ऋषिः श्रद्धया, मधुरं वचनं मारुतपितरं रुद्रं प्रति उवाच। तस्य वचनं रुद्रस्य वृद्धये मधुरतमं जाता। “हे अमृत, अस्माकं मृत्यं भोजनं दत्तु; अस्माकं, अस्माकं पुत्राणां, पौत्राणां च कृते अनुग्राह्यः भव,” इति प्रार्थयन्। पुनः सः रुद्रं याचते—“न अस्माकं महान्तं क्षिपय, न च लघुतमं; न वृद्धं, न वर्धमानं; न पितरं, न मातरं हन्याः। रुद्र, अस्माकं प्रियं शरीरं मा क्षिपय।” अथ पुनः, “न अस्माकं अपत्यं, पुत्रं, जीवितं मा क्षिपय; न गवे, न अश्वे अस्मान् मा क्षिपय। रुद्र, वीरं अस्माकं मा हन्याः, हे कीर्तिमन्तः! यः हविः नित्यं यजति, सः त्वां आह्वयति।” इत्येवम्। गोपालकः इव, ऋषिः रुद्राय स्तोत्रं अर्पयति—“मारुतपितरः, अस्माकं कृते अनुग्राह्यः भव। तव शुभचिन्तनं, तव दया, सर्वदाऽऽशंस्यं, अतः त्वमेव वयं वृणिमः।” “तव अनुग्रहः पशुघ्नस्य, नरघ्नस्य दूरं अस्तु, हे वीरपतिः; तव दया अस्माकं सन्निधौ अस्तु। अस्माकं कृते अनुग्राह्यः भव, अस्माकं पक्षे वद, हे देव; अस्माकं रक्षणं दत्तु, हे महाबलः।” इत्येवम्। “यः अस्माकं सहायः, तस्मै वयं नमः उक्तवन्तः। रुद्रः मारुतैः सह अस्माकं आह्वानं शृणोतु। मित्रः, वरुणः, अदिति, नदी, पृथिवी, दिवः च अस्मान् मा क्षिपयन्तु।” ततः दिव्यं तेजस्वि देवस्य मुखं उदितम्। मित्रस्य, वरुणस्य, अग्नेः च नेत्रं। तत् आकाशं, भूमिं, अन्तरिक्षं च पूर्णं कृतम्। सूर्यः सर्वस्य चरस्य स्थिरस्य आत्मा भवति। सूर्यः दीप्तिमान्, देवीं उषसं अभिमुख्य गच्छति, युवान् इव युवतीं पृष्ठतः गच्छन्। तत्र, यज्ञाय, नराः देवपूजाय, युक्तयः प्रसारयन्ति, शुभाय। सूर्यस्य अश्वाः शुभ्राः, हरिताः, शोभनाः, सुलभाः च। नमन्तः, ते दिवः पृष्ठे आरोहन्ति; शीघ्रं दिवं भूमिं च व्याप्य गच्छन्ति। सूर्यस्य दिव्यता, तस्य महत्त्वं, कर्तुः कर्मणि मध्ये विस्तारितम्। यदा तस्य हरिताः अश्वाः आसने युक्ताः, रात्रिः तस्मै वस्त्रं प्रसारयति। दिवः गोदरे, सूर्यः मित्रवरुणयोः रूपं प्रकाशयति। एकं बलं अनन्तं दीप्तिमत्, अन्यं तमसि; हरिताः उभयं वहन्ति। अद्य, देवाः, सूर्यस्य उदये, पापात्, दोषात् अस्मान् रक्षन्तु। मित्रः, वरुणः, अदिति, नदी, भूमिः, दिवः च अस्मान् मा क्षिपयन्तु। अथ, अश्विनौ प्रति ऋषिः स्तोत्रं आसनवत् प्रसारयति, वातः इव मेघान् प्रसारयति। अश्विनौ, यज्ञाय, पुत्राय, पत्नीं आनयताम्, रथेन, युद्धसख्येन। सुवर्णाश्वैः शीघ्रपादैः, देवसखिभिः वा, नित्यविजयिनौ; अश्विनयोः गर्दभः यमस्य स्पर्धायां सहस्रं विजितवान्। तुग्रः अश्विनौ आह्वयत्, भुज्युं संकटे रक्षितुम्; अन्यः न शक्षत्। अश्विनौ स्वयम् नौभिः, जलहीनैः, भुज्युं अन्तरिक्षं व्याप्य आनयताम्। त्रिरात्रम्, त्रिः, पक्षिणः इव, रथैः, अश्विनौ भुज्युं सागरस्य पारम् आनयताम्—त्रिरथैः, शतचक्रैः, षडश्वैः। आधारे रहिते, अश्विनौ बलं दर्शयताम्; अधिष्ठाने रहिते, सागरस्य तीरे। यदा अश्विनौ भुज्युं रक्षितवन्तौ, सः शतधारः नौका आरोहति। अश्विनौ यमाय श्वेताश्वं दत्तवन्तौ, बहु अश्वधारिणे, दीर्घायुषे। तद् दानं महत्, स्तुत्यं, विजयी, सदा आह्वनीयः। पाज्रियाय, कक्षीवताय, अश्विनौ निधिं उद्घाटयताम्; अश्वस्य खुरात् शतं घटानां मदिरायाः प्रवाहितवन्तौ। शीतात् अग्निं रक्षितवन्तौ; पोष्यं बलं