आश्विनौ, उदारौ देवौ, ताभ्यां साहाय्यैः येन उषिजाय वणिजे मधुना पूर्णं पात्रं दीर्घश्रवसे अदत्तम्, येन कक्षीवन्तं गायन्तं रक्षतम्, तैः एव साहाय्यैः आगच्छतम्, हे अश्विनौ, अस्माकं साहाय्याय। येन रसा नदी दुग्धप्रवाहेना पूर्णा अभूत्, येन अनश्वस्य रथं जयाय रक्षतम्, येन त्रिशोकः गावः उद्धृतः, तैः एव सहायैः आगच्छतम्। येन दूरस्थां सूर्यां परिवृत्य रक्षतम्, येन मन्धातृणं ऐश्वर्याय रक्षतम्, येन भारद्वाजं मुनिं रक्षतम्, तैः सहायैः आगच्छतम्। येन महामतिथिग्वं, कशोजुवं, दिवोदासं शम्बरस्य वधे रक्षतम्, येन पूर्विधं त्रसदस्युं रक्षतम्, तैः सहायैः आगच्छतम्। येन दीनं, गायन्तं, धनकामं, अश्वकामं, विशालभूमिकामं च अनुगृह्णीतम्, तैः एव सहायैः आगच्छतम्। येन शयवं, आत्रयम्, मनुं पूर्वं लक्ष्यार्थं अनुगृह्णीतम्, येन शरीरजं श्युमरश्मिं च अनुगृह्णीतम्, तैः सहायैः आगच्छतम्। येन अग्निः गर्भात् प्रज्वलितः, जातौ प्रज्वलितः, येन शर्यतं महद्वित्ते रक्षतम्, तैः सहायैः आगच्छतम्। येन अश्विनौ अङ्गिरसो मनसा अन्वयाताम्, गवां गुहायां श्रेष्ठं स्थानं प्राप्तवन्तौ, येन मनुं वीरं पोषेण सह संगमयतम्, तैः सहायैः आगच्छतम्। येन स्त्रियः सन्तोषाय आगतम्, येन अरुणिं शिक्षितवन्तौ, येन सुदासं सौभाग्ये स्थापितवन्तौ, तैः सहाय्यैः आगच्छतम्। येन शान्ततिं, भक्तदातारं, भुज्युम्, अध्रिगुं, ओम्यं, सुभरं, ऋतस्तुभं च अनुगृह्णीतम्, तैः सहाय्यैः आगच्छतम्। येन कृशं यजमाने अनुगृह्णीतम्, येन त्वरितमश्वं युवानं प्रयच्छतम्, येन प्रियं मधुं सरसः प्रयच्छतम्, तैः सहाय्यैः आगच्छतम्। येन पुरुषं गवां स्पर्धायाम् अनुगृह्णीतम्, येन क्षेत्रे पुत्रं संवर्धयतम्, येन रथान् अश्वांश्च रक्षतम्, तैः सहाय्यैः आगच्छतम्। येन कुत्सं, अर्जुनेयं, तुर्वितिं, दभितिं, ध्वसन्तिं, पुरुषन्तिं च पारयतम्, तैः सहाय्यैः आगच्छतम्। हे अश्विनौ, अस्मभ्यं सिद्धवाक् दत्तं, अद्भुतवीर्यौ, अस्मभ्यं प्रज्ञां दत्तं; अद्य वः आह्वये, स्पर्धायां नः बलं भवतम्। दिवा च नक्तं च अस्मान् अश्विनौ, अक्षतैः सौभाग्यैः पालयतम्; मित्रो वरुणो अदितिः नदी पृथिवी द्यौश्च अस्मान् मा हिंसीन्। एषा ज्योतिषां श्रेष्ठा, प्रकाशवती, दीर्घदर्शिनी, जाताऽस्ति। सवितुः तनया कर्माय जाताऽस्ति, रात्रिः उषसः गर्भं प्रति आगच्छति। सा दीप्तवर्णैः वत्सैः सह आगच्छति, श्वेता प्रकाशमाना; तस्याः कृष्णानि गृहाणि पृथक् स्थितानि। समाना भगिन्यः अमृताः, स्वसारौ, स्वर्गपृथिव्यौ विविधानि वर्णानि वहतः। तयोः मार्गः एकः, भगिन्योः अनन्तः; प्रत्येकस्य पन्थाः स्वयमेव, देवानां नियमेन। न संघर्षन्ते, न तिष्ठतः समं; रात्रिः उषश्च, रूपे भिन्ने, मनसा एकं। सा शुभवचसां नेत्री, अद्भुता, गवां गृहं इव आनयन्ती, आगच्छति। क्रियावती सर्वं जगत् सञ्चालयति; उषाः सर्वाणि प्राणीनि बोधयति। हे उदाराम्ब, वक्रं मार्गं त्वं सीधुं करोति, धनार्थिनः लाभाय, अल्पदर्शिनां विस्तीर्णं दर्शनं ददाति; उषाः सर्वाणि प्राणीनि बोधयति। बलाय, कीर्तये, महत्त्वाय, लाभाय, धनाय, प्रयोजनाय