दिवः उपरि सूर्यः मित्रावरुणयोः रूपं प्रकाशयति, यत्र एकं तेजस्वि अनन्तबलं दृश्यते, अन्यत् तु तमसि स्थितम्। हरिण्यः उभयं वहन्ति। अद्य, देवाः, सूर्यस्योदयकाले, पापात् दुरितात् च अस्मान् रक्षन्तु। न मित्रः, न वरुणः, न अदितिः, न आपः, न पृथिवी, न द्यौः अस्मान् हिंस्युः। ततः अहं अश्विनौ स्तोत्रैः आसनमिव विस्तरामि, यथा वातः मेघान् वितनुते। अश्विनौ स्वेन रथे, युधि सखिभ्यः सह, बालकस्य भार्यां आनयताम्। तयोः सुवर्णाश्वैः शीघ्रगैः वा, देवसखिभिः वा, अश्विनोरश्वः यमस्य स्पर्धायां सहस्रं विजिग्ये। तुग्रः अश्विनौ आह्वयत्, भुज्युं क्लेशे रक्षन्तौ, अन्यः कोऽपि न शक्ता इति। तौ तं स्वनौकाभिः, निर्जलनौकाभिः, व्योमं अतिक्रम्य, पारयताम्। त्रिरात्रम्, त्रिः त्रीणि रथैः, षडश्वैः, शतचक्रैः, पक्षिवत्, समुद्रस्य पारं भुज्युम् अनयताम्। आधाररहिते स्थले, समुद्रतीरे, अश्विनौ वीर्यं दर्शयताम्; तदा भुज्युः शतधारिण्या नौकायाम् आरूढः। अश्विनौ यमाय श्वेताश्वं दत्तवन्तौ, दीर्घायुषे, मह्यं स्तुत्यं दानं, यो नित्यं स्तूयते, सः विजयप्रदः। पाज्रियाय कक्षीवते च, अश्विनौ निधिं उद्घाटयताम्; बलिनः अश्वस्य खुरात् शतं सुराभाजनानि प्रवाहितानि। शीतात् वह्निं रक्षताम्, अत्रये पोषणं बलं दत्तम; अनाथं अत्रिं सर्वैः सह सुरक्षितवन्तौ। नासत्यौ दूरस्थं अन्वगच्छताम्; विकटकूपं निर्माय, गोतमाय सहस्रं जलं प्रवाहितम्, तृष्णा शान्ता। नासत्यौ, जीवनकामं बन्धनात् विमोचयताम्; वस्त्रादिव च्यवनं मुक्त्वा, त्यक्तस्य आयुः पुनः दत्तम्, कन्यानां स्वामी कृतः। नासत्यौ, गुह्यं द्रव्यं यज्ञाय प्रकाशयताम्, यत् निगूढं आसीत्; तद् वः दानं स्तुत्यं, रक्षणं काम्यं। अहं तद् घोषयामि, वज्रवत् स्तोत्रेण, यदा दध्यञ्चः अथर्वणः अश्वशिरसा वः उपदिष्टवान्। पुरुभुजा, दानशीला, हस्ताभ्यां नासत्यौ आह्वयत्; यथा वध्र्याः पत्न्याः श्रुतम्, सुवर्णहस्तिनीं दत्तवन्तौ। उपविष्टं पक्षिणं व्याघ्रजठरात् विमोचितवन्तौ, नासत्यौ; दानशीलौ, दुःखितं कविं प्राज्ञं चक्रथुः। यथा पक्षिणः पक्षं, रात्रौ क्रीडायाम्, विश्पलायाः पादं छित्वा, त्वरितं लोहपादं स्थापितवन्तौ, सा स्पर्धायां विजयी अभवत्। अश्विनौ, अन्धाय ऋज्राश्वाय शतं मेषान् दत्तवन्तौ; तस्य पिता तम् अन्धं कृतवान्, यूयं तु दोषरहितौ, तस्य दृष्टिं पुनः दत्तवन्तौ। सूर्यकन्या अश्विनोः रथे आरूढा, यथा कुशलशिल्पिनः कार्यम्, अश्वेन सह विजयिनी; सर्वे देवाः हृदि अनुमोदितवन्तः, अश्विनौ तस्याः कीर्तिं अंशतः प्राप्नुतः। दिवोदासाय, भरद्वाजाय, अश्विनौ प्रकाशं दत्तवन्तौ; वृषभमत्स्ययुग्येन रथे समृद्धिं आनयताम्। नासत्यौ, जह्नव्यै धनं, सूनुत्वं, आयुः, वीर्यं च दत्तवन्तौ; त्रिधा