नः शत्रुभ्यः किञ्चिदपि मा ददः, अस्माकं गावः क्वापि मा गच्छन्तु, मा गृहात् परिभ्रमन्तु; ताः पूर्णस्तन्याः अस्माकं सदा निवसन्तु। मित्रस्य सौम्याय, युवानौ, अश्विनौ, भवद्भ्यां बलसम्पन्नं धनं मम मित्रीणां च वयमपेक्षामहे, पोष्यसमृद्धिं च ममाप्नुयाम। अश्विनोः रथः, अश्वविना, तेजस्वी, तेन रथेऽहं पुनः पुनः प्रमुदितः। एषा हि सभा; अश्विनौ, अस्माकं शरीराणि विस्तारितुमर्हथः; जनानां मध्ये सोमवाहनरथः सुखोपवेश्यः। निद्रायां श्रान्तौ, विभूतौ च, शुभ्रौ युवानौ, आवां पातुमर्हथः। कदा, शीघ्रग, त्वं भक्तजनानां प्रार्थनाः, अङ्गिरसां स्तोत्राणि च शृणोषि? कदा, यज्ञे, भगवन्, दानशीलस्य गृहम् विस्तीर्णपदं प्राप्नोषि? सः दिवं बिभ्रद्, अधारयद् आधारम्; बलवान्, फलं कृते, नरस्य गावः समृद्धिं दत्तवान्। महिषः, स्वजनानुगामी, पशून् अपश्यत्; अश्वस्य च गावः च मातरं ममापि ममायमित। न सः सनातनं धर्मं त्यक्तवान्, रक्ताः, प्रथमपतिरेव; शीघ्रग, अङ्गिरसां पथानुगामी, दिवसः च। वज्रं ससर्ज, गणं; चतुर्पादां द्विपादां च दिवं बिभ्रद्। तस्य हर्षेण, दिव्यं, धर्मिन्, गावः समृद्धिं ददातु। यदा त्रिशीर्षा आरम्भे व्यावर्तत, तदा मानुषद्वेषं दूरं कुरु। तव हि दुग्धं, यत् द्वौ जनकौ अपिप्यतुः, महादानिन् शीघ्रग दयावान्। शुद्धं तत्, यत् तुभ्यं रेखया दत्तम्, नित्यदोहायाः गावः पयः। तदा जातः शीघ्रग, स प्रमुद्यताम्; सूर्योदयसमये स्फुरति। हेन्द्र, यजमानैः सह, घृतकुम्भैः सोमं गृहाय सिञ्च। यदा, वने, दीप्तिमान् सूर्यः, यज्ञे, गावः परिधिं परिधावत्; यदा कर्मभिः स्फुरसि, दिवसानुगामी, नृ, पशूनां बलाय। अष्टौ, महादिवः, हरयः, अत्र, दीप्तिमन्तः, स्पर्धायां कूपे आगच्छन्। हरिः, तव मादयित्वा, गावः वर्धनाय दुग्धम्, वत्साय, पाषाणैः मिश्रितम्। त्वं लौहम् अपावः, गावः पन्थानम्, पाषाणं दक्षैः दिवः आनीतम्। तत्र कुत्साय, बहुहव, शुष्णं शस्त्रैः जघन्थ, हत्याभिः परितः अगः। यदा, पुरा, सूर्यः तमसः परं गच्छन्, अश्मभेदिन्, मेघं भग्नवान्, तस्य अस्त्रं; यत् शुष्णस्य बलं गुह्यं, त्वं, देव, व्यधिहः, सुसंस्कृतम् दिवः उपरि। त्वामनु, महाबलिन्, महाशक्तयः चरन्ति; दिवौ च पृथिवी तव कर्मणि प्रमुदिते, हेन्द्र। त्वं, महावज्रेण, वृत्रं नदिषु शयानं जघन्थ, दुर्गं च भिनत्। त्वं, हेन्द्र, नराणां नेतासि, सहायः, वातस्य श्रेष्ठरथी। कविः, उशनाः, तुभ्यं मादयित्वा रक्षोवज्रं वृत्रवधे ससर्ज। त्वं, सूर्य, हरिप्रुष्टैः, नरान् वहसि, त्वं चक्रं परिवर्तयसि, हेन्द्र, सारथे। त्वं नवतिः नौः अतीरः, अनिष्टुतं, अयुक्तं प्रत्यवर्तयः। त्वं, हेन्द्र, अस्मान् अस्मात् आपदः पातु, वज्रिन्, क्लेशात् च संकटात् च। अस्मान् बलाय, रथयशसे, अश्वप्रबोधाय नय; कीर्तिं यशः च ददातु। तव प्रसादो नः मा वियात्, दानिन्, साधकाः फलम् आप्नुवन्तु। मघवन्, अस्मभ्यं पशुधनं ददातु; वयं तव सह महोत्सवे