शृणुत, ऋषयः इन्द्रं महावीर्यं देवेषु प्रख्यातं स्तुवन्ति। स हि अश्वानां पशूनां च स्वामी, उदारः, शीघ्रकर्मा दृढव्रतः च। यः यजमानान् अनादृत्य अपि धनिनः अपि निहन्ति, तं इन्द्रं मरुद्गणैः सहितं वयं सख्याय आह्वयाम। स सर्वस्य चलत्स्थिरस्य च प्रपञ्चस्य स्वामी, प्रथमं होतृभ्यः गावः अन्वविन्दत्। दस्यून् अनीतान् च स विध्वंसयन् मरुद्भिः सह सख्याय आह्व्यते। धीराः भीरवः च, शीघ्रगामिनः जयकाङ्क्षिणः च तम् इन्द्रं आह्वयन्ति, सर्वाणि भूतानि तम् एव अन्वयुः। दिशां रुद्राणां विज्ञानवान्, रुद्रैः सह संततिं विस्तारयन्, यं चिन्तया कीर्तयन्ति, तं प्रथितं इन्द्रं मरुद्भिः सह वयं सख्याय आह्वयाम। हे मरुद्सखीन्द्र, त्वं यत्रोपरि दिवि वा, अधस्तात् सभा वा रमसे, तस्मात् अस्माकं यज्ञे आगच्छ, तव हि सत्त्रं समाचरितम् अस्ति, सत्यद्रविन्। त्वदर्थम् एव सोमः सुतः, त्वदर्थं हविः विधीयते, हे प्रजापतेन्द्र, त्वं प्रार्थनायाः नेता। मरुद्भिः सह गणेन अस्मिन् यज्ञे समागत्य हर्षय। त्वया सह वयं बलं जयेम, मरुत्संस्तुतस्य सभायाः रक्षिणः स्याम। मित्रः वरुणः अदितिः सिन्धुः पृथिवी द्यौश्च नः न हिंस्युः। महाबलिन्, धिषणया प्रेरितः अहं तव महतो महिम्नः स्तोत्रं चिन्तयामि। उत्सवे वा प्रयत्नेषु वा, देवाः इन्द्रं विजितारं महाबलिनं प्राप्नुवन्। सप्त सिन्धवः तस्य कीर्तिं वहन्ति, द्यावापृथिव्यौ तस्य रूपं दर्शयतः। अस्माकं सूर्यचन्द्रमसौ प्रीयेताम्; इन्द्र, भक्तवत्सलः भव। हे उदार, अस्माकम् विजयाय त्वं रथमुत्स्रज, यः समरः प्रीत्यर्थं त्वया अनुमतः। इन्द्र, बहुभिः स्तुतः इव अश्वः, अस्मान् शत्रुभ्यः पालय। त्वया सह वयं संग्रामे जयेम, प्रतियानेषु अस्माकं भागो वर्धेत। अस्माकं मार्गं सुखं कुरु, शत्रूणां बलं भञ्ज, उदार महाबलिन्। विविधाः जनाः त्वां धनसंहर्तारं प्रार्थयन्ति, नानाविधान् भावान् वहन्तः। विजयाय अस्माकं रथस्य समीपे स्थित्वा, स्थिरमना इन्द्र, त्वं विजयी। गवां जयिनां बाहुभिः, अचिन्त्यसंकल्पः, कर्मसु सिंहः, शतधा सहायः, विघ्नभञ्जनः च, इन्द्रः अप्रतिमबलः—इत्येव सफलकामाः जनाः तम् आह्वयन्ति। उदार, त्वं शतानि सहस्राणि च कीर्तीनां प्राप्य, धिषणया प्रेरितः, अपरिमितो जातः, पुरां विदारकः, शत्रून् निहन्यः। तव बलं त्रिषु लोकेषु स्थाप्यते; त्रयो भूमयः, त्रयः प्रकाशाः त्वया स्थापिता। त्वं विश्वं जगत् संप्राप्तः, इन्द्र, जन्मना अजय्यः। देवानां मध्ये त्वां प्रथमं आह्वयामः; त्वं युद्धेषु विजयी अभूः। इन्द्र, अस्माकं रथः, यः तेजसा प्रवर्तते, प्रतियानेषु अस्मान् अग्रे नेतु, शत्रून् विजेतु। त्वं विजेषि, न कश्चन त्वां धनैः निरुध्यते; यौवने च महाकर्मसु च उदारः। वयं त्वां महाबलिनं साहाय्यार्थं प्रार्थयामः; अतः इन्द्र, अस्मान् स्तोत्रेषु प्रेरय। सर्वेषु कार्येषु इन्द्रः अस्माकं प्रवक्ता अस्तु; वयं जयिनः स्याम, अप्राभूताः। मित्रः वरुणः अदितिः सिन्धुः पृथिवी द्यौश्च नः न हिंस्युः। इन्द्रस्य तद् परमं तेजः प्राचीना ऋषयः दूरात् अपालयन्। किञ्चित् निगृह्यते, किञ्चित् प्रकाशते; तस्य चिह्नं समतले इव दृश्यते। स भूमिं धारयामास, विस्तारयामास; वज्रेण