इन्द्रः स्वेन वीर्येणोत्तरेषु लोकेषु नाभिं संयोजयामास, स वीरः पूर्वैः सह प्रस्थितवान्। शीघ्रगामिन्यः, वज्रधरस्य वीरपत्नीः, घटेषु जलं वहन्त्यः, दुग्धं स्रवन्ति। यदा तव निरीक्षणं, हे इन्द्र, दूरात् दृश्यते, तदा प्राज्ञः साक्षात् दस्योः गृहम् एति। अतः, हे महादानिन्, त्वं स्तुत्या नः रक्ष, मा कञ्जवत् दानानि नः मावारयः। हे इन्द्र, सूर्ये वा अप्सु वा यत्रापि, निःपापं श्रेयः आयुश्च नः दत्त। मा नः भुजं मावारयः; त्वदीया श्रद्धा महत्यां शक्तौ स्थापिता। एवं चिन्तयामि—श्रद्धा अस्मासु निहिता अस्ति; अतः, हे महाबलिन्, त्वं महद्वित्तायात्मानं प्रेरय। हे बहुप्रार्थित इन्द्र, स्वासने नः क्षुधितान् मा कृत, मा च नः पोषणात् वर्जय। मा नः हन, हे इन्द्र, मा नः अपाकुरु; मा नः प्रियं अन्नं हर; मा नः अण्डानि भङ्क्षीः, हे महादानिन्, मा च नः पात्राणि विदारयः, हे सहजात। सोमाय समीपं आगच्छेति वदन्ति—अयं निःसृतः, तस्मात् पिब सुखाय। उदरं विस्तीर्णं कुरु; पितेव, आवां ह्वयतोः शृणु। अप्सु सोमो निहितः, व्योम्नि श्येना धावति; देवाः, तव सुवर्णचक्राणि यानानि न दृश्यन्ते—विद्युतः तव चिह्नानि, अहं तस्य उभे लोके वेद। यत् यत् इच्छति, स साधकः तत् प्राप्नोति; युवती पतिं प्राप्नोति। धेनुः पोष्यम् दुग्धं स्रवति, रसं ददाति; अहं तस्य उभे लोके वेद। हे देवाः, तम् असूर्यं नाकाच्च न पततु; सोमस्य रमणीयस्य शून्ये न कदापि स्याम। अहं तस्य उभे लोके वेद। अन्त्ये यज्ञे पृच्छामि; दूतः तत् प्रकाशयिष्यति। कुतः प्राचीना विधिः गतः? कः इदानीं तं धारयति? अहं तस्य उभे लोके वेद। एते देवाः त्रिषु दिवः ज्योतिष्मति स्थाने सन्ति—कदा धर्मः, कदा अधर्मः? कुतः प्राचीना हविः? अहं तस्य उभे लोके वेद। कदा सत्यस्य अधारं धारयेम? कदा वरुणस्य दर्शनं? कदा, हे दूढ्य, आर्यम्णः महत्त्वस्य पन्थानं तरेम? अहं तस्य उभे लोके वेद। अहं तु, यः पूर्वे यज्ञे अवदं, यानि यानि तानि। धनिनः मां न निरोद्धुम् शक्नुवन्ति, यथा वृकः मृगं न तृष्णाति; मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। सर्वतः मां दहन्ति, प्रतिद्वन्द्वीभ्यः स्त्रीभ्यः इव पार्श्वैः। मूषकः यथा शिश्नं कृन्तति, एवं मां दंशन्ति, हे शतक्रतो; मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। एते सप्त रश्मयः अत्र सन्ति, तत्र मम नाभिः विस्तृतः। त्रितः एतत् साधनं वेद, सः बान्धवत्वाय क्रोशति; मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। पञ्च गवः महति दिवि मध्ये तिष्ठन्ति; तत्र देवानां मध्ये वक्तव्यम्, ते एकत्र स्थिताः। मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। सुशिप्राः विहङ्गमाः दिवः मध्ये उपविष्टाः; मार्गान् निवारयन्ति, वृकः यथा महतीः आपः तर्ति। मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। तद् नवं, हितं स्तोत्रं देवैः सम्यक् उक्तम्; नद्यः सत्यम् वहन्ति, सूर्यः ऋतम् प्रसारयति। मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। हे अग्ने, तव एतत् स्तोत्रं देवानां मध्ये ग्राह्यम्; त्वं नर इव अस्मान् नय, देवज्ञानात् अस्मान् पालय; मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। सः पुरोहितः स्थापितः, नर इव नेतृत्त्वं कुर्वन्, देवजान् जानाति। अग्निः हर्षेण हविः गृह्णाति; सः प्राज्ञः देवेषु देवः। मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। ऋत्विज् कर्म करोति; वरुणः पन्थानं वेद, यं वयं इच्छामः। सः हृदया चिन्तनं प्रसारयति; नवं