आश्विनौ, दिव्यौ अश्विन्यौ, स्वर्गीयौ च, पेडवे शुभ्रं श्वेताश्वं दत्तवन्तौ, इन्द्रेण प्रेरितं शीघ्रगं, यो योहूत्र इति ख्यातः, विजिगीषुः सहस्रविजयी, स्पर्धासु जयमानः। तौ शुभकुलसम्भूतौ आश्विनौ भक्त्या न प्रमादिनौ वयं आह्वयामः। युवयोः धनदायिन्या रथ्या सह आगच्छतम्, गीतानि अस्माकानि स्वीकुर्वन्तौ, समृद्ध्यै। नासत्यौ, युवां अश्विनौ, नवपक्षिणा श्येनवेगेन सह आगच्छतम्। युवां हि हव्यमाने हविषि, प्रातःस्मरणीयौ, प्रतिदिवं आहूयाथे। वयं तु युवयोः विचित्रमयस्य, मनोजवस्य, बलवदश्वयुक्तस्य, सहस्रनियमस्य, वनवाहिनः, शतधनस्य, स्तुतिप्रणयिनः, विस्तीर्णपथदायिनः रथस्य आह्वानं कुर्मः, आयुषः काम्यया। प्रेरितप्रार्थना सर्वतः प्रवृत्ता, युवयोः कृते समर्पिता; हविरपि, स्नेहपूर्णं, युवामुपयाति, आश्विनौ, यत्र बलसम्भूतः रथः पोषेणोर्ध्वमुत्क्रामति। यदा स्पर्धिनः युद्धाय समागताः, महोत्सवे, वीरपुत्राः संग्रामे; तदा युवयोः रथः दृश्यते, यदा दानिनं श्रेष्ठं फलाय वहथः। भुज्युमपि मृत्युपाशे पतन्तं स्वैरेव वाहनैः पितृभ्यः आगमयतम्; दिवोदासाय अपि मार्गं निर्माय, महानुग्रहम् अवदर्शयतम्। युवयोः अद्भुतशक्त्याः यशः कामयमानः गायकः युवयोः तरुणं रथं योजयामास; कन्यका मैत्रीमिच्छन्ती युवां पतित्वे ववृते, आशां युवयोः रक्षायाः। रेभम् अपि प्लवे निमग्नं उद्धृतवन्तौ, हिमेन शीतं तुषारपीडितं तुष्णीं च ऊष्मणा पूरयतम्; रोरुवतीं धेनुं बलवतीं चकार, यजमानस्य दीर्घमायुः व्याप्तम्। वन्दनं जर्जरात् उद्धृतवन्तौ, यथा तक्षकः रथं पुनरुत्थापयति; काव्यं क्षेत्रे समृद्धिं दत्तवन्तौ, भक्ताय कृपाणमिव कृपां दत्तवन्तौ। दूरदेशे रुदन्तं पितृशासनबन्धनं मुक्तवन्तौ, तत्र युवयोः दिव्यानि सहाय्यानि प्रकटितानि। मधुमत्तया भृङ्ग्या सोमपायिन्या, उशिजः स्तुत्या, युवामाश्विनौ आह्वयति; दधीचेर् मनः उद्धृत्य, तस्य शिरः अश्वस्वरेण युवां संबोधितवान्। पेडवे शुभ्राश्वाय, विजित्य स्पर्धासु, युवां अश्विनौ महतीं कृपां दत्तवन्तौ; युद्धेषु कठिनानि सरलानि कुर्वन्तौ, इन्द्रवत् जनान् पालयथः। कः वा, हे अश्विनौ, यज्ञेन युवयोः कृपां प्राप्नुयात्? कः युवां तर्पयेत्? किम् अज्ञः यथावत् आराधनां स्थापयेत्? प्राज्ञः जिज्ञासया पृच्छति, अज्ञः अन्यथा; मर्त्येषु अपि संशयः अस्ति। वयं तु, ज्ञात्वा, युवां आह्वयामः; युवां अपि, जानन्तौ, अस्माकं गीतं शृणुतम्; उत्सुकः कुमारः युवां प्रति आगतः। अहं पृच्छामि, अद्भुतौ, यथैव देवाँः यज्ञस्य चमत्कारं पृच्छेयुः; युवां महाबलिनौ, सहायिनौ, अस्मान् पालयतम्। भृगुणः शब्दे यत् दीप्तं, येन गायकः वाचा युवां यजति; दूतः अज्ञः तद् प्रेषयति। टकवानस्य गीतं शुश्राव, तेन अहं हृष्टः; युवयोः नेत्रे सौन्दर्यस्य अधिपती। युवां हि महाधनस्य रक्षकौ, सदा उपस्थितौ; शुभरक्षकौ भूत्वा अस्मान् पालयतम्, व्याघ्रात् च पापात् च रक्षताम्। न कस्यचित् शत्रोः दत्तं कुरुतम्, न