इन्द्रः पृथिवीं धारयन् विस्तारयन् च, वज्रेण जलानि विमोचयन् आघातयत्। सः अहिं हत्वा, पर्वतं विदार्य, शक्तिभिः मेघं विनाशयन् उदारः अभवत्। सदा युवा, बलं विश्रित्य, दस्यूनां दुर्गाणि भङ्गयन् अग्रे गतवान्। इन्द्रस्य वज्रं ज्ञात्वा, आर्यस्य वीर्यं यशः च वृद्धयन्, इन्द्रः महत्ता अभवत्। एवं मानवाः युगान् युगानि इन्द्रस्य प्रसिद्धं नाम वहन्तः उक्तवन्तः। शत्रूनां वधाय समीपं आगच्छन्, वज्रधारः पुत्रः ख्यातिं स्थापयन्। तस्य वित्तं पश्यत, इन्द्रस्य शक्तौ श्रद्धां स्थापयत। सः गोः, अश्वान्, ओषधीन्, जलानि, वनानि च प्राप्तवान्। बलवान् महावृषभः, सत्यकर्मा, यः मार्गे जाग्रतः वीरः इव आगच्छति, असुराणां वित्तं विभजन्, तस्मै सोमं पेषयामः। इन्द्रः वज्रेण सुप्तं अहिं जाग्रयन्, वीर्यं कृतवान्; तस्य पत्न्यः, पक्षिणः, देवाः च सर्वे हर्षिताः। शुष्णं, पिप्रुं, कुयवं, वृत्रं च हत्वा, शम्बरस्य नवतिः नव दुर्गाणि विदार्य, इन्द्रः वीर्यं दर्शितवान्। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च अस्मान् न बाधन्तु। इन्द्रस्य आसनं स्थापितम्; सः गर्जन् वृषभः इव तत्र उपविशतु। अश्वान् विमोचयत, रथान् विश्रान्तान् सायं स्थापयत। मन्यन्ते, उत्सुकाः जनाः शीघ्रं इन्द्रं याचन्ति; देवाः दासस्य क्रोधं निवर्त्य, आर्याय समृद्धिं दत्तवन्तः। स्वबलात् तेजस्वी दीप्तिम् उत्पादयति, जलस्य फेनं च स्वबलात् उत्पादयति। क्षीरस्नातः, कुयवस्य वधाय, दुग्धस्य गर्भे भवतु। सः उभयोः लोकयोः नाभिं संयोजयन्, पूर्वैः सह वीरः अग्रे गच्छति। शीघ्रः, वज्रधारः, वीरपत्न्यः दुग्धं पिपन्ति, जलानि कुम्भैः वहन्ति। यदा इन्द्रस्य दूरात् अनुग्रहः दृश्यते, ज्ञानी दस्योः गृहे सीधति। उदारः, स्तुत्या अस्मान् रक्ष; न कञ्जः इव दानं न यच्छ। इन्द्रः, सूर्ये वा, जले वा, निष्पापं सौभाग्यं जीवितं च दत्तु। तव बाहुः न अपाकृष्यताम्; श्रद्धा तव महाशक्तौ स्थितम्। मन्ये, श्रद्धा अस्मासु स्थापिता; महावित्ताय प्रेरयस्व। इन्द्र, तव आसने न अस्मान् क्षुधितः कृत्वा, न पोषं हर। इन्द्र, न अस्मान् हन, न दूरं कुरु; न प्रियं अन्नं हर। न अण्डानि विदारय, उदारः, न कुम्भानि विदारय, यः अस्माभिः सह जातः। सोमाय समीपं आगच्छ, पेषितः अस्ति—तस्मात् पिब, तव हर्षाय। उदरं पूरय; पितरं इव, आवाहनं शृणु। चन्द्रः जलानि मध्ये अस्ति, गरुडः व्योम्नि धावति; देवाः, तव सुवर्णचक्राणि दृश्यन्ते न—विद्युतः तव चिह्नम्, द्वौ लोकौ जानामि। याचकः याचितं प्राप्नोति; नववधूः पतिं प्राप्नोति। गोः पोषदुग्धं ददाति; द्वौ लोकौ जानामि। देवाः, सूर्यहीनं नभः न पततु; सोमस्य शून्ये न भवेम। द्वौ लोकौ जानामि। अन्त्यं यज्ञं पृच्छामि; दूतः उद्घोषयति। प्राचीना विधिः कुत्र गतः? कः तं धारयति? द्वौ लोकौ जानामि। त्रिषु दिवः ज्योतिषि देवाः—कदा धर्मः, कदा अधर्मः? पुरातनं हविः कुत्र? द्वौ लोकौ जानामि। कदा सत्यस्य आधारं धारयेम? कदा वरुणस्य दर्शनं? कदा अर्यम्णः महत्त्वं पारयेम, दूढ्य? द्वौ लोकौ जानामि। अहम् पूर्वे यज्ञे उक्तवान्, यानि यानि वस्तूनि। धनवान् मां न निवारयन्ति, यथा वृकः हरिणं न पिपासति; मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। सर्वतः मां दहन्ति, प्रतिद्वन्दिन्यः पत्न्यः इव। मूषकः लिङ्गं कृशति इव, मां दंशयन्ति, शतशक्तिः; मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। सप्त किरणाः अत्र, तत्र मम नाभिः प्रसारितम्। त्रितः एषां सिद्धिं जानाति; सः बन्धुत्वं आह्वयति। