सर्वे देवा ऋषयश्च इन्द्रं स्तुवन्ति, यः अश्वानिव स्वयमुत्साहेन रथं नयति, यः स्पर्धायामस्मभ्यं जयश्रीं ददाति। वयं तमिन्द्रं बहुशः स्तौमः, यः शत्रुभ्यः अस्मान् रक्षति, यः अस्माकं सहायकः सन् युद्धे विजयं ददाति, यश्च सर्वासु स्पर्धासु अस्माकं भागं समुन्नयति। स इन्द्रः सुगमं पन्थानं अस्मभ्यं करोति, शत्रूणां बलं भिनत्ति, दातारः, महाबलवान् च सः। नानाजनाः विविधैः चिन्ताभिः धनलाभाय तं धना-धारिणं इन्द्रं आह्वयन्ति। सः अस्माकं विजयाय रथे तिष्ठतु, यस्य धृतिमती बुद्धिः सदा विजयी। सः गव्युः विजयिनः बाहुभिः, अपारसंकल्पः, कर्मणि सिंहवत्, शतगुर्हितः, विघ्नभिद्—एवं इन्द्रः अद्वितीयबलः, तस्मात् सफलकामाः जनाः तमाह्वयन्ति। दानव इन्द्रः शतानि, सहस्राणि च कीर्तीनां प्राप्नोति, यः धिषणा प्रेरितः, अपरिमितः कृतः, सः पुरीषु नाशयन् शत्रून् हन्ति। त्रिषु लोकेषु तव बलं प्रतिष्ठितम्, त्वया त्रयो भूमयः, त्रयः प्रकाशाः स्थापिता, त्वं विश्वं जगद् अङ्के समावृत्य, जन्मनैव अजयः। देवेषु प्रथमं त्वां वयं आह्वयामः, त्वं युद्धेषु विजयी, अस्माकं रथं, तेजस्विनं, स्पर्धायामग्रगामिनं कुरु, शत्रून् जेतुं। त्वं विजेषि, त्वां न कश्चन वित्तेन निरुध्यते, युवान् च महाकर्मा च असि; त्वां वयं सहायार्थं ववृमहे, तस्मात् स्तुतिषु अस्मान् प्रेरय। इन्द्रः अस्माकं सर्वासु वाचः प्रातिनिधिः अस्तु, वयं विजयं प्राप्नुयाम, न पराजिताः स्याम। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, दिवः च अस्मान् न हिंस्युः। इन्द्रस्य तद् परं तेजः धीरैः पूर्वैः दूरतः उपासितम्। एकं निगृह्य, अन्यत् प्रकाशयन्, तस्य चिह्नं समतले इव दृश्यते। स इन्द्रः पृथिवीं बिभ्रत्, विस्तारितवान्, वज्रेण आपः मुंचन्, अहिं हत्वा गिरिं विदार्य, मेघं विदारयन्, सर्वं संपदं ददाति। सः नित्ययुवाः, स्वबलं विश्वस्य, दस्यूनां पुरो विदारयन् अग्रे गच्छति, वज्रेण आर्यबलं कीर्तिं च वर्धयन्। एवं पुरुषाः युगान्यनुगत्य दातारं स्तुवन्ति, शत्रुनाशाय वज्रिणं पुत्रं प्रसिद्धिं स्थापयन्ति। द्रष्टव्यं तस्य समृद्धिं, इन्द्रबलं विश्वास्य, सः गावः, अश्वान्, ओषधीः, आपः, वनानि च प्राप्नोति। वयं सोमं तस्मै महावृषभाय, सत्यकर्मणे, पिपीलिषवद् विभजमानाय, सुस्रवसं निपेषयामः। इन्द्रः वज्रेण सुप्तं अहिं बोधयन्, वीर्यं कृतवान्; तस्मिन्सर्वाः पत्न्यः, विहगाः, देवाश्च हृष्टाः। शुष्णं, पिप्रुम्, कुयवं, वृत्रं च हत्वा, शम्बरस्य नवतिः नव दुर्गाणि विदार्य, मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, दिवः च अस्मान् न हिंस्युः। इन्द्रस्य स्थानं यथावत् प्रतिष्ठितम्, सः वृषभ इव गर्जन् तत्र उपविशतु। अश्वान् विमोचय, विश्रान्तिम् आप्नुवन्तु, रथाः सायं विश्रान्ताः सन्तु। उत्सुकाः जनाः शीघ्रं इन्द्रं सेतुं कृत्वा आगच्छन्ति, ये देवाः दासक्रोधं निवर्त्य, आर्यं समृद्धये नयन्ति। स्वेन वीर्येण सः तेजस्विनं सृजति, स्वेन