उदिते सवितरि, जीवमानः समागच्छति, सूर्यः समारुह्य, तमः अपगच्छति, ज्योतिः अग्रे प्रसर्पति। सूर्यस्य पन्थाः सुस्पष्टः कृतः, यत्र जीवनं पुनरुत्थानं लभते, तत्र वयं समागताः स्म। तदा प्रेरितः कविः स्तुत्या स्वरेण उत्थाय, गायकः प्रभातस्य शोभायाम् उत्सवमिव करोति। अद्य, हे दातृ, स्तुवतः कृते प्रकाशस्व, दीर्घायुष्यम् अपत्यैः सह नो दत्तुम् इच्छ। ताः उषसः, गोमत्यः वीरवत्यश्च, यजमानस्य मर्त्यस्य कृते प्रकाशन्ते; वायोः इव दानानि, तासां वराः बहवः सन्ति; अश्वान् सोमस्य च भोगं नो ददतु। उषसः, देवमातः, अदितेः मुखम्, यज्ञस्य चिह्नम्, महती, त्वं प्रकाशस्व। ऋत्विजः स्तुत्याय त्वं कर्त्री, अस्माकं कृते उषाः भव; अपत्यं जनाय नो देहि, विश्ववारे। या काञ्चन वरं जानतः कामयमानस्य च वहसि, हे उषसः, सः मित्रेण वरुणेन अदित्या, सिन्धुना, पृथिव्या, दिवा च, अस्मद् वर्त्म न निवार्यताम्। अथ रुद्रं बलवन्तं जटिलं जनानां श्रेयस्करं वयं स्तोत्रैः यजामः। सः सर्वेभ्यः, द्विपदः चतुष्पदः च, शान्तिं ददातु, सर्वान् पुष्टान् अनिष्टात् रक्षतु। हे रुद्र, अस्मासु सौम्यः भूत्वा, आनन्दं कुरु; यं वरं मनुः पितरः प्रार्थ्य लब्धवान्, तं त्वया नयनेन वयं भुञ्जीमहि। यज्ञेन तव प्रीतिं लभेम, हे रुद्र, श्रेयस्कर, कृपणतम; सुखं ददन् गृहाणि अस्माकं रक्ष, तवेदं हविर् रक्षायै दत्तम्। रुद्रं तं घोरं, प्राज्ञं, यज्ञे सहायम्, वयं आह्वयामः। देवस्य क्रोधः अस्मद् दूरे अस्तु; तस्य शुभम् एव अनुग्रहम् वयम् इच्छामः। दिवः वराहं, रक्तं जटिलं, घोररूपं, भेषजानि हस्ते धारयन्तं, वयं सुमनसः आह्वयामः; सः अस्मान् आश्रयम् कवचम् च ददातु। मारुतां पितरं वचो मधुरं मधुतरं चोच्यते, तद् रुद्रस्य वृद्धये। अमृत, मर्त्यं भोज्यं नो देहि; अस्मान्, पुत्रान्, पौत्रांश्च कृपया पालय। न अस्माकं बृहत् न कनीयान् हिंस्याः, न वर्धमानं न वृद्धम्; न पितरं न मातरं वध, हे रुद्र, न प्रियं शरीरे अस्माकं विप्रणाशय। न अपत्यं न प्रजां न आयुः हिंस्याः, न गवां मध्ये न अश्वानां मध्ये; रुद्र, न वीरान् नशय, वयं हविर्दातारः त्वां सदा आह्वयामः। गोपेव त्वां स्तुतिभिः आनीय, मारुतां पितरं प्रीणय; तव सौम्यः चिन्तनं शुभतमं, अतः त्वां एव वयम् वृणीमहे। यस्य गवां हन्ता, पुरुषहन्ता, तस्मात् तव प्रीतिर्दूरं भवतु; अस्मासु सौम्यता अस्तु। अस्मान् प्रति सौम्यः भूत्वा, हे देव, अस्मान् पालय। रुद्रं सहायं स्तुत्वा, सः मारुतैः सह अस्माकं आह्वानं शृणोतु। न अस्मान् मित्रो न वरुणो न अदितिः, न सिन्धुः, न पृथिवी, न द्यौः हिंस्युः। देवानां तेजस्वि मुखम् उदितम्, मित्रीयवरुणाग्नीनां चक्षुः। सः द्यावापृथिव्यन्तरिक्षं पूरयति; सविता सर्वस्य चराचरस्य आत्मा अस्ति। सूर्यः प्रभायमानः उषसं देव्या समीपं याति, यथा युवान् स्त्रियं पृष्ठतः अनुयाति। तत्र नराः, देवयजः, युञ्जते, प्रत्येकः शुभाय। सूर्यस्य अश्वाः शुभ्राः, हरिताः, वाजिनः, सुलभाः; नताः, ते दिवः पृष्ठम् आरोहन्ति, शीघ्रं द्यावापृथिवी