आश्विनौ दिव्यौ, दूरस्थे अश्रु बहन्तं जनं पितुर्निर्देशेन बद्धं प्रत्यगच्छताम्। तत्र, यच्छ्रेयांसि तयोः सहायानि, तद् यथार्थेनैव सन्धायमानानि तस्यार्थिनः सन्निधौ प्रकटितानि। मधुरमध्वान् मधुपः सोमपायी, उशिजः प्रार्थनया आश्विनौ आह्वयत्; तदा युवां दधीचेर् मनः निष्कर्षयताम्, ततः तस्य शिरः अश्वस्य वाचा युवां प्रति अवदत्। पेदुं श्वेताश्वं, युद्धेषु विजयीं, युवां बहुशः कृपया योजयताम्; युद्धकाले, युवयोः शस्त्रैः कठिनं कार्यं सुलभं क्रियताम्, जनान् इन्द्रवत् धारयताम्। आश्विनौ, केन यज्ञेन युवयोः कृपां प्राप्तुं शक्यते? केन युवां प्रीणयितुं शक्येते? अज्ञः कथं युवयोः पूजां सम्यक् विधास्यति? ज्ञानी तु जिज्ञासया पृच्छति, अज्ञः अन्यथा पृच्छति; मर्त्येषु अपि संशयः वर्तते। वयं तु, जानन्तः, युवां आह्वयामः; युवां अपि, जानन्तौ, अद्य अस्माकं स्तोत्रं शृणुतम्; उत्सुकः कुमारः युवां उपगतवान्। अहं युवां पृच्छामि, अद्भुतौ, यथा देवांश्च यज्ञस्य च चमत्कारं पृच्छेयुः; युवां महाबलिनौ, उपकारिणौ, अस्मान् पालयतम्। यद् भ्रिगोः शब्दे दीप्तं दृश्यते, येन गायकः युवां स्वरेण पूजयति; दूतः, अज्ञः, तद् प्रेषयति। टकवानस्य गीतं श्रुतवान् अस्मि, आश्विनौ, तेन अहं युवयोः आनन्दे स्थितः; युवयोः नेत्रे सौन्दर्यस्य अधिपतिनी स्तः। युवां महावित्तस्य रक्षकौ, सदा उपस्थितौ; अस्माकं शुभौ रक्षकौ भवतम्, भयं तथा पापात् अस्मान् रक्षितम्। कस्मैचित् शत्रवे मा दत्तम्, न अस्माकं गावः अन्यत्र वा गच्छन्तु वा गृहात्; ताः पूर्णस्तन्याः अस्माभिः सह सन्तु। मित्रस्य सौहार्दाय, युवयोः कृपायै, युवानौ, अस्मभ्यं बलवत्तमं धनं मापयतम्; पोषवतीं समृद्धिं अपि अस्मभ्यं दत्तम्। आश्विनोः रथः, अयुक्ताश्वः, तेजसा पूर्णः—तेन अहं पुनः पुनः हृष्टः। एषा एव सभा; युवां, आश्विनौ, अस्माकं शरीराणि विस्तारयतम्; जनानाम् मध्ये, सोमवाहनरथः सुखगम्यः अस्ति। तदा, निद्रायाः श्रमस्य च सौम्यस्य च भोगे, युवां, दीप्तिमन्तौ, अस्मान् पालयतम्। यदा, शीघ्रगामिन्, भक्तजनानां प्रार्थनाः, अङ्गिरसां गीतानि च शृणोषि? कदा, यज्ञे, पूजनीयः, दानशीलस्य गृहे विस्तीर्णं क्रमते? स नभः उपधारयत्, अधारं स्थापयत्; बलवान्, लाभाय, गवां संपत्तिं नराभ्यः दत्तवान्। महिषः, स्वबन्धून् अनुगच्छन्, गणान् अपश्यत्; अश्वस्य च गावः जनन्यौ अपि ममापेक्षिते। स प्राचीनं धर्मं न त्यक्तवान्, रक्तान्, प्रथमाराजान्; शीघ्रगामिन्, अङ्गिरसां पन्थानं अनुयातः। स वज्रं, गणम् अपि निर्मितवान्; चतुष्पदां द्विपदां च कृते नभः उपधारयत्। तस्य हर्षेण, दिव्यं, धर्मज्ञ, गवां समृद्धिं दत्त; यदा त्रिशृङ्गः प्रारम्भे अपसृतः, तदा मानवस्य द्वेषं दूरं कुरु। तव दुग्धं, यत् द्वौ जनकौ पिप्यतुः, दयावान् शीघ्रगामिन् दातृ, तव अस्ति। शुद्धं तद्, यत् तव रेखया उपन्यस्तम्, नित्यदुग्धायाः गावः दुग्धं। तदा शीघ्रगामिन् जातः, स आनन्दं लभताम्; सूर्य इव उषसि स्फूर्तिमान् प्रकटते। इन्द्र, हविष्मद्भिः, हस्तेन, धाराभिः, सोमं गृहे पातु। यदा, वने, दीप्तिमान् सूर्यः, यज्ञे, गावः