दिवसस्य फलम् दत्तवन्तौ। जहुषं रात्रौ रथेभिः सुरक्षितवन्तौ, नासत्यौ, पर्वतान् अतिक्रम्य। एकस्य गृहे, अश्विनौ युद्धाय धनं, सहस्रं च दत्तवन्तौ; शत्रून् इन्द्रेण सह निहन्तः। एकस्य बाणस्य कृते अपि, नासत्यौ सहाय्याय आगतवन्तौ; अधः ऊर्ध्वं वा, अश्वान् रक्षणाय सज्जीकृतवन्तौ; सुप्तस्य वा, उत्सुकस्य कुमारस्य कृते, धेनुं पयसा पूर्णां कृतवन्तौ। यं आह्वयति, यः स्तौति, तं नासत्यौ प्रत्युत्तरं दत्तः; यथा प्रपन्नः पशुं प्रपद्यते, तथा सर्वकामं साधयन्ति। दशरात्रं, नव दिवसाः, जलमध्ये बद्धः, रेबः विविक्तः, अश्विनौ तम् उद्धृतवन्तौ, सोममिव स्रुचाः। अश्विनोः अद्भुतानि कर्माणि अहं उद्घोषयामि; मम गोमत्त्वं, वीरत्वं, दीर्घायुः, वृद्धत्वं च प्राप्नुयाम्, यथा अस्तं गच्छति। अश्विनौ, प्राचीना ऋत्विजः सोमस्य मदाय आह्वयन्ति; बार्हिष्मती हविः सिद्धा, कीर्तिमती, नासत्यौ, वीर्येण आगच्छताम्। अश्विनोः रथः, मनसः अपि शीघ्रतरः, शुभैः अश्वैः, जनान् प्रति आगच्छति; तेन धर्मिणां गृहम् आगच्छथः, स पन्थाः अस्मभ्यं द्युताम्। अश्विनौ, पञ्चजनस्य सूनुं अत्रिं, संगच्छद्भिः, क्लेशात् विमोचितवन्तौ; शत्रूणां अमित्रशक्तिं निहत्य, क्रमशः प्रेरितवन्तौ। दूरस्थं अश्वमिव, अत्रिं, रेबं जलमध्ये स्थितम्, अश्विनौ शक्तिभिः विमोचितवन्तौ; प्राचीना कर्माणि वः न कदापि व्यर्थानि। यः विनाशस्य अङ्के सुप्तः, सूर्य इव तमसि स्थितः, अश्विनौ तम् स्वर्णमिव गूढं प्रकाशयताम्; स्तुतये उद्धृतवन्तौ। वः स्तुत्यं कर्म, कक्षीवत्पाज्रियाय कृतम्; शीघ्राश्वस्य खुरात् शतं मधुजलं जनाय स्रावितम्। अश्विनौ, विष्णाप्वं कृष्णीयाय दत्तवन्तौ, स्तुतः सः सर्वेभ्यः दृश्यम्; घोषाय पितृगृहे, जरा प्राप्ताय पतिं दत्तवन्तौ। श्यावाय तेजस्विनं दत्तवन्तौ, कण्वाय भूमेः महत्त्वं; नार्षदाय यत् कीर्तिं दत्तवन्तौ, तद् प्रकाश्यं। नानारूपधारिणौ, अश्विनौ, पेडुं, शीघ्रं, सहस्रगं, अजितं, सर्पहन्तारं, महाश्वं वहन्तौ। वः कीर्तिमन्ति दानानि, अश्विनौ, गीतानि, स्तुतयः, दिवि पृथिव्यां च आसनम्; पाज्राः आह्वयन्ति, पोषणं बलं च दत्तम। सूर्यस्य मितेन, अश्विनौ, प्रेरिताः, प्रजावन्तः, अगस्त्यस्य प्रार्थनया वर्धमानाः, विश्पलां च पुनः स्थापयताम्। कुत्र गच्छथः, दिवः सुतौ, स्तुत्यौ, बलिनौ, शीघ्रगामिनौ? यथा स्वर्णपात्रं गुह्यं, दशमं तदा उद्घाटयताम्। अश्विनौ, वृद्धं च्यवनं पुनर्युवानं कृतवन्तौ; सूर्यकन्या वः रथं वव्रे, नासत्यौ, तेजसा सह। एवं, मित्रावरुणौ, अश्विनौ च, स्वैः अद्भुतैः कर्मभिः, भक्तानाम् आपदः निवार्य, आयुः, तेजः, धनं, कीर्तिं च ददाति। तेषां स्तुत्यैः, श्रद्धया च, वयं अपि दीर्घायुः, समृद्धिं, कीर्तिं च प्राप्नुयाम।