आपः मुमोच। अहिं जघान, पर्वतम् अपि विदारयत्, शक्तिभिः मेघं व्यनशयत्। स नित्ययुवाः, स्वबलं विश्वसन्, दस्यूनां पुरः विध्वंसयन् अग्रे प्रस्थितवान्। ज्ञात्वा वज्रं, इन्द्रस्यायुधं, आर्याणां बलं कीर्तिं च वर्धय। इति पुरुषाः युगेषु उक्तवन्तः, उदारस्य ख्यातनाम्नः। शत्रुवधाय अभिसृत्य, वज्रधारी पुत्रः स्वनाम ख्यातिं स्थापयामास। इन्द्रस्य इदं विपुलं धनं पश्य, तस्य बले श्रद्धां स्थापय। स गावः, अश्वान्, ओषधयः, आपः, वना च अन्वविन्दत्। वीर्यवतः वृष्णः सोमं पिन्वाम, यस्य कर्म सत्यम्, यः इव पन्थाः रथ्यः, अधार्मिकाणां धनं वितरन् आगच्छति। इन्द्र, त्वया तद् वीर्यं कृतम्, यदा वज्रेण सुप्तं अहिं बोधयः। सर्वाः तव पत्न्यः, पक्षिणः, सर्वे देवाः च त्वयि प्रहृष्टाः। यदा शुष्णं, पिप्रुम्, कुयवं, वृत्रं च जघान, शम्बरस्य नवतिः नव पुरः अपि विदारयः, तदा मित्रः वरुणः अदितिः सिन्धुः पृथिवी द्यौश्च अस्मान् न हिंस्युः। इन्द्रस्य आसनं स्थाप्यते, तत्र उपविश, वृषभस्य इव नदन्। अश्वान् विमोचय, विश्रान्त्यै; रथान् अपि सायं विश्रामय। एते उत्सुकचित्ताः शीघ्रं इन्द्रं प्रार्थयन्ति; देवाः दासस्य कोपं निवर्त्य, अस्मान् आर्यं समृद्ध्यै नयन्ति। स्वबलात् स तेजस्विनं सृजति, स्वबलात् आपां फेनं सृजति। दुग्धेन स्नातः, कुयवस्य वधूः इव, स्तनस्य कक्षे त्वं भव। स उभयोः लोकोः नाभिं संयोगयामास; वीरः पूर्वैः सह प्रस्थितः। शीघ्रगामि, वज्रधारी, वीरपत्नीः दुग्धं ददति, घटेषु आपः वहन्ति। यदा तव नेतृत्वं दूरात् दृश्यते, ज्ञानी दस्योः गृहम् एव गच्छति। अतः, उदार, स्तुत्या अस्मान् पालय; न कञ्ज इव अस्मान् दानात् वञ्चय। इन्द्र, सूर्ये वा आप्सु वा, अस्मभ्यं पापरहितं श्रेयः आयुः च दत्तु। नः बाहुं मा वर्तय; श्रद्धा तव महाबले स्थापितम्। एवं चिन्तयामि—श्रद्धा अस्मासु स्थापितम्; महाबलिन्, महद् धनं प्रति आत्मानं प्रेरय। बहुप्रार्थित इन्द्र, स्वासने अस्मान् न क्षुधितान् कुर्याः, न च प्राणेभ्यः वञ्चय। इन्द्र, अस्मान् मा निहन्याः, मा अपाकरोः; प्रियं अन्नं मा हरसि। अण्डानि मा भिन्द्याः, उदार, न घटान् विदारय, सहजन्मन्। सोमाय समीपं आगच्छ, इति वदन्ति; अयं सुतः—तम् उपयुज्य मुदं कुरु। उदरं व्याप्य पूरय; पितेव अस्माकं आह्वानं शृणु। आप्सु चन्द्रमाः, व्योम्नि श्येनः धावति; देवाः, तव सुवर्णचक्राः पदानि न दृश्यन्ते—विद्युतः तव चिह्नम्, तस्य द्वौ लोकौ अहं वेद। यत् इच्छति, स साधकः प्राप्नोति; युवती स्वपतिं प्राप्नोति। धेनुः पोषणं दुग्धं ददाति, सारं सृजति; तस्य द्वौ लोकौ अहं वेद। हे देवाः, सः अरश्मिः न पततु; वयं सोमस्य रिक्ते न स्याम। तस्य द्वौ लोकौ अहं वेद। अहं अन्त्यं यज्ञं पृच्छामि; दूतः तं वक्ष्यति। कुतः प्राचीना विधिः गतः? कः इदानीं तं धारयति? तस्य द्वौ लोकौ अहं वेद। एवं ऋषयः इन्द्रस्य महिमानं, तस्य वीर्यं, तस्य दानशीलतां, तस्य त्रैलोक्यविजयम्, तस्य आर्यरक्षणम् च स्तुवन्ति, सदा तं मरुद्भिः सह सख्याय आह्वयन्ति, तस्य बलं श्रद्धां स्थापयन्ति, तस्य संरक्षणं प्रार्थयन्ति, तस्य दानं नित्यं याचन्ते, चिरंजीविनः स्याम इति प्रार्थयन्ति।