वेष्टनं पर्यगच्छत्; यदा कर्मभिः, दिव्यान् अनुगम्य, मनुष्यः, पशूनां बलाय, दीप्तिमान् भवसि। अष्टौ, महद्यः स्वर्गात्, हरयो, अत्र, तेजसा पूर्णाः, कूपे स्पर्धायाम् आगच्छन्। हरितः, तव प्रमदाय, दुग्धं, गवां वृद्धये, वत्साय, पाषाणैः मिश्रयितुं पिप्युः। त्वं लौहित्यं पन्थानं, गवां मार्गं, पाषाणं च, दक्षैः दिवः आनीतम्, प्रतिनिवर्तितवान्। तत्र, कुत्साय, बहुप्रार्थित, शुष्णं अनन्तशस्त्रैः निर्जितवान्, हत्याभिः परिवृत्तवान्। यदा पूर्वे सूर्यः, तमः अतीत्य, पाषाणभिद्, मेघं भग्नवान्, तस्य अस्त्रं; यद् गुह्यं शुष्णस्य बलं, त्वं, देव, दिवः उपरि दृढं हतान्। त्वामनु, महाबलिन्, महाशक्तयः गताः; द्यावापृथिवी तव कर्मणा हृष्टे, इन्द्र। त्वं, महावज्रेण, वृत्रं नदीनां मध्ये शयानं हन्तवान्, पुरं च भग्नवान्। त्वं, इन्द्र, नरां नेता, नरां सहायः, वातस्य श्रेष्ठरथी; कवी, उशनस्, तव प्रमदाय रक्षार्थं वज्रं निर्मितवान् वृत्रवधे। त्वं, सूर्य, हरियुक्तैः, नरान् प्रावर्तयः, त्वं चक्रं परिवर्तयसि, इन्द्र, वाहकः। त्वं नवतिं नौका अतीरयः, अयज्यम्, अयुक्तं प्रतिनिवर्तितवान्। त्वं, इन्द्र, अस्मान् अस्मात् आपदः, वज्रपाणे, क्लेशात् च रक्ष; अस्मान् बलाय, रथकीर्तये, अश्वप्रबोधाय नेतुं कुरु; यशः च शुभं स्तोत्रं च दत्तम्। तव कृपा न अस्माभ्यः वियात्, दयावान्; साधकाः लाभं प्राप्नुयुः। अस्मभ्यं, मघवन्, गवां समृद्धिं दत्त; वयं तव सह भोजनेषु श्रेष्ठेषु स्याम। रुद्राय, शंकराय, हविः समर्प्यताम्, शीघ्रबुद्धयः, यज्ञाय सोमं वहन्तु। वीर्यवन्तं मरुतः, दिवः पुत्रान्, धनुष्मन्तः, स्तूयन्तां, स्वर्गपृथिव्योः बलाय। यथा पत्नी, उषाः च रात्रिश्च, बहुज्ञे, प्रथमां हविं वृद्धये; दीप्तिमन्तः, शोभनवस्त्रधारिणः, सूर्यस्य सुवर्णरूपेण दीप्तिमन्तः सन्ति। विश्वं व्याप्नुवन्तः, धनदाः, अस्मासु रमन्ताम्; वातः, आप्सु बलवान्, अस्मासु रमन्ताम्। इन्द्र, पर्वतान् च, युवां अस्मान् पालयतम्; सर्वे देवाः अस्मान् मार्गेण नेतुं कुर्युः। ये च शोभनाः, श्वेतवस्त्रधारिणः, ते आह्वानाय रक्षाय च आगच्छन्तु। आपां अपत्यं आह्वयत; शीघ्रगामिन्यः नद्यः मातरः आह्वयत। आपां गर्जन्त्यः अपत्यं आह्वयत, स्तुतिं कुर्यात्, यथा अर्जुनस्य कीर्तिं वदेत्। पूषाणं, दायकं, अग्निं च, धनदं, वदत। मित्रावरुणौ, मम आह्वानं शृणुतम्, सर्वं व्याप्य स्थानं च शृणुतम्। दयावान्, सावधानः, अस्मान् शृणुतु; सृजती नदी सिन्धुः अपि अस्मान् आपोभिः शृणुतु। वो दानं स्तौमि, मित्रावरुणौ, शतं गावः गोष्ठे, वपुषि; प्रियतमा रथान् वहन्त्यः, कीर्तियुक्ताः, शीघ्रं आगच्छन्ति, पोषणं वहन्त्यः। महादायकस्य दानं स्तौमि; वयं, नहुषैः सह, बलवन्तः स्याम। स यो अश्वान् रथांश्च गवां गणात् आनयति, स मम दाता। यो मनुष्यः, मित्रावरुणयोः द्वेष्टि, न स्तौति, स ताभ्यां न प्रीयते, महाबलिनौ। स स्वयमेव रोगं हृदि स्थापयति, यदा कर्मभिः अधर्मणा आचरति। नहुषः, स्तुत्या बलवन्, नराणां नेता, यशसा प्रख्यातः; तस्य दानं प्रवहति, विघ्नान् अतिवर्तते; सर्वेषु स्पर्धासु सदा उत्साही।