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। पञ्च वृषभाः महादिवः मध्ये स्थिताः। तत्र एव देवेषु वक्तव्यं; ते एकत्र स्थिताः। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। सुशोभनपक्षिणः दिवः मध्ये उपविशन्ति। ते मार्गं रुद्धवन्तः, वृकः महाजलानि तर्तुम् इव। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। नवीनः, हितः स्तोत्रं देवैः सुप्रयुक्तम्। नद्यः सत्यम् वहन्ति; सूर्यः सत्यम् प्रसारितवान्। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। अग्ने, तव स्तोत्रं देवेषु ग्राह्यम्। पुरुषः इव, अस्मान् नेतु; देवज्ञः अस्मान् पालय। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। सः पुरोहितः स्थापितः, पुरुषः इव नेतृ, देवज्ञः। अग्निः हर्षेण हविः गृह्णाति; देवेषु विद्वान्। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। ऋत्वा कर्म करोति; वरुणः मार्गज्ञः, यं वयं याचामः। सः हृदयेन चिन्तनं प्रसारितवान्; नवं सत्यम् जायेत। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। सः मार्गः, यं सूर्यः दिवः कृतवान्, वक्तव्यः। देवाः तं न अतिक्रामन्ति; मनुष्याः तं न पश्यन्ति। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। त्रितः कूपे स्थितः, देवान् आह्वयन्। बृहस्पतिः तं शृण्वन्, कठिनं सुकरं विस्तृतं कृतवान्। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। रक्तवर्णः वृकः मां मार्गे एकदा दृष्टवान्। सः नीचस्थानात् उत्थाय, शिल्पी रथपीठात् इव। मम सम्पत्तिः द्वौ लोकौ। अस्माभिः, इन्द्रशक्त्या, प्रवृत्ताः सभायां वीराः। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौः च अस्मान् न बाधन्तु। इन्द्रं, मित्रं, वरुणं, अग्निं, मरुतः, अदितिं, वसून्, उदारान् च वयं सहायता याचामः। दुःखात् रथः इव, वसवः, दातारः, सर्वदुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। आदित्याः विश्वरक्षायै आगच्छन्तु; देवाः शत्रुवधाय अनुकूलाः स्युः। दुःखात् रथः इव, वसवः, दातारः, सर्वदुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। पितरः, सुक्तिभिः, अस्मान् पालयन्तु; देवकन्याः, सत्ये वृद्धाः, अस्मान् पालयन्तु। दुःखात् रथः इव, वसवः, दातारः, सर्वदुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। नरशंसं, पुरस्कारविजयं, वीररक्षकं, पूषाणं च वयं याचामः। दुःखात् रथः इव, वसवः, दातारः, सर्वदुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। बृहस्पते, सदा अस्माकं मार्गं सुकरं कुरु; सुखं दत्तु। यद् मनुः इच्छत्, तत् वयं याचामः। दुःखात् रथः इव, वसवः, दातारः, सर्वदुःखात् अस्मान् उद्धरन्तु। एवं ऋषयः, मनवः, देवाः च इन्द्रस्य, अग्नेः, बृहस्पतेः, मित्रस्य, वरुणस्य, अदितेः, पूष्णः, पितृणां, देवकन्यायाः च महिमा स्तुत्वा, सत्यं मार्गं, सत्यं हविः, सत्यं जीवनं च याचन्ति; द्वौ लोकौ तस्य सम्पत्तिः इति अभिमन्यन्ति।