तदा शीघ्रगामिनः जन्म अभवत्, सः हृष्टः बभूव। सः, उषसि सूर्यो यथा, दीप्तिमान् अभवत्। हे इन्द्र! ये हविर्दायिनः सन्ति, तैः सह, गृहाय, हस्तेन, प्रवाहैः सोमं पिप्युषे। यदा वनान्तरे जाज्वल्यमानः सूर्यः यज्ञे गावाम् परिवेषणम् अकरोत्, तदा त्वं कर्मभिः दीप्तिमान्, दिवसाम् अनु, पशूनां बलस्य च हेतोः प्रकाशः अभवः। अत्र महतो दिवः अश्वा अष्टौ, शोभायुक्ताः, स्पर्धायाम् आगच्छन्। तव हरिणः, हर्षजनकः सोमः, ते दुहन्ति, गावः वर्धनाय, वत्साय, पेषणाय। त्वं लौहम् प्रतिपथं प्रत्यनयः, गावः पन्थानम्, शिलां दक्षैः दिवः आनीताम्। तत्र, कुत्साय, बहुधा आहूत, शुष्णम् अनन्तायुधैः निर्जित्य, हननैः परिवर्तितवान्। प्राचीनकाले, यदा सूर्यः तमः अतिक्रम्य, हे अश्मभिद्, मेघं विदार्य, शुष्णस्य निगूढं बलम्, त्वं देव, आकाशात् उपरि सुबद्धम् अपातयः। त्वां अनु महाशक्तयः प्रजग्मुः; दिवा पृथिवी च तव कर्मणि तुष्टिवन्तौ। त्वं महावज्रेण वृत्रम् नदिषु शयानम् अपातयः, दुर्गं च विदारयः। त्वं, हे इन्द्र, नरां नेता, सहायः, वातस्य श्रेष्ठः सारथिः। कविः उशनाः तव वज्रं, हर्षजनकं, रक्षार्थं, वृत्रहत्यै, निर्मितवान्। त्वं, हे सूर्य, हरिभिः सह, नरान् प्रजनयसि; त्वं, हे इन्द्र, चक्रं परिवर्तयसि। नवतिं नौकाः समनयः; अप्रयुज्य, अप्रदत्तं प्रत्यनयः। त्वं, हे इन्द्र, अस्मान् अस्मात् आपदः, हे वज्रिन्, क्लेशात्, संकटात् च रक्ष; अस्मान् बलाय, रथकीर्तये, अश्वानाम् उत्थाने नय; यशः, सुश्लोकं च ददातु। तव अनुग्रहः अस्मात् मा व्यपगच्छतु, हे महादानिन्; इच्छवः सम्प्राप्नुयुः। हे मघवन्, अस्मभ्यं गवां धनं ददातु; त्वया सह महायज्ञे भागिनः स्याम। रुद्राय, शान्ताय, हविः समर्पयत; शीघ्रबुद्धयः, सोमं यज्ञाय वहत। वीर्यवन्तं मरुतः, दिवः पुत्रान्, धनुष्मतः, स्तुत्याय आह्वयत। उषाः रात्रिश्च, विविद्ये, प्रथमे हविः वर्धयताम्। दीप्तिमन्तः, शोभनवस्त्रधारिणः, सूर्यस्य सुवर्णरुचिना शोभन्ते। विश्वधायिन्यः, धनदाः, अस्मासु रोचन्ताम्; वातः, आप्सु बलवान्, अस्मासु रोचताम्। हे इन्द्र, गिरयः च, आवां पातम्; सर्वे देवाः पन्थानं ददातु। ये दीप्तिमन्तः, श्वेतवस्त्रधारिणः, त आह्वानाय रक्षाय च आगच्छन्तु। आपां अपत्यं, शीघ्रवाहिनीः मातरः, आह्वयत। आपां गर्जन्तम् अपत्यं स्तुत्याय आह्वयत; अर्जुनस्य यशः इव स्तुतिं कुर्वीत। पूषाणं, धनदं, अग्निं च, धनदं सम्बोधयत। मित्रावरुणौ मे स्तुतिं शृणुताम्; तौ स्वस्मिन् विश्वे सत्ताम् शृणुताम्। उदारः, प्रचेताः, अस्मान् शृणुतु; सिन्दुः, अप्सु समृद्धा, अस्मान् स्वैः जलैः शृणुतु। मित्रावरुणयोः दानं शंसामि—शतं गावः, गोष्ठे, संवरणे। प्रिय-रथाः, यशस्विनः, शीघ्रं समागच्छन्, पोषणं वहन्तः। महादातुः दानं शंसामि; नहुषैः सह वयं बलवन्तः स्याम। यो अश्वान्, रथान्, गोषु आनयति, सः मे उदारः। यो पुरुषः, मित्रावरुणयोः द्वेष्टि, सः त्वया अप्रियः; सः स्वयम् हृदि रोगं स्थापयति, यदा यज्ञेन अधर्मं करोति। नहुषः, स्तुत्या बलवन्, नरां