त्वं इच्छिता। त्वं सर्वेभ्यः विविधानि जीवितानि प्रकाशयसि; उषाः सर्वाणि प्राणीनि बोधयति। एषा दिवः कन्या, प्रकाशमाना, यौवना, शुभवस्त्रधारिणी दृश्यते। सर्वभूमिसम्पदां ईश्वरी, उषः, अद्य अस्मिन् स्फुरतु, शुभे। सा पूर्वगतानां पन्थान् अनुगच्छति, नित्यगतिषु प्रथमाऽस्ति। उदयन्ती, जीवतः बोधयति, मृतमिव अपि जागरयति। हे उषः, यदा त्वं अग्निं होमाय प्रज्वलयसि, सूर्यस्य चक्षुः उद्घाटयसि, सुप्तान् जनान् बोधयसि, तदा भग among देवेषु करोति। कियन्त्याः नियतानि कालानि अतीतानि, कियन्त्यः उदिताः, कियन्त्यः इदानीं उदिष्यन्ति? पूर्वाभिः अनुगम्य, सा दीप्तिमती अन्याभिः सह समं प्रयाति। ये पूर्वाः उषसः अद्रक्षन्, ते गताः; वयं इदानीं उषसं पश्यामः। ये च पश्चात् द्रक्ष्यन्ति, ते अपि मार्गं यास्यन्ति। द्वेषं व्यपोहन्ती, ऋतं धारयन्ती, शोभना, प्रियवाचसम्, शुभदा, देवी, श्रेष्ठा उषाः अस्मासु स्फुरतु। एषा देवी पूर्वं दिवसान् बोधयती, अद्य अपि उदाराऽस्ति। सा अनागा अमृता, स्वेन नियमेन चरन्ती, अद्य प्रकाशयति। किरणैः अन्धकारं व्यपोह्य, देवी तमः अपाकरोति। रक्ताश्वैः जागरयन्ती, उषाः सुयुता रथेन आगच्छति। समृद्धिं काम्यानि च वहन्ती, विबुद्धाय चिह्नं निर्माति। सर्वासां पूर्वाणां उषसां आदर्शा, दीप्तिमतां मध्ये उषाः प्रथमाऽस्ति। उत्तिष्ठ, जीवमानः आगतः, सूर्यः आरोहति, तमः गच्छति, ज्योतिः प्रवर्तते। सूर्यस्य मार्गः स्पष्टः, वयं जीवितस्य नवस्थाने आगतम्। कविः स्तुत्या स्वरेण उद्गायति, गायकः प्रकाशमानासु उषासु हृष्यति। अद्य, उदाराम्ब, स्तौतारं प्रति स्फुरतु; दीर्घायुः, सन्ततिं च अस्मभ्यं ददातु। या उषसः, पशुमतीर्यशस्विन्यः, यजमानाय स्फुरन्ति, तासां वायोः इव दानानि बहूनि; अश्वान् सोमस्य च सेवनं ददतु। देवीनां माता, अदितेः मुखं, यज्ञस्य चिह्नं, महती, स्फुरतु। ऋत्विजः स्तुतिं निर्मात्री, अस्माकं जनाय सन्ततिं ददातु, विश्ववत्यै। या काञ्चनं दानं वहसि, उषसः, विदुषे, कामाय च, तदस्माकं मा मित्रो वरुणो अदितिः नदी पृथिवी द्यौश्च निरस्यन्तु। रुद्राय कपर्दिने महते, यः स्वजनाय श्रेयः जनयति, वयं स्तोत्रं वहामः, यथा सः सर्वं ग्रामं द्विपदं चतुष्पदं च शं करोतु, सर्वं पोषयतु, अहिंस्रं कुर्यात्। सः अस्मासु सौम्यः भूत्वा, सुखं करोतु; यः स्वजनाय श्रेयः जनयति, तस्मै श्रद्धया यजामः। यत् मनुः पितरः प्रार्थ्य लब्धवान्, तदपि वयं रुद्रस्य अनुग्रहेण प्राप्नुयाम। स्तुतेन तव प्रीतिर्नः स्यात्, हे रुद्र, श्रेयस्कर, सौम्यतम; सुखमावहन् गृहं रक्ष, तुभ्यं इदं हविः रक्षायै। रुद्रं, तीक्ष्णं, प्राज्ञं, यज्ञे सहायिनं आह्वयामः; देवस्य क्रोधः अस्मद् दूरे अस्तु, तस्य शुभमिच्छाम, सौम्यतां वृणीमहि। श्रद्धया दिवः वराहं, रक्तं कपर्दिनं, तीक्ष्णरूपं आह्वयामः; यः भेषजानि हस्ते धारयति, सः अस्मभ्यं शरणं कवचं रक्षां च ददातु। एवं ऋषयः देवौ स्तौन्ति, उषसं च रुद्रं च, यच्छन्तः स्तुतिभिः, याचमानाः रक्षां, सौभाग्यं, दीर्घायुषं, सन्ततिं च।