सत्यम् उत्पद्यताम्। मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। यः पन्थाः सूर्येण दिवि कृतः, सः वक्तव्यः; देवाः तं नातिक्रामन्ति, मर्त्याः तं न पश्यन्ति। मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। त्रितः कूपे स्थितः, देवांश्च आह्वयत्; बृहस्पतिः तद् शृणुत्वा, कष्टं सुकरं च विस्तीर्णं च कृतवान्। मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। रक्तः वृकः मां एकदा दृष्टवान्, मार्गे गच्छन्तम्; सः अधस्तात् उत्थाय, तक्षकः यथा रथपृष्ठात्। मम सम्पत्तिः एते उभे लोके। एषा अंकुशेन वयं, इन्द्रशक्त्या, सभायाम् अग्रे गमिष्यामः, सर्वे वीराः। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौश्च नः मा हिंसन्तु। वयं इन्द्रं, मित्रं, वरुणं, अग्निं, मरुतः, अदितिं, वसून्, दातारः च आह्वयामः। वसवः, दातारः, यथा रथः क्लेशात् मोच्यते, एवं सर्वतः क्लेशात् अस्मान् मोचयन्तु। आदित्याः विश्वाय रक्षाय इह आगच्छन्तु; शत्रुघ्नाय देवाः अनुग्राहकाः सन्तु। वसवः, दातारः, यथा रथः क्लेशात् मोच्यते, एवं सर्वतः क्लेशात् अस्मान् मोचयन्तु। पितरः, सुवाचः, अस्मान् पालयन्तु; देवपुत्र्यः, सत्ये वृद्धाः कन्याः, अस्मान् पालयन्तु। वसवः, दातारः, यथा रथः क्लेशात् मोच्यते, एवं सर्वतः क्लेशात् अस्मान् मोचयन्तु। नराशंसं, पुरस्कारिणं, वीररक्षिणं, पूषाणं च वयं प्रार्थयामः। वसवः, दातारः, यथा रथः क्लेशात् मोच्यते, एवं सर्वतः क्लेशात् अस्मान् मोचयन्तु। हे बृहस्पते, सदा अस्माकं पन्थानं सुगमं कुरु; सौख्यं च दातु। यत् मनुः इच्छत्, तत् वयं प्रार्थयामः। वसवः, दातारः, यथा रथः क्लेशात् मोच्यते, एवं सर्वतः क्लेशात् अस्मान् मोचयन्तु। कुत्सः ऋषिः इन्द्रं वृत्रहन्तारं, बलस्य अधिपतिं, काठे आह्वयत्; वसवः, दातारः, यथा रथः क्लेशात् मोच्यते, एवं सर्वतः क्लेशात् अस्मान् मोचयन्तु। अदितिः, देवैः सह, अस्मान् पालयतु; देवः रक्षकः शीघ्रं अस्मान् अवतु। मित्रः, वरुणः, अदितिः, नदी, पृथिवी, द्यौश्च नः मा हिंसन्तु। यज्ञः देवानां प्रीतये समीपं गच्छति; हे आदित्या, अनुग्रहम् अस्मासु कुरुत। भवतां सौम्यता अस्मान् समीपं आगच्छतु, दुःखात् तर्तुं मार्गं च दत्त। देवाः, आङ्गिरसैः स्तुताः, अस्मान् सहाय्यं कृत्वा आगच्छन्तु; इन्द्रः शक्तिभिः, मरुतः गणैः, अदितिः आदित्यैः च अस्मान् रक्षन्तु। इन्द्रः, वरुणः, अग्निः, अर्यमन्, सविता च अस्मान् एतत् ददतु; मित्रः, वरुणः, अदितिः, नदी, पृथिवी, द्यौश्च नः मा हिंसन्तु। हे इन्द्राग्नी, भवतोः शोभनं रथं सर्वं विश्वं पश्यति; तेन सह आगच्छतं, स्थातं, निःसृतं सोमं पिबतम्। यथा विश्वं जगद् विस्तीर्णं, तथा अयं सोमः भवतोः पानाय समर्पितः, हे इन्द्राग्नी, भवतोः हर्षाय। भवतोः नामानि सम्यक् शुभानि कृतानि, सह वर्त्रघ्नौ; अतः, इन्द्राग्नी, सह उपविशतं, बलवंतौ, सोमं पिबतम्। यदा अग्नयः प्रज्वलिताः, आहवनीयः समर्पितः, तथा समिधः विस्तीर्णः, तदा, हे इन्द्राग्नी, हर्षाय, परितः बलिनं सोमं पिबतम्। यानि यानि वीर्याणि, रूपाणि, महानि कर्माणि भवद्भ्यां कृतानि, यानि प्राचीना मैत्राणि, तैः सोमं पिबतम्। एवं ऋषयः, देवाः च, यज्ञैः स्तुतिभिः, श्रद्धया च, इन्द्रं, अग्निं, मित्रं, वरुणं, अदितिं, मरुतः, वसून्, पूषाणं, बृहस्पतिं, पितरः, देवपुत्र्यः, आदित्याः, सर्वान् च देवतान् आवाहयन्ति, रक्षां, सौख्यं, पोषणं, मार्गं च प्रार्थयन्तः, सोमपानं च निमन्त्रयन्ति, यज्ञस्य अनुग्रहाय, सर्वदुःखात् मोक्षाय, सत्यस्य पथाय, श्रेयसः प्राप्तये।