नेता, यशसा प्रसिद्धः। तस्य दानं प्रसरति, विघ्नान् अतिक्रम्य; स्पर्धायाम् सः नित्यं उत्सुकः। तदा नहुषः ईशस्य आह्वानं गमिष्यति, राजानः, रमणीयाः, शृण्वन्ति। यदा सारथिः स्तुत्याय दानं वहति, महत्त्वेन आगच्छति। एषा गणः, ईशस्य क्षेत्रम्, इति नहुषाणां सभायाम् उक्तम्। यस्मिन यशांसि, धनानि च, सर्वे स्पर्धायाम् बलं जनयन्तु। नहुषस्य क्षेत्रे वयं रमामहे; द्वौ पञ्च वहन्तः, ते अन्नाय गच्छन्ति। का अश्वाः, का रश्मयः इच्छिता; ईशानः उत्सुकाः, नरान् प्रेरयन्ति। सुवर्णकर्णः, मणिग्रीवः, अर्णः—सर्वे देवाः पन्थानं ददातु। स्तुतयः शीघ्रं आगच्छन्, रश्मयः द्वयोः अपि दीप्तिमन्तः। चत्वारः शीघ्राश्वाः रथस्य; त्रयः विजिगीषोः राज्ञः शक्तयः। मित्रावरुणयोः रथः दीर्घाप्लुतः, युगं दृढं, सूर्यः तस्य नेता। दक्षिणस्य विस्तीर्णः रथः युक्तः; अमराः देवाः तत्र स्थिताः। आर्या तमः परित्यज्य, उदतिष्ठत्, मानवाय वासाय विवेक्तुम् इच्छन्ती। सा सर्वेषां लोकानां पूर्वम् उदबुध्यत, विजयी, महती, उदारदात्री, पुरस्कारं वहन्ती। या युवती, दीप्तिमती, पुनः उदतिष्ठत्; उषाः आगच्छत्, प्रथमे हविषि। हे दिव्ये उषः, सुविजाते, यदद्य भागं मर्त्येषु वितरस्य्, सविता देवः, प्रचेताः, अस्मान् सूर्यस्य समीपे अघशून्यान् करोतु। सा प्रतिदिनं, प्रतिगृहं, नाम वहन्ती, आगच्छति; सदा दीप्तिमती, दातुम् इच्छन्ती, अग्रे अग्रे धनानि वितरति। भागस्य भगिनी, वरुणस्य बन्धुः, उषः, प्रथमे मधुमती स्तुतौ रमस्व; यो भागदोषम् ददाति, सः परित्यज्यताम्—वयम् तम् दक्षिणरथेन जयेम। मधुरवाक्, उदारदातृणः उद्यन्तु; दीप्ताग्नयः प्रदीप्ताः। यानि धनानि पूर्वं तमसा निगूढानि, तानि उषसः प्रकटयन्ति। एकया गच्छन्त्याः, अन्यया आगच्छन्त्याः—तौ, रूपेण भिन्ने, सह यान्ति; एका रथेन तमः अपनुदति, अन्यया, उषसा, दीप्तिमती। अद्य समं, श्वः समं, दीर्घं वरुणस्य अनुव्रतम् अनुतिष्ठन्ति; अनवद्ये, प्रतिदिनं त्रिंशत् योजनानि शीघ्रं यान्ति। सा प्रथमे दिवसस्य नाम जानाति; दीप्तिमती तमसः जात्वा, शुभ्रा दीप्तिमती। सत्यायै कन्या नियमं न अतिचरति, प्रतिदिनं अच्युतम् अनुतिष्ठन्ति। या कन्या शोभनरूपा, त्वं देव्या, देवम् द्रष्टुम् उपसर्पसि; स्मरन्ती युवती आगच्छति, मार्गान् प्रकाशयन्ती। या वधूः मातृया अलंकृता, त्वं रूपेण दर्शनीयम् करोति; शुभे उषः, विस्तीर्णं तेजः प्रसारय—अन्याः उषसः त्वाम् अपि मा अतिवर्तन्ताम्। अश्ववती, गोमती, सर्वदा दात्री, सूर्यरश्मिभिः स्पर्धमाना, उषसः आगच्छन्ति, पुनः प्रत्यागच्छन्ति, शुभनाम्नी। सत्यपथं रश्मिभिः अनुगम्य, श्रेष्ठं नः धियं ददातु, हे उषः; अद्य अस्मभ्यं दीप्तिमती भूत्वा, सौम्ये, धनं ददातु, उदारेषु। उषा उदित्वा अग्नीन् प्रज्वलयत्; सूर्यः आरोहति, प्रकाशं विस्तारयन्। अत्र सविता देवः अस्माकं श्रेयः विधत्ते, द्विपदां चतुष्पदां च। सा देवीन् ऋतं न अतिवर्तते, न मानुषाणां पन्थान् भिनत्ति; आगतानाम् गच्छन्तीनां मध्ये, उषाः अग्रे, अमृतरूपा, प्रकाशते।