ऋत्विजः कर्म करोति स्म। वरुणः मार्गज्ञः, यं वयं अन्विच्छामः। सः हृदया चिन्तां विवृणोति, नूतनः सत्यः उत्पद्येत। मम सम्पत्तिः एते उभौ लोकौ। तं मार्गं, यं सूर्यः दिवि अकरोत्, वक्तव्यं अस्ति। देवाः तम् न अतिचरन्ति, मर्त्याः तम् न पश्यन्ति। मम सम्पत्तिः एते उभौ लोकौ। त्रितः कूपे स्थितः सन् देवांश् चकार, बृहस्पतिः तं श्रुत्वा दुःखं सुलभं च विस्तीर्णं च अकरोत्। मम सम्पत्तिः एते उभौ लोकौ। रक्तवर्णः वृकः एकदा मां मार्गे गच्छन्तं अपश्यत्। सः अधस्तात् उत्थाय, यथा तक्षः रथपृष्ठात् उत्थायति। मम सम्पत्तिः एते उभौ लोकौ। एतेन अंकुशेन वयं इन्द्रबलिनः सभायाम् अग्रे गच्छामः, सर्वे वीराः। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च नः मा हिंसन्तु। वयं इन्द्रं, मित्रं, वरुणम्, अग्निं, मरुतः, अदितिं, वसून्, दातारः च आह्वयामः। यथा रथः क्लेशात् उद्धर्यते, एवं वसवः, दातारः, सर्वात् दुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। आदित्या सर्वतो रक्षायै अत्र आगच्छन्तु; शत्रुघ्ने देवाः अनुकूलाः भूयुः। यथा रथः क्लेशात् उद्धर्यते, एवं वसवः, दातारः, सर्वात् दुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। पितरः सुवाचः अस्मान् पालयन्तु, देवकन्याः सत्ये वृद्धाः अपि। यथा रथः क्लेशात् उद्धर्यते, एवं वसवः, दातारः, सर्वात् दुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। वयं नराशंसं यशस्विनं, वीरपालकं, पूषाणं च वरेण्यं अन्विच्छामः। यथा रथः क्लेशात् उद्धर्यते, एवं वसवः, दातारः, सर्वात् दुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। हे बृहस्पते, नः पन्थानं सुलभं कुरु, नः सुखं देहि। यत् मनुः अयच्छत्, तत् वयं अन्विच्छामः। यथा रथः क्लेशात् उद्धर्यते, एवं वसवः, दातारः, सर्वात् दुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। कुत्सः ऋषिः इन्द्रं वृत्रहन्तारं, बलस्य ईशानं, काठे आह्वयत्; हे वसवः, दातारः, रथवत् अस्मान् दुःखात् उद्धरन्तु। अदितिः देवी देवैः सह अस्मान् पातु; देवः रक्षकः शीघ्रं नः रक्षतु। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च नः मा हिंसन्तु। यज्ञः देवेषु अनुग्रहम् उपगच्छति; हे आदित्या, दयां कुरुत। भवतः सौम्यता अस्मान् समीपं गच्छतु, आपदः तर्तुं पन्थानं ददातु। देवाः अस्मान् साहाय्येन आगच्छन्तु, अङ्गिरसाम् गीतैः स्तूयमानाः। इन्द्रः शक्तिभिः, मरुतः गणैः, अदितिः आदित्यैः सह अस्मान् पालयन्तु। इन्द्रः, वरुणः, अग्निः, अर्यमन्, सविता अस्मभ्यं एतत् ददातु। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च नः मा हिंसन्तु। इन्द्राग्नी, भवतो दिव्यं रथं सर्वान् लोकान् पश्यति। तेन समागत्य, स्थायित्वा, सोमं पिबतं। यथा एषः विश्वं जगत् विस्तीर्णं च गम्भीरं च, एवं सोमः भवतो मद्याय संप्रयुक्तः, इन्द्राग्नी, हर्षाय। भवतो नामानि शुभानि कृतानि, द्वौ वृत्रघ्नौ; तस्मात्, इन्द्राग्नी, समुपविश्य, वीर्यवन्तौ, सोमं पिबतं। यदा अग्नयः प्रज्वलिताः, अञ्जलिः सिद्धः, दर्भाः विस्तीर्णाः, तदा इन्द्राग्नी, सोमेन