आश्विनौ दिव्यौ, अनादिकौ, अनन्तवीर्यौ, स्वपौराणिककर्मभिः सदा पूजितौ, जगतः कल्याणाय नानाविधैः अद्भुतैः कर्मभिः प्रसिद्धौ स्तः। एकदा ऋषिः रेभः, अश्ववत् गुहायां जलमध्ये निहितः, तत्र दूरस्थः स्थितः। तं तद्वेधसो जलात् विमोचयन्तौ, प्राचीनेकर्मणा, स्वबलैः मुक्तिं ददथुः। यः विनाशस्याङ्के सुप्तः, तमपि, तमसि स्थितं सूर्यवत्, उज्ज्वलमिव कनकाभरणं क्षितौ निहितं, प्रकाशयन्तौ स्तुत्यं कृत्वा लोकाय समुत्थापयतम्। कक्षीवत्पज्रिये, नासत्यौ, स्वश्वस्य वेगेन पदात् शतं मधुकुम्भान् जनाय सिञ्चन्तौ, तदप्यश्चर्यकर्माकार्ष्टम्। विश्वाप्वं कृष्णीयाय दत्तवन्तौ, यः स्तुतिं कृतवान्, स सर्वैः द्रष्टव्यः अभवत्। घोषायाः पितृगृहे, वृद्धायै, पतिं दत्तवन्तौ। श्यावाय तेजस्विनं, कण्वाय च पृथिव्याः महत्त्वम्, तदपि दत्तवन्तौ; नार्षदाय यशो दत्त्वा, तद्वः कर्म प्रख्यातम्। अनेकवपुषौ, आश्विनौ, पेदुं वेगिनं, सहस्रशिरस्कं, अजितं, अहिहन्तारं, महाश्वं वाहयन्तौ दृष्टौ। एतानि युष्माकं महाकर्माणि दिव्यसदनयोः स्तुत्यगानानि भवन्ति; यदा पज्राः आह्वयन्ति, तदा धिया पोषं बलं च वहन्तौ आगच्छथः। सूर्यमितेन माप्य, स्तुतिप्रियौ, प्रजावन्तं धियं यच्छथः; अगस्त्यस्य प्रार्थनया वर्धमानौ, विश्वपालां पुनर्योजयतम्। क्व गच्छथः, दिव्यपुत्रौ, स्तुत्यौ, बलिनौ, शीघ्रगामिनौ? कनकपात्रमिव गुहायां स्थितं दशमं तदहनि प्रकाशयतम्। च्यवनं वृद्धं पुनर्युवानं कृत्वा, सूर्यदुहितुः रथमारोहणं तेजसा सह दत्तवन्तौ। तुग्राय पूर्वसहायैः पुत्रं पुनर्युवानं कृत्वा, भुज्युम् समुद्रात् सश्वैः बलिनः उद्धृतवन्तौ। तुग्रपुत्रः अजः, समुद्रे क्षिप्तः, युष्मान् आह्वयत्; तं मनोजवेन सुवहनेन रक्षां कृत्वा उद्धृतवन्तौ। अजः, बकुलस्य शिशुं जिजीविषुं, शृण्वन्तौ, व्याघ्रात् मुक्तवन्तौ; विजयीभिः सह गत्वा, पर्वते जातं विषधरं निहन्तौ। वृक्याय शतं मेषान् दत्तवन्तौ, तमसा महान्धकारं पितृवत् निवार्य, ऋज्राश्वाय दृष्टिं, अन्धाय ज्योतिः, दत्तवन्तौ। ऋज्राश्वः युष्मान् आह्वयत्, तदा व्याघ्री समाह्वयत्; तदा प्रियं शिशुं दृष्ट्वा, शतैकमेषयुक्तं ऋज्राश्वं दत्तवन्तौ। युष्माकं साहाय्यं महदस्ति, सुखदं, श्रमं निवारयथः। तदा गृहीणी आह्वयत्, तस्यै सहाय्यं यच्छथः। विचित्रौ, दुर्गाम् गाम् आपन्नां शायमानाय पयः दत्तवन्तौ; विमदाय पत्नीं, पुरुमित्रस्य स्त्रियम्, स्वबलैः पुनरानयताम्। व्याघ्रेण सह, युष्माभिः यवाः अपिष्टाः; पुरुषाय गवां दुग्धं दत्तवन्तौ। बकुरेण सह दस्यून् निघ्नन्तौ, आर्याय विशालं ज्योतिः कृतवन्तौ। अथर्वणदध्यञ्चः, अश्विनौ, अश्वशिरः पुनर्योजयतम्; मधुमन्तं रहस्यं तस्मै प्रकटयन्तौ, स सत्यवाक्। मनीषी सदा युष्माकं प्रीतीं