यदा संग्रामे वज्रधारिण इन्द्रः स्वेन वज्रेण गर्जति, तदा तस्य गर्जनं दिवः स्वरिव महाबलयुक्तं वर्षं सृजति। तं प्रति सर्वाणि निधयः, सर्वं धनं स्वयमेव आगच्छति। मारुतसहित इन्द्रः, त्वं नः रक्षिता भूयाः। यस्य अपरिमितं बलं स्तुतिं च उभे जगती सर्वतः परिवेष्टेते, यः हविभिः तुष्यति, स एव इन्द्रः, मारुतैः सह, नः सदा रक्षिता अस्तु। यस्य महिमा न देवाः, न मनुष्याः, नापि आपः अन्तं प्राप्ताः, यः स्वबलात् पृथिवीं दिवं च प्रसारयति, स इन्द्रः, मारुतैः सह, नः रक्षिता अस्तु। रुज्राश्वस्य धनसम्पन्नं रथं, हरिद्रवर्णं, शोभनं, मनोहरं, तुङ्गबलयुक्तं, सुमुक्ताश्वयुक्तं च इन्द्रः योजयति, सः नाहुषानां मध्ये कृपया स्मरति। हे इन्द्र महाबलिन्, एषा स्तुतिः तव कृते उच्चार्यते। वर्षागिरस्य गीतैः तव दानं स्तुयते। रुज्राश्वः तस्य सहचरैः, अम्बरीषः, सहदेवः, भयमानः, एते दानशीलाः जनाः त्वां स्तुवन्ति। त्वं बहुप्रार्थित, दस्यून् शिम्यून् च स्वैः सहचरैः हत्वा पृथिवीं शान्तां कृतवान्। तेजस्विभिः मित्रैः सह त्वं क्षेत्रं, सूर्यं, आपः च सुरक्षितवान्, बलबाहो इन्द्र। सर्वेषु कार्येषु इन्द्रः अस्माकं पक्षपाती भूयात्, वयं विजयं निर्भयं प्राप्नुमः। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौश्च नः मा हिंसन्। पितरं प्रमुदितं वज्रिणं, ऋजिश्वना सह कृष्णयोषाम् हन्तारं, वयं स्तौमः। दक्षिणहस्ते वज्रं धारयन्तं, मारुतैः सह, मित्रभावाय आह्वयामः। यः प्रमुदितचित्तः व्यंसं हन्ता, शम्बरं निहन्ता, पिप्रुं अनीतिं हन्ता, शुष्णं च अपातयत्, तं मारुतैः सह मित्रभावाय आह्वयामः। यस्मिन् महत् वीर्यं द्यावा पृथिवी, यस्य शासनं वरुणस्य, सूर्यस्य च, यस्य ऋतं नद्यः अनुव्रजन्ति, तं इन्द्रं, मारुतैः सह, मित्रभावाय आह्वयामः। यः अश्वानां गोवानां च ईशः, दातारः, शीघ्रकर्मा, दृढकर्मा, यः अदातारं धनिनं अपि निहन्ति, तं इन्द्रं, मारुतैः सह, मित्रभावाय आह्वयामः। यः सर्वस्य चलनस्य प्राणिनां च ईशः, यः पुरस्तात् गोः अन्वेषकः, यः दस्यून् अनीतिं च अपातयत्, तं इन्द्रं, मारुतैः सह, मित्रभावाय आह्वयामः। यः शूरैः भीरुभिः च आह्व्यते, शीघ्रैः जयकामैः च प्रार्थ्यते, यस्मिन् सर्वाणि भूतानि संनद्धानि, तं इन्द्रं, मारुतैः सह, मित्रभावाय आह्वयामः। यः रुद्राणां दिशासु प्राज्ञः, रुद्रैः सह सन्ततिं विस्तारयति, तं इन्द्रं, मारुतैः सह, चिन्तया स्तुतं, यशस्विनं, मित्रभावाय आह्वयामः। हे मारुतसख, त्वं उन्नते वा अधमे वा आसने प्रमुद्यसे चेत्, तस्मात् अस्माकं हविर्यज्ञे आगच्छ। तव कृते अर्हणं समाचरितम्। हे सत्यदातः, तव कृते सोमः सुतः, हविः समर्पितम्, प्रार्थनानां नायक, त्वं स्वैः गणैः, मारुतैः सह, अस्मिन् यज्ञे समं प्रमुद्यस्व। हे इन्द्र, स्वैः हरिभिः प्रमुद्यस्व, तव गण्डौ विस्तारय, आपः प्रवहतु। तव सुमुखाश्वाः त्वाम् अत्र आनयन्तु, अस्माकं हविं सुमनसः स्वीकुरु। वयं इन्द्रेण सह, मारुतप्रशंसितस्य सभायाः रक्षकाः सन्तः, बलं जयेम। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौश्च नः मा हिंसन्। महाबलाय इन्द्राय, धिषणया प्रेरितः, एतां चिन्तां महास्तुतिं च समर्पयामि। उत्सवे स्पर्धायां च, देवाः इन्द्रं महाबलिनं विजयीं विदुः। सप्त सिन्धवः तस्य यशः वहन्ति, द्यावा पृथिवी तस्य अद्भुतं रूपं दर्शयतः। अस्माकं कृते सूर्यचन्द्रमसौ अनुगृह्णीताम्। हे इन्द्र, भक्तवत्सल, भक्तजनानां मध्ये विश्वस्तः चर। अस्माकं विजयाय, हे दातार, रथं चालय, तं विजयीं यं स्पर्धायाम् अनुमन्ये। बहुभिः स्तुतः, इन्द्र, त्वं शत्रुभ्यः अस्मान् पालय। त्वं सखा भूत्वा अस्मान् संग्रामे जयय, स्पर्धासु अस्माकं भागः सदा वृद्धिं व्रजतु। अस्माकं कृते, हे इन्द्र, मार्गं सुगमं कुरु, शत्रूणां बलं भञ्ज, दातारः, महाबलिन्। त्वां विविधानि जनाः, धनाधिप, विविधान् चिन्ताः कृत्वा, आह्वयन्ति। अस्माकं विजयाय रथे तिष्ठ, इन्द्र, तव धृतिः विजयी अस्तु। गवां जयिनः, अनन्तसंकल्पः, कर्मणि सिंहः, शतसहायः, विघ्नभञ्जकः, इन्द्रः अनुत्तमबलः। अतः, सिद्ध्यर्थिनः जनाः तं आह्वयन्ति। हे दातार इन्द्र, त्वं शतानि, सहस्राणि च यशसां जनानां मध्ये प्राप्तवान्। धिषणया प्रेरितः त्वं अतीवोत्तमः कृतः, त्वं पुरभिद् शत्रून् निहन्याः। तव बलं, हे राजन्, त्रिषु लोकेषु स्थितम्। त्वं त्र्यां पृथिवीं, त्र्यां ज्योतिषः स्थापयः। त्वं विश्वं जगत् आलिङ्गितवान्, इन्द्र, त्वं जात्या अजय्यः। देवानां मध्ये त्वाम् आदौ आह्वयामः, त्वं युद्धेषु विजयी अभूत्। इन्द्रः अस्माकं रथं, यः तेजसा स्फुरति, स्पर्धायां अग्रे नयतु, शत्रून् जयतु। त्वं जयसि, त्वां न धनं निवारयति। यौवने, महाकर्मणि, दातारः, त्वां सहायं वयं इच्छामः। अतः, इन्द्र, अस्मान् स्तुतिषु प्रेरय। सर्वेषु कार्येषु इन्द्रः अस्माकं पक्षपाती भूयात्, वयं बलं निरभयम् अवाप्नुयाम। मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौश्च नः मा हिंसन्। तव तद् परमं बलं, हे इन्द्र, पूर्वजनैः दूरतः स्थापितम्। एकं निगृह्य, अन्यं प्रकाशयन्, तव चिह्नं समतले इव दृश्यते। पृथिवीं प्रसार्य, वज्रेण आपः विमोच्य, त्वं अहिं हत्वा पर्वतं विदार्य, मेघं च विनाश्य, भूरिदा अभवः। सदा युवान्, स्वबलश्रद्धया, त्वं दस्यूनां पुरः विदार्य, अग्रे गतवान्। इन्द्रस्य वज्रं विदित्वा, आर्याणां वीर्यं यशः च वर्धय। एवं पुरुषाः कालान् प्रति, दातारः नाम्ना, शत्रुहिंसायै वज्रधारिणं पुत्रं समुपेत्य, तस्य यशः स्थापयन्ति। इन्द्रस्य एतत् विपुलं धनं पश्य, तस्मिन् बलं विश्वास्य। सः गावः, अश्वान्, ओषधयः, आपः, वनानि च अविन्दत्। वयं सोमं पिन्वामः महावृषभाय, सत्यकर्मणे, यः यथावत् धनं विभजति। यः मार्गे योधेव सतर्कः, अधार्मिकानां धनं विभजति। हे इन्द्र, त्वया तदा वीर्यं कृतम्, यदा वज्रेण सुप्तं अहिं बोधयः। सर्वाः तव पत्न्यः, विहगाः, सर्वे देवाः च त्वयि प्रमुदिताः। यदा त्वं शुष्णं, पिप्रुं, कुयवं, वृत्रं च हन्ता, शम्बरस्य नवत्युत्तरे पुरः विदार्य, तदा मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, द्यौश्च नः मा हिंसन्। इन्द्रस्य आसनं स्वे स्थाने स्थापितम्। तत्र उपविश, वृषभस्य रौरव इव शब्दयन्। अश्वान् विमोच्य, विश्रामय, रथान् च सायं श्रान्तान् स्थापय। एते उत्सुकचित्ताः शीघ्रं इन्द्रं प्रार्थयन्ति। देवाः दासस्य क्रोधं निवर्त्य, अस्मान् आर्यान् समृद्धिं निनयुः। स्वबलात् सः तेजस्विनं सृजति, स्वबलात् आप्सु फेनं सृजति। दुग्धेन स्नातं, कुयवस्य वधूवत्, त्वं स्तनस्य पार्श्वे निहतः भूयाः।