रत्नं विमोचयति, जालात् मुक्तपद इव। सः अद्य, प्रातर्दानं ददन्, धनयुक्तेन रथेन पितरं प्रति पुत्र इव आगच्छति; स सोमस्य सुतस्य पिबतु, सत्यवचसा वीर्यं वर्धयतु। सरितः समं वहन्ति, हर्षं वहन्त्यः, गावः यजमानाय यजमानाय च आगच्छन्ति; पूरयन्त्यः च सिञ्चन्त्यः च, सर्वाः कीर्तिमत्यः, सर्पिर्धाराः सर्वतः वहन्ति। यः दाता, स दिवः शिखरे प्रतिष्ठितः; यः पूरयति, स देवान् प्रति गच्छति; तस्मै आपः सर्पिः वहन्ति, सरितः वहन्ति, तस्मै एषा हविः सर्वदा समृद्धा। एतानि रम्याणि दातुः; दातॄणां दिवि सूर्याः प्रकाशन्ति; दानवन्तः अमृतत्वं अश्नुवन्ति, दानवन्तः आयुः वर्धयन्ति। ये ददति, ते दुःखं न प्राप्नुयुः, न च तेषां पुत्राः बाध्येरन्, आर्याः; अन्येषां सीमां स्थापयन्तु, अददतः दुःखं आगच्छतु। मम मनसा अहं बहुस्तुतिं करोमि, सिन्धुनः नाथाय, धनिनं प्रति; सः राजा, यस्मै सहस्रं मम ममापयत्, कीर्तिकामः दाता। शतं सुवर्णहाराणि तस्य राज्ञः, यो न रुणद्धि, शतं अश्वान्, युक्तान्, सद्यः; शतं गावः कक्षीवन्तस्य स्वामिनः, तस्य कीर्तिः दिवि वितता, अव्यया। मम दश रथान्, वधूभिः सहितान्, श्यावेन दत्ताः, आगच्छन्; षष्टिसहस्रं गावः अन्वयुः, कक्षीवन्तस्य धनं दिनान्ते समृद्ध्यै आगच्छत्। चत्वारिंशत् रक्ताश्वाः दशरथस्य अग्रे अग्रे गच्छन्ति, सहस्रस्य मुखे; कक्षीवन्तस्य शीघ्राश्वाः, सोमं सिञ्चन्तः, अन्यान् अतिक्रान्ताः। पूर्वदानेन, वस्त्राणि प्राप्तानि, अष्टवारं युक्तानि, गावः च; सखायः, कुल्याः इव, रथिनः अनरथाः, कीर्तिम् आप्नुवन्। या अलङ्कृता, परिवृता, काश्याः स्त्रियाः जङ्घायाः मेखला इव, यदुरी मम शतानि रम्याणि ददाति, शीघ्राणि, बहूनि। मम समीपं आगच्छ, मां परीक्षस्व, मम लघुत्वं न अवमंस्तथा; अहं पूर्णं रोमशः अस्मि, गान्धार्याः मेषीव। अग्निं अहं होतारं मन्ये, दातारं, बलस्य सुतं, सर्वजननविदं, मुनिं सर्वजननविदं; देवः, शुचिः, दयालुः, सर्पिर्धारया दीप्त्या यजमानस्य हविः वहन् अनुसरति। त्वां वयं आह्वयामः, यज्ञाय योग्यतमं, अग्ने, अङ्गिरसां श्रेष्ठं, मुनिं, स्तोत्रैः शुद्धैः; दिवः रक्षां यथा, जनानां होतारं, दीप्तकेशं, बलिनं, यं गणाः सहायाय स्थापयन्ति। सः, बहुवीर्यतेजसा दीप्तमान्, रिपुं नाशयति, काष्ठ इव, रिपुं नाशयन्; ये नीचैः स्थिताः, घने वने इव, यत् दृढं, तद् जयति, निगृह्णाति, युद्धे अजितः अग्रे नयति। दुर्गाणि अपि तस्मै सुलभानि; त्वं पन्थानः जानासि, शीघ्रतमा समिधा अग्नये हविर्दानाय; सः बहून् छिनत्ति, तक्षकः इव ज्वलनया, दृढं अन्नं अपि बलात् छिनत्ति, बलात् अपि दृढतमम्। तमसां मध्ये दीप्तिं चिन्तयामः, या रात्रौ स्पष्टतरं दृश्यते, दिवा न अल्पायुषि; तस्मै, पुत्राय इव, शरणं गृह्णीमः, भक्ताय अभक्ताय च, अमृताः अग्नयः, रक्षां ददाति। एवं ऋग्वेदस्य एते मन्त्राः, उषसः तेजसा, दानस्य महिम्ना, अग्नेः कृपया च, नित्यं सत्यम्, ऋतं, सौम्यं च प्रकाशयन्ति।