व्याप्नुवन्ति। एष सूर्यस्य दैवत्वं, एष महत्त्वम्, सृष्टेः मध्ये विस्तीर्णम्; यदा हरिताः अश्वाः युक्ताः, रात्रिः तस्मै वस्त्रं विस्तारयति। दिवः अङ्के सूर्यः मित्रीयवरुणयोः रूपं प्रकाशयति; एकं बलं अनन्तं तेजस्वि, अपरं तमसि, हरिताः उभयं वहन्ति। अद्य, सूर्यस्य उदये, हे देवाः, अस्मान् पापात्, दोषात् रक्षन्तु; न मित्रो न वरुणो न अदितिः, न सिन्धुः, न पृथिवी, न द्यौः अस्मान् हिंस्युः। अश्विभ्याम् अहं स्तुतिं यथा आसनं विस्तरामि, यथा वायुः मेघान् विस्तरति। तौ पुत्राय पत्नीं रथेन हर्षाय आनयताम्, युद्धे मित्रवत्। सुवर्णाश्वैः शीघ्रगैः वा, देवसेविभिः वा, अश्विनोः गर्दभो यमस्य स्पर्धायां सहस्रम् अविन्दत्। तुग्रः अश्विनौ आह्वयत्, भुज्युं संकटे त्रातुं; अन्यः न शशाक। तौ स्वनौकाभ्यां भुज्युं समानीतवन्तौ, अप्सुहीनैः नौभिः अन्तरिक्षं तीर्त्वा। त्रिरात्रं त्रिः, पक्षिभिः इव, अश्विभ्यां भुज्युं महोदधिं पारयताम्, त्रिभिः शतानां रथैः, षडश्वैः। अधारस्थाने, अधिष्ठानरहिते, समुद्रस्य अन्ते, अश्विनौ बलं ददतुः; भुज्युं रक्षन्तौ, शतधारम् नौकां आरोपयताम्। अश्विनौ यमाय श्वेतमश्वं दत्तवन्तौ, बह्वश्वाय, स्थायि श्रेयसे; तद् दानं महत् स्तुत्यं; सः सदा वन्द्यः, पुरस्कारविजयी। पाज्रिये कक्षीवते च, वीरौ अश्विनौ निधिं विदारयताम्; महाश्वस्य खुरात् शतम् मदिरस्य घटान् प्रवाहितवन्तौ। शीतात् अग्निं रक्षितवन्तौ, पोषणं बलं दत्तवन्तौ; अत्रये अनाथाय, अश्विनौ, सर्वं गणं उद्धृतवन्तौ। नासत्यौ दूरस्थं अन्वयाताम्; वक्रकूपं कृतवन्तौ; गोतमस्य सहस्रधन्यं पिपासायै आपः प्रवाहितवन्तौ। जीवितकामं बन्धनात् विमोचयताम्, यथा वस्त्रात् च्यवनं विमुक्तवन्तौ; त्यक्तस्य जीवितं पुनरादत्तम्, अद्भुतौ, कन्यानां स्वामी च कृतवन्तौ। एष वः, नरः, स्तुत्यः काम्यः च दानः, नासत्यौ, रक्षणं; यदा, विद्वांसौ, गुह्यं निधेः यज्ञाय प्रादत्तम्। तद् अहं, नरः, लाभाय प्रकाशयामि, बलिना स्तुत्या, यथा गर्जनं वर्षं ददाति; यदा दध्यञ्च आथर्वणः अश्वशिरसा यद् शशंस, तद् उभाभ्यां उक्तम्। पुरुभुजा दात्री, नासत्यौ, हस्ताभ्यां महद् साहाय्यं याचित्वा आह्वयत्; तौ शुश्राव, वध्र्याः पत्न्याः इव, सुवर्णहस्तां अश्विनौ दत्तवन्तौ। उपविष्टं पक्षिणं व्याघ्रस्य जिह्वायाः विमोचयताम्, नरः, नासत्यौ; काव्यं दुःखितं विवेकिनं चक्रथुः। पक्षिण इव पक्षं, रात्रौ क्रीडायाम्, विश्वपालाय अश्विनौ पादं छित्त्वा, तस्य काञ्चनाङ्गं सम्यक् आरोपयताम्, यथा सः स्पर्धायां धनं विजेतुम् अर्हति। अन्धाय ऋज्राश्वाय शतम् अविकान् दत्तवन्तौ; पितरः तम् अन्धं कृतवान्, किन्तु अश्विनौ, दोषरहितौ वैद्यौ, दृष्टिं पुनरदत्ताम्। सूर्यकन्या अश्विनोः रथमासीत्, शिल्पिनः कृतीव दीप्तिमती, अश्वेन विजयी; सर्वे देवाः हृदि अनुमोदितवन्तः, अश्विनौ तस्याः कीर्तिं अपि भजेताम्। यदा, अश्विनौ, दिवोदासाय भरद्वाजाय च ज्योतिः आनयताम्, तदा वृषभमत्स्ययुतरथेन सम्पदं दत्तमावहताम्, संयुक्तेन गतिं कृत्वा।