भागिनः स्याम। रुद्राय, शान्ताय, हविर्ददात, शीघ्रबुद्धयः, सोमं यज्ञाय वहन्तु। वीर्यवन्तं मरुतः दिव्यपुत्रान् धनुष्मतः स्तोतुमर्हथः, तेषां दिव्यपृथिव्योर् वीर्याय। यथा पत्न्यौ, उषासानक्ता, बहुज्ञे, प्रथमं हविं वर्धयेताम्। दीप्तिमन्तः, सुवाससः, सूर्यस्य सुवर्णरूपेण शोभन्ते। परिवेष्टारं, धनदं, अस्मासु रमयतु; वातः, आप्सु बलवान्, अस्मासु रमयतु। हेन्द्र गिरयश्च, आवां पातुमर्हथः; सर्वे देवाः अस्मान् नयन्तु। ये च शोभनाः, श्वेताम्बराः, ते हवये रक्षायै आगच्छन्तु। आपां नपात्रं हवय, शीघ्रवाहिनां नदीनां मातरं च। नदीनां नर्दन्तं नपात्रं हवये, तेषां स्तोत्रं अर्जुनस्य यशः इव कीर्तय। पूष्णे, धनदाय, अग्नये च वद। मित्रवरुणौ, मदीयं हविः शृणुतं, सर्वगृहे शृणुतम्। उदारः, समाहितः, अस्मान् शृणोतु; सिञ्धुः, सुतपाः, वारिभिः शृणोतु। तव दानं, वरुणमित्रौ, शतं गावः गोष्ठे, गोष्ठे स्तोमेन स्तौमि। प्रियैरथैः, यशस्विभिः, शीघ्रं आगच्छन्, पोषणं वहन्तः। महादानस्य दानं स्तौमि; वयं नहुषैः सह बलवन्तः स्याम। सः स्वामी अश्वान् रथांश्च गोष्ठात् आनयति, स मे दानशीलः। यो मानुषः मित्रवरुणयोः द्वेष्टि, स न तयोः प्रियः; सः स्वयमेव रोगं हृदि स्थापयति, यदा कर्मणा अधर्मं करोति। नहुषः, स्तुतिप्रवर्धितः, नराणाम् नेता, कीर्तिशाली। तस्य दानं प्रवहति, विघ्नान् जेतुम्; सर्वेषु स्पर्धासु सः सदा उद्यतः। तदा नहुषः स्वामिनः हवये आगमिष्यति, राजानः प्रीयमाणाः शृण्वन्ति। यदा सारथिः स्तुतये दानं वहति, सः महिम्ना आगच्छति। एष गणः, स्वामिनः क्षेत्रम्, इति नहुषाणां सभायां वदन्ति। यस्मिन् कीर्तयश्च धनानि च; सर्वे स्पर्धासु बलं प्रजनयन्तु। नहुषस्य क्षेत्रे वयं रमामहे, द्वौ पञ्च वहन्तः, अन्नाय प्रयान्ति। किम् इच्छन्ति अश्वान्, किम् इच्छन्ति रश्मीन्; अधिपाः उत्सुकाः नरान् प्रेरयन्ति। हिरण्यकर्णः, मणिग्रीवः, अर्णः—सर्वे देवाः अस्मान् नयन्तु। महनीयाः स्तोत्राणि शीघ्रं आगच्छन्, रश्मयश्च अस्माभ्यं स्फुरन्ति। रथस्य चत्वारः शीघ्राश्वाः, त्रयः विजिगीषोः शक्तयः। मित्रवरुणयोः रथः दीर्घसलिलः, युगं दृढं, सूर्यः तस्य नेता। दक्षिणस्य विस्तीर्णरथः युक्तः; अमराः देवाः तस्मिन् स्थिताः। आर्या तमसः उत्थाय, तद् परित्यज्य, मनुष्याय वासाय विविच्य उत्थिता। सा सर्वेषां लोकानां पूर्वं प्रबोधयन्ती, विजयी, महती, उदारादायिनी। या युवती, दीप्तिमती, पुनः उत्थिता; उषाः, प्रथमे हविषि, आगता। देवि उषः, सुसंस्कृते, अद्य भागं मर्त्येभ्यः वितरन्त्याः, सविता देवः, प्राज्ञः, अस्मान् सूर्यस्य समीपे पावनान् करोतु। सा प्रतिदिनं गृहं प्रति आगच्छन्ती, स्वनाम्नी; सदा दीप्तिमती, दातुम् इच्छन्ती, सर्वत्र धनानि वितरन्ती। भागस्य भगिनि, वरुणस्य बन्धु, उषः, प्रथमे मधुमद्भिः स्तोमैः रमस्व; यः पापभागं ददाति, सः परित्यज्यताम्—वयं दक्षिणरथेन तम् जेष्याम।