आश्विनौ दिव्यौ, नासत्यौ, प्राचीनकाले अनेकानि अद्भुतानि कर्माणि कृतवन्तौ। तुग्रस्य पुत्रं भुज्युम्, समुद्रस्य महत्या आप्लवायाम् पतितम्, तौ शीघ्रशक्तिहययुक्तेन रथेन उद्धृतवन्तौ। अजा, तुग्रस्य पुत्रः, यदा समुद्रे क्षिप्तः, अचलः च चलमानः, तदा स आश्विनौ आह्वयत्; तौ तं मनोजवेन सुवाहनेन रथेन सुरक्षां प्रति निनयताम्। अजा पुनः आश्विनौ आह्वयत्, यदा बकुलकपोतः तयोः पालयितव्यः आसीत्; तदा तौ विजयीभिः सह निर्गत्य, पर्वतान्तरभवेन विषधरं निपातयताम्, कपोतं शृगालस्य पाशात् मोचयताम्। तौ शतं मेषान् वृक्याय दत्तवन्तौ, सौम्येन पित्रा सह महत् तमः अपाकरोताम्; ऋज्राश्वाय दृष्टिं दत्तवन्तौ, अन्धाय तेजः, चक्षुः प्रदत्तम्। ऋज्राश्वस्य आह्वाने, शृगालस्त्री उवाच—"ओ वीरौ!"—तदा प्रेम्णा, शिशुवत्, सौम्यः ऋज्राश्वः, शतैकमेकं च मेषान् प्राप। आश्विनोः सहाय्यं महदस्ति, सदा हर्षदं; तौ श्रान्तिम् अपाकुरुताम्। गृहिण्यपि तौ आह्वयत्, तस्यै सहाय्येन आगच्छताम्। तौ विचित्रौ, आश्विनौ, विप्रलुप्तां धेनुं, नष्टां, शयानाय पुनः पयः दापयताम्। तौ शक्तिभिः विमदस्य भार्यां, पुरुमित्रस्य स्त्रियम्, पुनः संगमयताम्। शृगालेन सह, आश्विनौ, यवाः अपिष्वताम्; पुरुषाय धेनुं दुह्यताम्। बकुरेण सह दस्यून् प्रतिजघ्नताम्; आर्याय विशालम् उज्ज्वलं ज्योतिर् अकरोताम्। अथर्वणदध्यञ्चस्य कृते, आश्विनौ, अश्वशिरः पुनः संयोजयताम्। स वः मधुरं वाक्यम् अब्रवीत्, यदा तौ मधुमयं रहस्यं संयोजयताम्। विप्रः सदा वां प्रियं प्रार्थयत्; तौ सर्वाणि मम चिन्तनानि रक्षताम्। हे नासत्यौ, वयं पुत्रवत्सलम् ऐश्वर्यं यशस्विनं सुतसमृद्धं दत्तं प्रार्थयामः। वद्रिमत्यै सुवर्णहस्तं पुत्रं दत्तवन्तौ; त्रिः, हे दानदायिनौ, तमः कृष्टं विकृतं च जीवन्तं कृतवन्तौ। एतानि तावकानि प्राचीनानि वीर्याणि, आश्विनौ, पूर्वगीतिभिः कीर्तितानि; वयं बलिनः पुत्रैः सह यज्ञकर्माणि कृत्वा वां सभायाम् उक्तिं कुर्मः। तयोः रथः, श्येनवत् शीघ्रः, सौम्यः, स्वयंचालितः, मनसः अपि शीघ्रतरः, त्रियुक्तः, बलीयान्, वातवेगयुक्तः, अत्र आगच्छतु। त्रियुक्तत्रिरूपेन सुवहनेन रथेन समीपं गच्छतम्; गावः दुह्यताम्, अश्वाः पुष्यन्ताम्, वीरः वर्ध्यताम्। सुवहनेन रथेन, हे विचित्रौ, गायका इयं स्तुतिं शृणुतम्। कवयः किम् वः शीघ्रतरं मार्गं वदन्ति, यः प्राचीनकाले वापि अस्ति? श्येनयुक्तौ, आश्विनौ, त्वरितपक्षिणौ, दिव्यौ, वां समीपं नयन्तु; तौ श्रान्तिहीनौ, स्वर्गियौ, गृध्रवत्, नासत्यौ, हविर् उपयान्तु। अत्र वां रथः स्थितः, कन्या, सूर्यस्य दुहिता, तम् आरूढा; चतुर्दिशं, शोभनपक्षिणः, हरितपक्षिणः, तौ शीघ्रं नयन्ति। वन्दनं चिकित्सया उत्थापितवन्तौ, हे विचित्रवीर्याश्विनौ। तौ तुग्रपुत्रं समुद्रात् तारयताम्, च्यवनं पुनः युवानं कृतवन्तौ। आत्रयीं क्षुधितायै, पक्तमन्नं दत्तवन्तौ; काण्वाय नेत्रं पुनः दत्तवन्तौ, स