तेजसा आप्सु फेनं सृजति। दुग्धेन स्नातः, कुयवस्य वधूः इव, स्तनस्य पृष्ठे सन् वध्यमानः अस्तु। सः उभयोः उच्चयोः लोकयोः नाभिं संयोजयन्, पूर्वैः सह गच्छन्, शीघ्रः वज्रधारी, वीरपत्नीः दुग्धं स्रवन्त्यः, घटेषु आपः वहन्त्यः। यदा इन्द्रस्य नेतृत्त्वं दूरात् दृश्यते, तदा ज्ञानी दस्योः गृहम् प्रति गच्छति। तस्मात् अस्मान् स्तुत्या रक्ष, न कृपणवत् दानं निरोधय। हे इन्द्र, सूर्ये वा आप्सु वा, अस्मभ्यं अनाघ्रं आयुः समृद्धिं च दा; नः बाहुं मा न्यकृथाः, तव श्रद्धा महति बलं निबद्धा। एवं चिन्तयामि—श्रद्धा अस्मासु स्थापिताः; महाबलाय आत्मानं प्रेरय। नः, बहुह्वृक इन्द्र, स्वस्थाने क्षुधितान् मा कृताः, न पोषणात् वञ्चय। मा अस्मान् हन, मा दूरं नय, मा प्रियतमं अन्नं हर, मा अण्डानि भञ्ज, मा घटान् विदारय, सहजन्मन् दातारः। उप समीपं सोमाय आगच्छन्ति, एषः सुतः—तम् पिब सुखाय। उदरं पूरय, पितेव अस्मान् श्रुणु, यदा वयं त्वां आह्वयामः। अप्सु सोमः, खं प्रति श्येनः धावति, देवाः, तव हिरण्यचक्राणि पदानि न दृश्यन्ते; विद्युतस्तव चिह्नानि, अहं तस्य द्वौ लोकौ वेद। यः यच्छिकायत् तं प्राप्नोति, नववधूः पतिं प्राप्नोति, धेनुः पयः स्रवति, अहं तस्य द्वौ लोकौ वेद। देवाः, स सूर्यरहितः न पततु, वयं सोमस्य शून्ये न स्याम; अहं तस्य द्वौ लोकौ वेद। अहं अन्त्यं यज्ञं पृच्छामि, दूतः तं घोषयिष्यति, कुतः प्राचीनो यज्ञः गतः, कः तं पालयति? अहं तस्य द्वौ लोकौ वेद। ये देवाः त्रिषु दिवः प्रकाशेषु, कदा ऋतं, कदा अनृतम्, कुतः प्राचीनं हविः? अहं तस्य द्वौ लोकौ वेद। कदा सत्यस्य अधारं धारयेम, कदा वरुणस्य दृष्टिं, कदा आर्यम्णः महत्त्वं तराम, हे दूढ्य? अहं तस्य द्वौ लोकौ वेद। अहमेव पूर्वे यज्ञे अब्रुवम्, यानि किञ्चित् आसन्, धनिनः माम् न निवारयन्ति, वृक इव मृगं न तृष्णाति, मम एते द्वौ लोकौ। सर्वतः माम् दहन्ति, पत्नीवत् प्रतिद्विषः पार्श्वैः, मूषक इव लिङ्गं कृन्तन्ति, हे शतबल, मम एते द्वौ लोकौ। एते सप्त रश्मयः अत्र, तत्र मम नाभिः प्रोतः। त्रितः एतम् आप्नोति, सः बन्धुत्वाय क्रन्दति, मम एते द्वौ लोकौ। पञ्च वृषभाः महति दिवि तिष्ठन्ति, तत्र एव वक्तव्यं देवेषु, ते समवसन्नाः, मम एते द्वौ लोकौ। सुशकुना मध्ये दिवः उपविष्टाः, ते पन्थानः निवारयन्ति, वृक इव महतोऽप्सु तर्तुं। मम एते द्वौ लोकौ। नूतनं हितं स्तोत्रं देवैः सुप्रयुक्तम्, सिन्धवः सत्यं वहन्ति, सूर्यः ऋतं प्रसारितवान्, मम एते द्वौ लोकौ। अग्ने, तवैतत् स्तोत्रं देवेषु ग्राह्यम्, त्वं नय, मनुष्यवत् अस्मान् पालय, यः देवांश् श्रेष्ठतरं वेत्थ, मम एते द्वौ लोकौ। सः पुरोहितः, नायकः, देवज्ञः, अग्निः प्रीत्या हविः गृह्णाति, प्राज्ञः देवेषु, मम एते द्वौ लोकौ। एवं देवा ऋषयः च इन्द्रस्य महिमा, बलं, दानं, विजयश्रीं, च सर्वत्र स्तुवन्ति, तं सर्वलोकस्य अधिपतिं, यः सदा अस्मान् रक्षतु, विजयाय प्रेरयतु, सर्वं जगद् यशसा पूरयतु।