अश्विनौ, तौ दिव्यौ नासत्यौ, यया कृपया यज्ञे कृशं जनं प्रीणथः, येन च शीघ्रं अश्वं युवानं प्रति वहथः, येन च प्रियं मधु सरस्वः प्रति वहथः, तया एव रक्षा अस्मान् आगच्छतम्। येन, हे भगवंतौ, गोषु स्पर्धायां नरं अवथः, क्षेत्रे पुत्रं समर्धयथः, येन रथान् अश्वांश्च पालयथः, तया एव रक्षा आगच्छतम्। येन, हे महाबलिनौ, कुत्सं, अर्जुनेयं, तुर्वितिं, दभितिं च तीतरथुः, येन ध्वसन्तिं पुरुषन्तिं च अतारिष्टम्, तया रक्षा आगच्छतम्। अश्विनौ, अस्मभ्यं सिद्धिवतीं वाचं दत्तम्, अद्भुतौ, वीर्यवन्तौ, बुद्धिं च दत्तम्। अद्य वः आह्वये सहाय्याय; स्पर्धायां अस्माकं बलं भवतम्। दिवा च नक्तं च अश्विनौ अस्मान् अव्यये शुभे भाग्ये पालयतम्। मित्रः, वरुणः, अदितिः, नदी, पृथिवी, द्यौः च अस्मान् न हिंस्युः। एषः श्रेष्ठः प्रकाशः प्रकाशेषु अभवत्; दीप्तमानः, दूरदर्शी जातः, शोभमानः। सवितुः अपत्यं कर्माय जातम्, तथा रात्रिः उषसः गर्भं प्रति गच्छति। सा उज्ज्वलैः वत्सैः सह आगच्छति, शुभ्रा शोभमानाः; कृष्णानि तस्याः वासांसि पृथक् स्थितानि। समानबन्धु, अमृताः, निकटसम्बद्धे, द्यावापृथिव्यौ स्ववर्णभिः विचरतः। तयोः पन्थाः एकः, अनन्तः; प्रत्येकां देवाः प्रेरयन्ति स्वमार्गेण। न तौ संघर्षे, न तिष्ठतः सह; रात्रिः च उषाः रूपेण भिन्ने, चित्तेन एके। शुभवाक्यस्य प्रभा नेत्री सा आगच्छति, अद्भुता, गोषु गृहं नयन्तीव। क्रियावती सर्वाणि लोकानि प्रेरयति; उषाः सर्वाणि भूतानि बोधयति। वक्रं पन्थानं, हे वसु, त्वं ऋजुं करोति; धनार्थिनं लाभं ददाति। अल्पदर्शिनां विस्तीर्णं दर्शयति; उषाः सर्वाणि भूतानि बोधयति। बलाय, कीर्तये, महत्त्वाय, लाभाय, धनाय, कार्याय त्वं इच्छिता। त्वं सर्वेभ्यः भिन्नं जीवनं प्रकाशयसि; उषाः सर्वाणि भूतानि बोधयति। एषा दिवः दुहिता प्रकटिता, दीप्तिमती, यौवने स्त्री शुभवस्त्रधारिणी। भूतलस्य सर्वस्य ईश्वरी, उषः, अद्य अस्मिन्नत्र शोभय। सा पूर्वगतानां पथं अनुसरति, शाश्वतानां प्रथमागमिनी। या प्रबोधयति जीवमानान्, मृतं इव उत्तिष्ठति। उषः, यदा त्वं अग्निं हवये प्रज्वालयसि, सूर्यस्य चक्षुः उद्घाटयसि, सुप्तान् जनान् बोधयसि, तदा भगेषु सौम्यं करोति। कियन्त्याः निश्चिताः कालाः अतीतानि, कियन्तः उदिताः, कियन्तः इदानीं उदिष्यन्ते? पूर्वाः अनुसृत्य, सा दीप्तिं कर्तुं उत्सुकाः, अन्याभिः सह सौम्यं गच्छति। ये मर्त्याः पूर्वाः उषसः अपश्यन्, ते गताः; वयं इदानीं उषसः पश्यामः। यः पश्यति, सः अपि अनागतेषु तस्याः पश्यन् गच्छति। द्वेषं अपाकरोति, सत्यं धारयति, ऋतेन दीप्तिमती, सौम्यं वचः वहन्ती, शुभां शुभां वहन्ती, हे देवी, श्रेष्ठे उषः, अस्मासु प्रकाशय। देवी सदा पूर्वं दिवः प्रबोधयति, अद्य चेषा उदारां दीप्तिं व्यनक्ति। यदा सा उदयति, तदा अनागतान् दिवः अनुसरति; अजरा, अमृता, स्वधर्मेण चरन्ती। किरणैः सा तमः व्यपोहति; देवी कृष्णत्वं अपाकरोति। लोहिताश्वैः सा जागर्ति, उषाः स्वयुक्तरथेन आगच्छति। धनानि, काम्यानि वहन्ती, सा प्राज्ञाय तेजस्वि चिह्नं करोति। या सर्वासां पूर्वाणां उषसां आदर्शः, दीप्तिमताम् मध्ये प्रथमागमिनी। उत्तिष्ठतु, जीवमानः आगतः, सूर्यः उदितः, तमः गतं, ज्योतिः अग्रे वर्धते। सूर्यस्य मार्गः स्पष्टः, वयं