यदा महात्मनः अग्नेः रश्मयः सर्वतः प्रसृत्यन्ते, स तदा अस्माकं दग्धपापं दुरितं दूरे करोतु। अग्निः हि सर्वतोमुखः, स सर्वं व्याप्य स्थितः, तेन अस्माकं दग्धपापं अपाकरोतु। सर्वतोमुखेन सः अस्मान् द्वेषिणः अतिक्रम्य नौरिव तारेत्, अस्माकं दग्धपापं पुनः पुनः अपाकरोतु। सः नौमिव अस्मान् सुखं क्षेत्रं प्रति तारेत्, अस्माकं दग्धपापं अपाकरोतु। वैश्वानरस्य नृपतेः सर्वभूतश्रियः अनुग्रहे अस्माकं सौम्यं स्यात्। अत्र जातः सः विश्वं जगत् पश्यति, वैश्वानरः सूर्येण सह यत्नं करोति। सः दिवि प्रतिष्ठितः, अग्निः पृथिव्याम् स्थापितः, सः सर्वेषु ओषधीषु प्रविष्टः। वैश्वानरः अग्निः बलात् प्रतिष्ठितः, सः अस्मान् अहनि च रात्रौ च सर्वतः रक्षतु। वैश्वानर! तव सत्यम् अस्माकं हिताय भवतु। दातारः धनानि अस्मासु संयुञ्जीरन्। मित्रः वरुणः अदितिः सिन्धुः पृथिवी द्यौश्च अस्मान् न हिंस्युः। जातवेदसे सोमं सिञ्चामः। सः सर्वज्ञः शत्रून् दहति। सः नौमिव अस्मान् सर्वदुःखानि अतीत्य तारेतु, हे अग्ने, अस्माकं अमङ्गलं निवारयतु। यो वृषा महावीर्येषु, बलिनां सह वसति, सः दिवा पृथिव्या महान् अधिपः। इन्द्रः मरुद्गणैः सह अस्माभिः संग्रामेषु आवाह्यः, सदा सत्यव्रतः। यस्य वीर्यं अजितं सूर्यस्य गतिवत्, सः प्रत्येकस्मिन्युद्धे वृत्रहन्ता। स्वैः सहचरैः सः उत्तमवीर्यः, इन्द्रः मरुद्भिः सह अस्माकं सहायः भवतु। यस्य मार्गाः दिव्यनदीनिव प्रवहन्ति, सः शक्त्या पुष्टः, द्वेषिणः संयम्य, अपराजितवीर्यः। इन्द्रः मरुद्भिः सह अस्माकं सहायः। सः अङ्गिरसां मध्ये श्रेष्ठः, वृषभः वृषभैः सह, सखाभिः सखा, गायकैः सह गायकः, पन्थानां ज्येष्ठः; इन्द्रः मरुद्भिः सह अस्माकं सहायः। सः पुत्रैः रुद्रैः ऋभुभिः च, शत्रून् विजित्य, स्वैः बान्धवैः यशः प्राप्नोति; इन्द्रः मरुद्भिः सह अस्माकं सहायः। सः क्रुद्धकर्मा युद्धे, अस्माकं पुरुषैः सूर्यं अपि जयति; अस्मिन्सभायाम् भगवन् शत्रून् निहन्यात्, इन्द्रः मरुद्भिः सह अस्माकं सहायः। तस्मै सहायाः वीरपुरस्कारे संग्रामे समवर्तन्त, तस्मै शरणार्थिनः बलिं वहन्ति; स एव सर्वकर्मणां अधिपः। इन्द्रः मरुद्भिः सह अस्माकं सहायः। उत्सवे, सहायाय, धनाय, तम् नराः इच्छन्ति; सः तमसि अपि चिन्तनस्य ज्योतिः वेद; इन्द्रः मरुद्भिः सह अस्माकं सहायः। सः वामहस्तेन नियच्छति, दक्षिणेन कर्माणि सञ्चिनोति; गायकेषु अपि सः धनविजयी; इन्द्रः मरुद्भिः सह अस्माकं सहायः। सः सेनाभिः, रथैः, सर्वेषां जनानां मध्ये कीर्तिमान्; वीर्येण शापान् अपि जयति; इन्द्रः मरुद्भिः सह अस्माकं सहायः। हे बहुप्रार्थित! स्वजनैः वा, अपि वा अपरिज्ञातैः, यदा संग्रामे भवसि, तदा त्वं मरुद्भिः सह अस्माकं रक्षिता भूयाः, अस्माकं सन्ततिषु। सः वज्रधारी, शत्रुनाशकः, बलवान्, सहस्रबुद्धिः, शतसहायः, क्रूरः इव वीर्येण; इन्द्र, मरुद्भिः सह अस्माकं रक्षिता भव। तस्य वज्रः अस्मिन्संग्रामे गर्जति, वर्षति, दिवः शब्दवत्, वीर्येण पूर्णः; तस्मै धनानि, विभवानि आगच्छन्ति; इन्द्र, मरुद्भिः सह अस्मान् पातु। यस्य अपरिमितं बलं यशश्च, यं द्यावापृथिव्यौ सर्वतः व्याप्नुतः, यः हविषा तुष्यति; इन्द्र, मरुद्भिः