तुष्ट्या स्तुतिं स्वीकृत्य। शायवे दुदुहुः धेनुं, पूर्वे काले, आश्विनौ; वर्तिकां क्लेशात् मोचयताम्, विष्पलायाः पादं पुनः स्थापयताम्। पेदवे श्वेतं, इन्द्रेण निर्देशितम्, शीघ्रं अश्वं दत्तवन्तौ; योहूत्रः, विजयी, सहस्रविजयी, तेन समन्वितः। आश्विनौ, उत्तमजातौ, वयं आवाहयामः, भक्त्या न प्रमाद्यन्तौ; धनदायिनं रथेन, स्तुतिं स्वीकृत्य, समृद्धये आगच्छतम्। नासत्यौ, सह श्येनवेगेन आगच्छतम्; यज्ने वः आवाहनं नित्यं, प्रातर् एव सदा। वयं वां रथम् आह्वयामः, विचित्रं, मनोजवम्, बलीयः, सहस्ररेणुकम्, वनवाहनम्, शतकोशसमृद्धम्, स्तुतिश्रवणसमर्थम्, विस्तीर्णमार्गप्रदं। प्रेरितः स्तोत्रः सर्वतः वां प्रति प्रतिष्ठितः; हविः, स्नेहेन मधुरम्, वां प्रति याति, आश्विनौ, बलेन जातः रथः पोष्यं वहति। स्पर्धिनः, उत्सवे, युद्धे, यदा समागच्छन्ति, तदा वां रथः दृश्यते; तौ दानिनं श्रेष्ठं फलम् प्रति नयताम्। भुज्युम्, मृत्युपाशे पतन्तम्, पितृभ्यः स्वयमेव वाहनेन निनयताम्; दिवोदासाय सुस्पष्टं मार्गं अकरोताम्, महदनुग्रहम् प्रकटयताम्। आश्विनोः अद्भुतशक्तये, युवरथं, गायको यशसे युनक्ति; कन्या, मैत्रीमिच्छन्ती, तौ पतित्वे वव्रे, रक्षां कामयमाना। रेब्हं प्लवात् उद्धृतवन्तौ, हिमेन शीतं तुषारात् उष्णं कृतवन्तौ; गावं बलं पूरयताम्, यजमानस्य आयुः दीर्घीकृतमपि। वन्दनं जीर्णात् उद्धृतवन्तौ, यथा तक्षकृतं रथं; कविं क्षेत्रे समृद्धं कृतवन्तौ, यजमानस्य कृते तीक्ष्णं कृपाणमिव अनुग्रहम्। दूरस्थं रुदन्तं प्रति गतवन्तौ, पित्रा बद्धम्; आश्विनोः सहाय्यं तत्र प्रकटम् अभवत्। मधुमती मधुपः सोमपायी, उषिजः स्तोत्रेण, आश्विनौ आह्वयति; दधीचः मनः आकृष्य, तस्य अश्वशिरसा वाक्यं तौ प्रति उक्तम्। पेदवे, श्वेताश्वाय, विजयीभ्यः, आश्विनौ महदनुग्रहम् दत्तवन्तौ; युद्धेषु, कठिनं सुकरं कृतवन्तौ, जनान् इन्द्रवत् पालयताम्। आश्विनौ, केन यज्ञेन वां कृपां प्राप्नुयात्? कः वां हर्षयेत्? कः अज्ञः वां यजनं सम्यक् स्थापयेत्? धीरः पृच्छति, ज्ञातुम् इच्छन्; अज्ञः अन्यथा पृच्छति; मर्त्येषु अपि संशयः अस्ति। वयं, ज्ञात्वा, वां आह्वयामः; युयुत्सुः युवान् वां प्रति आगतः। अहम् पृच्छामि, हे विचित्रौ, यथा देवांश्च पृच्छेयम्, यज्ञस्य अद्भुतं विषये; रक्षतम्, हे वीरौ, सहाय्यदायकौ। यद् भृगुषु शब्दे दीप्तम्, येन गायको वां वाचा यजति; दूतः, अज्ञः, तत् प्रेषयति। टकवानस्य गीतम् अहम् अशृणवम्, हे आश्विनौ, तस्मिन् प्रमोदः मम; वां नेत्रे शोभायाः अधिपती। युवां धनस्य महतः रक्षकौ, सदा उपस्थितौ; शुभरक्षकौ भूत्वा, शृगालात्, पापात् च, अस्मान् पालयतम्। एवं दिव्यौ, आश्विनौ, नानाविधैः अद्भुतैः कर्मभिः, भक्तानां क्लेशान् दूरं कृत्वा, तान् रक्षताम्, पुष्णुताम्, चिरंजीविनः कुरुताम्। तयोः स्तुतिः सदा कर्तव्या, तयोः कृपया वयं सर्वे समृद्धिं, रक्षां, तेजश्च प्राप्नुमः।