परिवृतौ, हर्षाय आगच्छतं। यानि वीर्याणि, रूपाणि, महानि कर्माणि, इन्द्राग्नी, कृतवन्तौ, यानि प्राचीनानि, शुभानि सख्यानि, तैः सोमं पिबतं। यदा अहं प्रथमं भवेताम् अवृणोत्, अवदं – 'एषः सोमः अस्माभिः देवैः आह्वनीयः' – तस्मिन् सत्ये विश्वसित्वा, सोमं पिबतं। यत्र यत्र इन्द्राग्नी, स्वगृहे वा, राज्ञः यज्ञे वा हृष्टिं प्राप्नुतः, तत्रतस्तं सोमं पिबतं। यत्र यत्र इन्द्राग्नी, यदुषु, तुर्वषेषु, द्रुह्युषु, अनुṣu, पुरुषु वा, तत्रतस्तं सोमं पिबतं। यत्र यत्र इन्द्राग्नी, अधरे, मध्ये, उपर्यस्मिन् पृथिव्यां, तत्रतस्तं सोमं पिबतं। यत्र यत्र इन्द्राग्नी, दिवि, पृथिव्याम्, पर्वतेषु, ओषधीषु, आपःषु वा, तत्रतस्तं सोमं पिबतं। यत्र यत्र इन्द्राग्नी, सूर्यस्योदयेन, दिवि मध्ये, स्वबलात् हर्षं प्राप्नुतः, तत्रतस्तं सोमं पिबतं। एवं, इन्द्राग्नी, सोमपानात् सर्वं धनं अस्मभ्यं जयेताम्। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च नः मा हिंसन्तु। अहं हि विज्ञातुम् इच्छामि, वाङ्मनसा धनमिच्छन्, हे इन्द्राग्नी, यत् प्रकटं च, यत् गुह्यं च; न मे अन्यत् प्रियं यथा युवां। तस्मात् अहं बलवद् धियं युवाभ्यां संकल्पितवान्। श्रुतं हि मया भवतो बहुधा दानं, प्राज्ञस्य अपत्यात्, अन्यस्माद् वा; तस्मात् सोमेन स्रवता, इन्द्राग्नी, नव्यं स्तोत्रं जनयामि। न वयं रश्मीन् छिनद्म, यथा अल्पीयांसः, पित्र्याणां शक्तीन् अनुवर्तमाना; कः नः इन्द्राग्नी वीर्यवन्तः रोचन्ते? हि ताः शिलाः वेद्याः उपस्ते स्थिताः। युवाभ्यां, इन्द्राग्नी, दिव्या वेदिः, मदाय तृष्णु, सोमं स्रवयति; युवां, अश्विनौ, शुभहस्तौ, सुशिल्पिणौ, शीघ्रं आगत्य, जलासु मधुना मिश्रयतं। युवां, इन्द्राग्नी, धनविभागे, वृत्रवधे च, श्रुतौ बलिष्ठौ; तस्मात् इह बर्हिषि उपविश्य, जनासु सोमं स्रवतः सन्तौ, हृष्टिं प्राप्नुतं। युवां जनाय युद्धेषु दीप्ते, पृथिवीं दिवं च व्याप्नुतं; नद्यः पर्वतान् च अतीत्य, सर्वेषु लोकेषु श्रेष्ठौ। आगच्छतं, शिक्षतं, नयतं, हे वज्रिणौ; पालयतं नः शक्तिभिः। एते सूर्यस्य रश्मयः, येन पितरः भवता सख्यं प्रापुर्। हे पुरोहमः, शिक्षतं, हे वज्रहस्तौ; रक्षतं युद्धेषु। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च नः मा हिंसन्तु। मम प्रार्थना वितता, सा माम् पुनः पालयति; मधुमती धिः स्तोत्राय स्तूयते। एषः सागरः सर्वेषां देवतानां, हे ऋभवः, स्वाहाकृते हविषा तुष्टाः भवत। यदा ते विभूतिं भोक्तुम् इच्छन्ति, केचन मम आपः अपगच्छन्ति; हे ऋभवः सुदान्वनः, महिमा यजमानस्य सवितुः गृहम् आगच्छत। सविता भवतो अमृतत्वं ददातु, यत् गुह्यं प्रकाशितम्; एकं देवस्य पात्रीं चत्वारः अकुर्वत, एकया सत्या। मर्त्याः सन्तः अमृतत्वं प्राप्नुवन्, दक्षैः शीघ्रतया; ऋभवः सुदान्वनाः, सूर्यदृष्ट्या, संवत्सरे, धिया संयुक्ताः, पृच्छिताः आसन्। एवं ऋषयः, यजमानः च, देवतानां स्तुत्या, सोमपानं, रक्षां च प्रार्थयन्तः, सर्वेभ्यः आपद्भ्यः, दुःखेभ्यः च, देवसहाय्यं, पितृरक्षणं, ऋभुवः च अनुग्रहम्, सोमस्य मधुमत्तां, अमृतत्वं च, प्रार्थयन्ति स्म।