गावः अन्यत्र वा गृहात् गच्छेयुः; पूर्णदुग्धाः अस्माभिः सह स्थेयुः। मित्रस्य सौम्यतायै, युवयोः कृपायै, बलसम्पन्नं धनं अस्मभ्यं मापयतम्; पोषवतीं समृद्धिमपि अस्मभ्यं मापयतम्। अश्वविहीन्या रथ्या, पूर्णबलया, अहं बहुशः तुष्टिं प्राप्नोमि। एषा हि सभा; युवां, अश्विनौ, अस्माकं शरीराणि विस्तारयतम्; जनानां मध्ये सोमवाहिनी रथ्या सुखोपवेश्या अस्ति। शय्यानां क्लेशे, तेजसः आस्वादे च, युवां, दीप्तिमन्तौ, अस्मान् पालयतम्। यदा, शीघ्रग, भक्तजनानां प्रार्थनाः, अङ्गिरसां गीतानि च, शृणोषि? यदा, यज्ञे, पूज्यः, दानिनः गृहे विस्तीर्णपदं प्राप्नोषि? स खलु दिवं उपधारयत्, आधारं स्थापयत्; महाबलवान्, पुरस्काराय, गौः धनं नराभ्यः दत्तवान्। महिषः स्वजनानुगामी, पशून् दृष्टवान्; अश्वस्य च गावः च मातरं ममाप। न स प्राचीनं धर्मं त्यक्तवान्, रक्ताः, प्रथमाराजः; शीघ्रग, अङ्गिरसां, दिवसां च अनुसरणकर्ता। वज्रं च सेना च निर्माय, दिवं चतुष्पदां द्विपदां च उपधारयत्। तस्य हर्षेण, दिव्यं, धर्मज्ञ, गावः समृद्धिं प्रयच्छ; यदा त्रिशीर्षः प्रारम्भे अपसारयत्, मानवद्वेषं दूरं कुरु। तुभ्यं सुतं पयो, यत् द्वौ मातरौ अपिवताम्, दत्तम्; शुद्धं तद्, यत् रेखया तुभ्यं समर्पितम्, नित्यदुग्धायाः, गावः पयः। तदा जातः शीघ्रगः, स हर्षं लभताम्; सविता इव प्रातः प्रकाशते। इन्द्र, यज्ञार्हैः सह, चमसा, धाराभिः, सोमं गृहे सिञ्च। यदा, वने, दीप्तिमान्, सूर्यः, यज्ञे, गावः परिधिं पर्यगच्छत्; यदा कर्मभिः प्रकाशसि, दिवसां पृष्ठतः, पशूनाम्, बलाय। अष्टौ महद्यः स्वर्गात्, हरयो, अत्र, दीप्तिमन्तः, स्पर्धायाम् आपः आगमन्। हरिः, तव मादकं पानं, दुग्धवान्, गावः वृद्धये, वत्साय, पेषणैः मिश्रयितुम्। त्वं लौहं पन्थानं, गावः मार्गं, शिलां च, दक्षैः स्वर्गात् आनीतां, प्रतिनिवर्तयः। तत्र, कुत्साय, बहुप्रार्थित, शुष्णं अनन्तायुधैः निगृह्य, हत्याभिः पर्यगच्छः। यदा, प्राचीनकाले, सूर्यः, तमसोऽतीत्य, अश्मभिद्, मेघं भग्नवान्; यत् शुष्णस्य बलं गुह्यं, त्वं, देव, सुदृढं, दिवि उपरि, निहनः। त्वामनु, महाबल, महाशक्तयः अचलन्; दिवा पृथिवी च तव कर्मणि हृष्टे, इन्द्र। त्वं, महावज्रेण, वृत्रं नदीनिषण्णं निहनः, पुरं भग्नवान्। त्वं, इन्द्र, नरां नेता, नरां सहायः, वातस्य श्रेष्ठः सारथिः। कविः उशना तुभ्यं मादकं, रक्षासं, वज्रं वृत्रहत्यै निर्मितवान्। त्वं, सूर्य, हरियुक्तः, नरान् प्रेषयसि, त्वं चक्रं परिवर्तयसि, इन्द्र, सारथे। त्वं नवतिं नौः तारितवान्, अनर्पितं, अनयुक्तं प्रतिनिवर्तितवान्। त्वं, इन्द्र, अस्मान् अस्मात् क्लेशात् रक्ष, वज्रपाणे, विपत्तेः आपदः च। अस्मान् बलाय, रथयशसे, अश्वप्रबोधनाय नय; अस्मभ्यं कीर्तिं, शुभस्तुतिं च प्रयच्छ। तव अनुग्रहः अस्मान् मा त्यजतु, महादानेन, साधकाः फलं प्राप्नुयुः। अस्मभ्यं, मघवन्, पशुधनं प्रयच्छ; वयं तव सह भोज्येषु श्रेष्ठेषु स्याम।