जीवनस्य नवे स्थले प्राप्ताः। प्रेरितः स्तोत्रकारः स्तुत्या वदति, गायकः उषसः दीप्तौ हर्षयति। अद्य, हे उदारे, स्तोतुः प्रति प्रकाशय; दीर्घं आयुः सुतैः सह ददातु। ताः उषसः, गोमत्यः, वीरवत्यः, यजमानाय मर्त्याय प्रकाशन्ते। वातस्य दानवत् तासां अनुग्रहः; अश्वान् सोमस्य च भोगं ददातु। देवानां माता, अदितेः मुखम्, यज्ञस्य चिह्नं, महती, अस्मासु प्रकाशय। ऋत्विजे स्तोत्रस्य कर्त्री, अस्मभ्यं प्रातः करोति; संततये सुतान् ददातु, विश्ववती। यद् यच्छुभं दानं वहसि, हे उषसः, विज्ञाय कामाय च, मित्रः, वरुणः, अदितिः, नदी, पृथिवी, द्यौः अस्मत्तः न रुणद्धुः। रुद्राय महते जटिलाय, जनानां पुष्टिवर्धनाय, वयं प्रार्थनां वहामः, यथा सः सर्वेभ्यः—द्विपद्भ्यः चतुष्पद्भ्यः च—शान्तिं ददातु, सर्वे पोष्याः, निर्हिंसाः स्युः। सौम्यः सः, रुद्रः अस्मासु प्रीयताम्, अस्मान् आनन्दयतु; जनानां पुष्टिदायिनं सम्यक् उपास्महे। यद् वरं मनुः, पितरः, प्रार्थयत् प्राप च, तत् वयं तव अनुग्रहेन लभेमहि, हे रुद्र। तव प्रीतिं यज्ञेन विन्देम, हे रुद्र, पुष्टिद, सौम्यतम। आनन्दं वहन्, गृहं पालय; तवेदं हविः रक्षायै जुहोमि। रुद्रं आह्वयामः, तीक्ष्णं, प्राज्ञं, यज्ञे सहायं। दिव्यं कोपं अस्माकं दूरं कुर्यात्; तस्य शुभमिच्छां दयां वयं वृणीमहि। श्रद्धया तं दिव्यं वराहं, रक्तं जटिलं, तीक्ष्णरूपं आह्वयामः। भेषजं हस्ते वहन्, अस्मान् शरणं कवचं च ददातु। एष वचः मरुतां पित्रे उक्तम्, मधुरं, मधुतरं, रुद्राय वृद्धये। अमृत, मर्त्यं अन्नं अस्मभ्यं ददातु; अस्मासु, सुतानां, पौत्राणां च सौम्यः भव। न महान्तं हिंसीः, न क्षुद्रं, न वर्धमानं, न वृद्धं; न पितरं, न मातरं हन्याः; रुद्र, न प्रियम् अङ्गं हिंसीः। न सुतान्, न प्रजां, न प्राणान् हिंसीः; न अस्मान् पशुषु, अश्वेषु च हन्याः। रुद्र, न वीरान् हन्याः, कीर्तिमन्तं; वयं हविर्दायिनः त्वां सदा आह्वयामः। गोपालक इव स्तुतिं वहामि; मरुतां पित्रे तव अनुग्रहम् इच्छामि। तव सौम्यचिन्तनं सुभगं, दयालु च; अतः त्वां एव वृणिमहे। तव अनुग्रहः पशुघ्नाय, मनुष्यघ्नाय च दूरं भूयात्; वीरघ्न, अस्मासु सौम्यं भूयात्। अस्मासु सौम्यः भव, अस्माकं पक्षे वद; रक्षां ददातु, महाबल। वयं तस्मै, सहायाय नमः उक्तवन्तः; रुद्रः मरुद्भिः सह अस्माकं वाचं शृणोतु। मित्रः, वरुणः, अदितिः, नदी, पृथिवी, द्यौः अस्मान् न हिंस्युः। देवानां तेजस्वि मुखं उदितम्, मित्रस्य, वरुणस्य, अग्नेः चक्षुः। तेन द्यौः, पृथिवी, अन्तरिक्षं च पूरितम्; सूर्यः सर्वस्य चराचरस्य आत्मा। स सूर्यः दीप्तमान् देवीं उषसं प्रति आगच्छति, यथा युवकः स्त्रियं पृष्ठतः प्रति गच्छति। तत्र, यजमानाः देवां यजन्तः, युगानि प्रसरन्ति, सर्वं शुभाय। सूर्यस्य अश्वाः शुभ्राः, कपिलाः, शोभनाः, सुगमाः। वन्दमानाः ते दिवः पृष्ठं आरोहन्ति; शीघ्रं द्यावापृथिव्यौ विचरन्ति। एषा एव सूर्यात् दिव्यता, एषा महिमा, स्रष्टुः कर्मणि मध्ये व्यापिता। यदा तस्य कपिलाः अश्वाः आसनात् युज्यन्ते, रात्रिः तस्य वस्त्रं विस्तारयति। एवं ऋषयः अश्विनौ स्तुत्वा तयोः कृपां याचन्ते, उषसः दिव्यप्रकाशं वर्णयन्ति, रुद्रस्य शान्तिं प्रार्थयन्ति, सूर्यस्य तेजसा सर्वं जगत् आलोक्यते इति च प्रकटयन्ति।