नासत्यौ अश्विनौ दिव्यौ देवौ, सदा भक्तजनानां रक्षार्थं विचित्राणि अद्भुतानि कर्माणि अकुरुताम्। तौ दूरं गतं गतम् अनुययतुः, गभीरं कूपं वक्रतीरं निर्माय, गोतमस्य सहस्रधन्याय जलं प्रवाहितवन्तौ, तस्य तृष्णां शमयितुम्। जीवितकामं बन्धनात् विमोच्य, च्यवनं वस्त्रादिव विमुक्तवन्तौ, तं परित्यक्तं पुनः जीवितवन्तौ, कन्यानां ईशं कृतवन्तौ। तयोः एषः दानं स्तुत्यं, यः गुह्यं निधिं इव उपासने समये प्रकटितवन्तौ। दध्यञ्चः अथर्वाणः, अश्वशिरसा यत् अवगतवान्, तत् ताभ्यां निवेदितम्, तयोः तेजस्विनोः स्तुत्यं कर्म। पुरुभुजा दानवती, नासत्यौ मह्यं सहाय्याय आहूतवती, यथा वध्र्याः पत्न्या श्रुतम्, सुवर्णहस्तिनीं ताभ्यां दत्तम्। पक्षिणं व्याघ्रस्य जठरात् विमोचयन्तौ, कविं दुःखितं विवेकिनं च कृतवन्तौ। पक्षिणः पक्षा इव, विष्पलायाः पादं रात्रौ छित्वा, तस्याः ताम्रपादं सम्यक् स्थापयित्वा, सा स्पर्धायां विजयिनी अभवत्। अन्धाय ऋज्राश्वाय शतं मेषान् दत्तवन्तौ, तस्य पितरि तम् अन्धं कृत्वा, तौ अश्विनौ तस्य चक्षुः पुनः दत्तवन्तौ। सूर्यकन्या तयोः रथं आरूढा, सुकृतिना रश्मिना शोभिता, सर्वे देवाः हृदि अनुमोदितवन्तः, ताभ्यां साकं तस्याः कीर्तिं विभज्य। दिवोदासाय भरद्वाजाय च, ताभ्यां ज्योतिर्मयं रथं वृषेण शिशुना युक्तं अनयन्, सौम्यं समृद्धिं दत्तवन्तौ। नासत्यौ, जह्नव्यै धनं, राज्यं, आयुः, वीर्यं च दत्तवन्तौ, तस्यै त्रिधा दिवसं विभज्य। जहुषं रात्रौ सर्वतः परिवृतम्, ताभ्यां शीघ्रैः रथैः सुरक्षया अनयन्, पुरातनं गिरिं तरित्वा। एकस्य वासाय, अश्विनौ युद्धाय सहस्रं धनं प्रापयित्वा, शत्रून् इन्द्रेण सह निहत्य, जयिनौ अभवताम्। एकस्य शरस्य कृते, अधः उपरि वा, तौ अश्विनौ रक्षार्थं अश्वान् सज्जीकृतवन्तौ; शयानस्य कामुकस्य कृते, गवां स्तन्यं पूरयित्वा। यः आह्वयति, स्तौति च, तस्य प्रति, नासत्यौ सदा प्रत्युत्तरं दत्तवन्तौ; यथा प्रपन्नं पशुं लभते, तथा इच्छितं वस्तुं दत्तवन्तौ। दशरात्रं नवाहानि, बन्धनैः जलान्तर्गतम्, रेब्हं अश्विनौ बहिः अनयन्, सोमः इव स्रवमाणः। तयोः अद्भुतानि कर्माणि अहम् उद्घोषयामि; मम गोमन्तं, वीरमन्तं ऐश्वर्यं भूयात्; दीर्घायुः भूत्वा, अस्तमयं यथा, जरां प्राप्नुयाम्। अश्विनौ, प्राचीना ऋत्विजः सोमस्य हर्षाय आहूतवन्तौ; समिद्धदर्भसमिदं हविः सज्जीकृतम्, बलवद्भ्यां आगच्छतम्। तयोः रथः मनसः अपि शीघ्रतरः, उत्तमाश्वयुक्तः, सज्जनानां गृहम् आगच्छति; सः पन्थाः अस्मभ्यं दत्तम् अस्तु। पञ्चजनस्य पुत्रं अत्रिं, सङ्कटे मुक्तवन्तौ, शत्रूणां दुष्टबलं निहत्य, क्रमशः प्रेरितवन्तौ। दूरे निहितं अश्वं इव, रेब्हं मुनिं जलान्तर्गतम्, तौ अश्विनौ शक्त्या विमोचयन्तौ; तयोः पुरातनानि कर्माणि कदापि न विफलानि। यः विनाशस्य अङ्के शयानः, सूर्यः तमसि स्थितः इव, तं दिव्यं पुरुषं अश्विनौ प्रकाशयन्तौ, निहितं सुवर्णाभरणं इव, स्तुत्याय समुत्थापयन्तौ। कक्षीवत् पाज्रियाय, नासत्यौ, स्वश्वपदतः शतं मधुना घटान् जनाय आपूरयन्तौ। विष्णाप्वं कृष्णीयाय दत्तवन्तौ, यः स्तुतवान्; घोषाय पित्र्गृहे पतिं दत्तवन्तौ, या वृद्धा अभवत्। श्यावाय तेजस्विनं दत्तवन्तौ, कण्वाय भूमेः महत्त्वं; नार्षदाय यशः दत्तवन्तौ, तद् कर्म प्रसिद्धम्। बहुरूपिणौ अश्विनौ, पेदुं शीघ्रश्वं, सहस्रधन्यं, अजितं, सर्पघ्नं, महाशक्तिं वहन्तौ। तेषां पुण्यानि कर्माणि, गीतिः स्तुतिः भूम्यां दिवि च; पाज्राः यदा आह्वयन्ति, तदा प्रज्ञायै पोषणं बलं च दत्तवन्तौ। सूर्यस्य मापेन, अश्विनौ, स्तुत्यै प्रीत्यै च बलं दत्तवन्तौ; अगस्त्यस्य प्रार्थनया वृद्ध्वा, नासत्यौ विष्पलां पुनः संयोजयन्तौ। कुत्र गच्छथः, दिवः पुत्रौ, स्तुत्यौ, बलिनौ, शीघ्रौ? सुवर्णपात्रमिव निहितम्, दशमं तौ प्रकटयन्तौ। च्यवनं वृद्धं, अश्विनौ, पुनः युवानं कृतवन्तौ; सूर्यकन्या तयोः रथं ऐश्वर्येण च चकार। तुग्रस्य पुत्राय, पूर्वसहाय्यैः, तं पुनर्युवानं कृतवन्तौ; भुज्युं सागरात् शीघ्रश्वैः उद्धृतवन्तौ। अजः तुग्रपुत्रः, समुद्रे क्षिप्तः, अश्विनौ आहूतवान्; तौ सुव्यक्तरथेन शीघ्रं तं रक्षायै वहन्तौ। अजः अश्विनौ आहूतवान्, यदा बकुलः तयोः रक्षणे आसीत्, तौ तं व्याघ्रात् विमोचयन्तौ; जयिनः सह गतवन्तौ, विषघ्नं पर्वते जातं निहत्य। वृक्याय शतम् ऊनान् दत्तवन्तौ, पित्रा सह तमः निवार्य; ऋज्राश्वाय चक्षुः दत्तवन्तौ, अन्धाय प्रकाशं कृत्वा। ऋज्राश्वाय आहूताय, वृक्यस्त्री अश्विनौ आहूतवती; प्रियः, शिशुरिव, दृष्ट्वा, शतैकान् ऊनान् ऋज्राश्वः प्राप। अश्विनोः सहाय्यं महत्, हर्षदं; तौ श्रमं निवारयन्तौ। गृहेषु पत्न्यः आहूतवत्यः, ताभ्यां सहाय्यं प्रार्थितम्। अद्भुतौ अश्विनौ, गवां विप्रस्थितां, शयानस्य कृते स्तन्यं दत्तवन्तौ; विमदाय पत्नीं, पुरुमित्रस्य स्त्रियम्, शक्त्या अनयन्। वृकसहिता, अश्विनौ, यवाः अपेष्यताम्; अद्भुतौ, गवां स्तन्यं पुंसे दत्तवन्तौ। दस्यून् बकुरेण सह निहत्य, आर्याय दीप्तिं विस्तारितवन्तौ। अथर्वणदध्यञ्चः कृते, अश्विनौ, अश्वशिरः संयोजयन्तौ; सः मधुरं वाक्यं उक्तवान्, तौ अद्भुतौ, मध्वं रहस्यं योजयन्तौ। प्राज्ञः सदा तयोः प्रीतिं प्रार्थयत्; अश्विनौ मम सर्वाणि चिन्तनानि रक्षितवन्तौ। नासत्यौ, अस्मभ्यं पुत्रवत्तमं, कीर्तिमन्तं धनं दत्तम् अस्तु। एवं, नासत्याश्विनौ, भक्तानां हिताय, अनवरतं अद्भुतानि कर्माणि अकुरुताम्, स्तुत्यौ, पूज्यौ, सर्वदा स्मरणीयौ च।