दत्तवन्तौ; अत्रये, अश्विनौ, सर्वं गणं रक्षितवन्तौ। नासत्यौ, दूरं अनुगच्छताम्; गोटमाय, वक्रपरिधायां कूपं कृतवन्तौ; वार्याणि, धारा इव, प्रवाहितवन्तौ—सहस्रं धनं, तृष्णा शान्त्यै। नासत्यौ, बन्धनात् जीवितकामं विमुक्तवन्तौ; वस्त्रात् च्यवनं विमोचितवन्तौ; जीवनं पुनः दत्तवन्तौ; अद्भुतौ, कन्यानां स्वामी कृतवन्तौ। एषा, नासत्यौ, स्तुत्या, काम्या रक्षा; यदा, वेदित्वा, पूजाय, गूढं निधिं प्रकाशितवन्तौ। एषा, पुरुषाः, लाभाय उद्घोषयामि, महास्तुत्या, वज्रः इव वर्षं। दध्यञ्च अथर्वणः अश्वस्य शिरसा, यत् ज्ञातवान्, तयोः उक्तवान्। पुरुभुजा, उदारः, नासत्यौ आह्वयत्, हस्ताभिः, महद् साहाय्याय; तौ श्रुतवन्तौ, वध्र्याः पत्न्याः इव, सुवर्णहस्तिनीं दत्तवन्तौ, अश्विनौ। नासत्यौ, उपविष्टं पक्षिणं वृकस्य दंष्ट्रात् विमोचितवन्तौ; दानवन्तौ, कविं, दुःस्थितं, विवेकिनं कृतवन्तौ। पक्षिणः इव पक्षं, अश्विनौ विश्पलायाः पादं रात्रौ छित्त्वा, त्वरितं लोहपादं योजितवन्तौ; सा धनस्पर्धायां विजयी। अश्विनौ शतं मेषान् अन्धाय ऋज्राश्वाय दत्तवन्तौ; तस्य पिता तं अन्धं कृतवान्, अद्भुतौ अश्विनौ, दोषरहितौ, दृष्टिं पुनः दत्तवन्तौ। सूर्यकन्या अश्विनयोः रथं आरोहति, शोभना, कुशलशिल्पस्य कृतिः इव, अश्वेन विजयी; सर्वे देवाः हृदि अनुमोदितवन्तः, अश्विनौ तस्याः कीर्तिं भागं कृतवन्तौ। यदा अश्विनौ दिवोदासाय, भरद्वाजाय, प्रकाशं आनयताम्, तयोः रथः, वृषभेण, शिशुमारेण युक्तः, सौम्यः, समृद्धिं दत्तः, समं गच्छन्। नासत्यौ धनं, उत्तमं राज्यं, अपत्यं, दीर्घायुषं, वीर्यं च आनयताम्; जाह्नवीं, एकचित्तम्, पुरस्कारैः युक्तौ, त्रिधा दिनस्य भागं दत्तौ। नासत्यौ, जहुषं, सर्वतः आवृतं, रात्रौ शीघ्ररथैः रक्षितवन्तौ; तौ अनादि पर्वतान् रथेन व्याप्य गच्छताम्। एकस्य गृहे कृते, अश्विनौ युद्धाय धनं, सहस्रं विजये दत्तौ; शत्रून् इन्द्रस्य साहाय्येन अपास्य, महाबलिनौ, कीर्तिमन्तौ, रिपून् हतवन्तौ। एकस्य बाणस्य कृते अपि, अश्विनौ सहाय्याय आगतौ; अधः वा उपरि वा, रक्षायै अश्वान् युक्तौ; शयानस्य अपि, नासत्यौ, शक्तिभिः, उत्सुकस्य युवकस्य, गव्याः स्तन्यं पूरितवन्तौ। यः आह्वयति, यः स्तौति, तस्य नासत्यौ शक्तिभिः प्रत्युत्तरं दत्तौ; यथा पशुं लुप्तं पुनः प्राप्नोति, तथा याचकाय सर्वकामं दत्तौ। दशरात्रम्, नवदिनानि, जलमध्ये बद्धः, रेभः, पृथक्, आरुदन्, अश्विनौ सोमः इव शृगालेन नीतः, मुक्तवन्तौ। एतानि अद्भुतानि कर्माणि अश्विनयोः उद्घोषितानि। अश्विनौ, मम कृते, शुभगवां, शुभवीराणां स्वामी कृत्वा; दृष्ट्वा, खादित्वा, दीर्घायुः प्राप्तुं; सूर्यास्तं यथा, वृद्धं प्राप्तुं प्रार्थयामि। अश्विनौ, प्राचीनः ऋत्विज् सोमस्य माधुर्याय आह्वयति; यज्ञः, कुशशोभितः, कीर्तिमान्, सिद्धः; आगच्छतं, नासत्यौ, बलसम्पन्नौ। अश्विनयोः रथः, मनसः शीघ्रतरः, शुभाश्वयुक्तः, जनान् प्रति आगच्छति; तेन, पुरुषाः, धर्मिणां गृहम् आगच्छन्ति; स मार्गः अस्माकं आगच्छतु। अश्विनौ, अत्रिं, पंचजनस्य पुत्रं, संकटात् मुक्तवन्तौ, गणेन सह; शत्रुशक्तिं अपसार्य, अश्विनौ, उचितेन प्रेरितौ, वीर्यं प्रदत्तवन्तौ। एवं ऋषिः, श्रद्धया, स्तुत्या, देवतानां कृते, अनुग्राह्यं, रक्षणं, दीर्घायुषं, समृद्धिं च याचते।