सह अस्मान् पातु। यस्य वीर्यस्य अन्तं न देवाः, न मर्त्याः, नापि आपः प्राप्नुवन्ति; यः बलात् पृथिवीं द्यां च प्रसारयति; इन्द्र, मरुद्भिः सह अस्मान् पातु। सः दीप्तः, कपिलः, हृष्टः, अलङ्कृतः, ऋज्राश्वस्य धनं वहन्, बलयुक्तरथः, श्वेताश्वयुक्तः, सः नाहुषेषु सदा स्मृतिमान्। एष ते स्तोत्रं, इन्द्र महाबल, उच्यते; वार्षागिरस्य गीतैः तव दानानि स्तूयन्ते; ऋज्राश्वः स्वैः सह, अम्बरीषः, सहदेवः, भयमानः, दातारः च त्वां स्तुवन्ति। हे बहुप्रार्थित! दस्यून् शिम्यून् च त्वं स्वैः सह हत्वा, भूमिं शान्ताम् अकरः; तेजस्विभिः मित्रैः क्षेत्रं, सूर्यं, आपः च सुरक्षितवाञ्छ; हे महाबाहो! इन्द्रः अस्माकं सर्वत्र प्रवक्ता भूयात्, वयं विजयं निर्हेतुकं प्राप्नुयाम; मित्रः, वरुणः, अदितिः, नदी, पृथिवी, द्यौः च अस्मान् न हिंस्युः। पितरं हृष्टमनसः त्वं गायथ, यः ऋजिश्वना सह कृष्णगर्भं हन्ता। वज्रधरं महाबलम्, मरुद्भिः सह, सख्याय आह्वयामः। यः हृष्टेन मनसा व्यंसं हन्ता, यः शम्बरं हत्वा, यः पिप्रुं अधार्मिकं विनाशयामास; इन्द्रः शुष्णं अपि अप्सु पतितम्, मरुद्भिः सह सख्याय आह्वयामः। यस्य महावीर्यं द्यावापृथिव्यौ, यस्य शासनं वरुणः, सूर्यस्य च; इन्द्रः यस्य ऋतं नद्यः अनुयान्ति, तम् मरुद्भिः सह सख्याय आह्वयामः। यः अश्वानां पशूनां च नाथः, दाता, कर्मसु शीघ्रः, कृत्येषु दृढः; इन्द्रः यो अदातारं धनिनं अपि हन्ता, मरुद्भिः सह सख्याय आह्वयामः। यः सर्वस्य चलतः श्वासतः च नाथः, यः प्रथमः गोः अन्वविन्दत्; इन्द्रः यो दस्यून् अधार्मिकांश्च अपासरत्, मरुद्भिः सह सख्याय आह्वयामः। यं शूराः भीरवः च आह्वयन्ति, शीघ्राः विजिगीषवः च; इन्द्रः यं सर्वे भवन्ति, मरुद्भिः सह सख्याय आह्वयामः। यः रुद्रदिक्प्रज्ञः, रुद्रैः सह संतानं विस्तारयति; इन्द्रः यं धिया कीर्तयन्ति, मरुद्भिः सह सख्याय आह्वयामः। हे मरुद्सख! त्वं वरं वा, अधमं वा, यत्र रमसे, तत्रास्माकं यज्ञं आगच्छ; तव हि इदं हव्यं विधायितम्, सत्यदातः। तुभ्यं सोमं सिञ्चाम, हे दक्ष, तुभ्यं हविः विधायाम; ततः स्वगणैः मरुद्भिः सह, अस्मिन्यज्ञे, बर्हिषि रमस्व। रमस्व, इन्द्र, तव हरिभिः; तव गण्डौ विस्तारय, स्त्रोतांसि प्रवर्तय; तव सुगण्डाः अश्वाः त्वां इह आनयन्तु; अस्माकं हविः स्नेहपूर्वकं गृहाण। वयं इन्द्रेण सह, मरुद्गणस्तुतायां सभायाम् बलं जयेयाम; मित्रः, वरुणः, अदितिः, नदी, पृथिवी, द्यौः च अस्मान् न हिंस्युः। त्वदर्थं, महाबल, इमां धियं सृजामि, तव महत्त्वस्य स्तुतये, धिषणया प्रेरितः। उत्सवे, यत्नेषु च, देवाः इन्द्रं बलिनं विजयीं समविन्दन्। सप्त सिन्धवः तस्य यशः वहन्ति; द्यावापृथिव्यौ तस्य आश्चर्यरूपं दर्शयतः। अस्माकं कृते सूर्यः चन्द्रमाः च प्रीत्या पश्यन्ति; इन्द्रः, भक्तियुक्तेषु कर्तृषु, नित्यं विश्वस्मिन् विचर। एवं ऋषयः अग्निं, वैश्वानरं, इन्द्रं च मरुद्भिः सहितान्, स्तुत्वा, तेषां अनुग्रहेण सर्वाणि पापानि, अमङ्गलानि, दुरितानि, च दुःखानि अतीत्य, सुखं, यशः, बलं, धनं, च अपि प्राप्नुवन्। देवाः अस्मान् सर्वतः रक्षन्तु, अस्माकं यज्ञाः, स्तुतयः, च सदा स्वीकृताः भवन्तु।