याचते; युष्माभिः सर्वा मे धियः रक्षिता:। नासत्यौ, पुत्रैः समृद्धं, कीर्तिमन्तं धनं दत्तं। वध्रिमत्यै सुवर्णहस्तं पुत्रं दत्तवन्तौ; त्रीः वारं कृष्णां विकृतां पुनरुपजीवन्तौ। एतानि युष्माकं प्राचीनानि वीर्याणि, पूर्वगाथासु कीर्तितानि। वयं यज्ञैः, प्रबलपुत्रैः, युष्माकं सभायाम् वदेम। युष्माकं रथः, श्येनसदृशवेगः, स्वयंचालितः, अत्र आगच्छतु; मनसापि शीघ्रतरः, त्रियुक्तः, महाबलः, वातवेगः। त्रिरूपेण, सुवहनेन, समीपं गच्छथः; गावः पयः ददतु, अश्वाः समृद्ध्यन्तां, वीर्यं वर्धयन्तु। सुवहनेन, आश्चर्यौ, एष स्तोत्रं शृणुतम्; किं दूताः युष्माकं शीघ्रपथं वदन्ति? श्वेतश्या, पंखिनः, रथयोजिताः, युष्मान् वहन्तु; त एव श्रान्तिहीनाः, दिव्याः, गृध्रवत्, हविर्दानाय वहन्ति। रथः स्थितः; कन्या, सूर्यदुहिता, तस्मिन् आरूढा; तद्विद्युत्पक्षिणः, बभ्रवः, शीघ्रं वहन्ति। वन्दनं औषधिभिः उद्धृतवन्तौ; तौग्रपुत्रं समुद्रात् वाहयन्तौ; च्यवनं पुनर्युवानं कृतवन्तौ। आत्रये, क्षुधिताय, सिक्तमुष्णं भोज्यं दत्तवन्तौ; काण्वाय दृष्टिं पुनर्योजयन्तौ, तस्य स्तुतिं प्रीत्या गृह्णन्तौ। शयवे, दीनाय, गवां दुग्धं दत्तवन्तौ; वर्तिकां दुःखात् विमोच्य, विश्वपालाय पादं पुनर्योजयन्तौ। पेदवे श्वेतं, इन्द्रनियतं, शीघ्रं अश्वं दत्तवन्तौ; योहूत्राय, विजयीं, सहस्रजेतारं, समरश्लाघ्यं। अश्विनौ, सुमतिवन्तौ, वयं आह्वयामः; समृद्ध्यर्थं, स्तुतिं गृह्णन्तौ, धनवाहनरथेन आगच्छथः। नासत्यौ, नवश्वेन श्येनवेगेन सह आगच्छथः; प्रातःसंध्यायां हविर्दानाय सदा आह्व्ये। विचित्ररथं, सहस्ररेणुं, शीघ्रं, बल्यश्वयुक्तं, जीवनाय, आह्वयामि; यः वनं वहति, शतसंपन्नं, स्तुतिप्रियं, विस्तीर्णमार्गदं। प्रेरिता प्रार्थना सर्वदिशं गच्छति; सिक्तं हविः, उष्णस्नेहयुक्तं, युष्मभ्यं आगच्छति; बलसमुत्थितरथः पोषाय आरोहति। यदा प्रतिद्वन्द्विनः समरं समागताः, तदा रथः दृश्यते; दानशीलं श्रेष्ठं फलाय वहन्तौ। भुज्युम् पितृभ्यः वहन्तौ; दिवोदासाय स्पष्टमार्गं दत्तवन्तौ, महत् सहाय्यं प्रदर्शितवन्तौ। युष्माकं अद्भुतवीर्याय, युवा रथः, स्तुत्याय, कविना युज्यते; कन्या मित्रार्थिनी, युष्माकं रक्षां वाञ्छन्ती, युवां स्वामी कृत्वा वृतवती। रेभं प्लवात् उद्धृतवन्तौ; हिमेन शीतं तुष्णीं कृत्वा, गावः बलवतीः कृतवन्तौ, यजमानस्य दीर्घायुः दत्तवन्तौ। वन्दनं जीर्णात् उद्धृतवन्तौ, यथा तक्षकाः रथं पुनर्योजयन्ति; प्रेरितं क्षेत्रे समृद्धिं दत्तवन्तौ; यजमानाय कृपया तीक्ष्णता अभवत्। एवं, आश्विनौ, अनन्तसौम्यौ, अनुग्रहशीलौ, अनादिकर्मभिः लोकान् पालयन्तौ, स्तोत्रैः पूज्ये, सर्वदा भक्तान् रक्षतः, सर्वदा आह्वानाय सन्नद्धौ, सर्वदा दयावन्तौ च।