मातरिश्वानः, दानसमृद्धः, स्वस्य पुत्रस्य मार्गं अन्वविन्दत्। स जनानां रक्षकः, दिवा-पृथिव्योः स्रष्टा च, देवाः सम्पदां दातारं अग्निं धारयन्ति। रात्रिः च उषाः च, स्ववर्णैः, एकं पुत्रं सह नयन्ति; दिवा-पृथिवी, सुवर्णरूपेण, अन्तः प्रकाशेते; देवाः सम्पदां दातारं अग्निं धारयन्ति। स धनस्य आधारः, निधीनां संगमस्थानम्, यज्ञस्य चिह्नः, चिन्तनस्य पूर्तिः; अमृतस्य रक्षकः, देवाः सम्पदां दातारं अग्निं धारयन्ति। इदानीं च पूर्वं च, धनस्य निवासः, जातस्य च जायमानस्य च, पृथिव्याः; अस्तित्वस्य च समृद्धस्य च रक्षकः, देवाः सम्पदां दातारं अग्निं धारयन्ति। सम्पदां दाता, वीर्यवन्तः धनं यः ददाति, सम्पदां दाता, स्तुवन्तु तं; सम्पदां दाता, वीराणां भोजनं ददातु, सम्पदां दाता, दीर्घायुः ददातु। एवं, अग्निः, अस्माकं हविभिः वर्धमानः, तेजस्वीः शुद्धः च, कीर्तये प्रकाशयतु; मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, दिवः च, न हन्युः। अग्ने, अस्माकं दह्यमानं पापं दूरं कुरु, दरिद्रं च दह; दह्यमानं पापं दूरं कुरु। शुभैः क्षेत्रैः, शुभैः पथैः, धनसमृद्ध्या च, वयं यजामः; दह्यमानं पापं दूरं कुरु। यदा त्वं, दानवान्, तान् च अस्माकं स्वान् स्वामिनः ददासि; दह्यमानं पापं दूरं कुरु। यदा, अग्ने, तव स्वामिनः जायन्ते, वयं त्वया सह जायेमहि; दह्यमानं पापं दूरं कुरु। यदा तेजस्विनः अग्नेः किरणाः सर्वतः प्रवर्तन्ते, स दह्यमानं पापं दूरं कुर्यात्। त्वं, अग्ने, सर्वमुखः, सर्वं व्याप्नोषि; दह्यमानं पापं दूरं कुरु। सर्वव्यापकं मुखं धृत्वा, अस्मान् द्वेषिणः तरय, नौरिव; दह्यमानं पापं दूरं कुरु। स नौरिव नदीं तरयित्वा, अस्मान् सुखाय यातयेत्; दह्यमानं पापं दूरं कुरु। वैश्वानरस्य, राज्ञः, सर्वभूतानां कीर्तेः, शुभे अनुग्रहे अस्माकं स्यात्; अत्र जातः, स सर्वं लोकं पश्यति; वैश्वानरः सूर्येण सह यतते। स दिवि स्थापितः, अग्निः पृथिव्यां स्थापितः, स सर्वेषु ओषधिषु प्रविष्टः; वैश्वानरः, अग्निः, बलात् स्थापितः—स अस्मान् दिवा रात्रौ च रक्षतु। वैश्वानरः, तव सत्यं अस्माकं स्यात्; उदाराः स्वं धनं अस्माकं संयोजयन्तु; मित्रः, वरुणः, अदितिः, सिन्धुः, पृथिवी, दिवः च, न हन्युः। जातवेदसे सोमं प्रक्ष्यामः, यो जानन् शत्रुं दहति; स नौरिव नदीं सर्वदुःखानि तरयतु, हे अग्ने, अस्माकं अमंगलानि दूरं कुरु। यः बलिनां वृषभः, बलैः सह वसति, दिवा-पृथिव्योः अधिपः; इन्द्रः मरुतः सह, अस्माभिः युद्धेषु आह्वय्यः, सत्ये स्थितः। यस्य बलं, अजितं, सूर्यस्य गतिवत्, सर्वयुद्धे वृत्रघ्नः; स्वैः सह वीर्यवान्—इन्द्रः मरुतः सह अस्माकं साहाय्यं भवतु। यस्य पन्थानः, दिव्यनदीनिव, तस्य बलात् प्रवहन्ति; यः द्वेषिणः निर्ददाति, पुरुषत्वे अजितः—इन्द्रः मरुतः सह अस्माकं साहाय्यं भवतु। स, सर्वेषां अंगिरसां श्रेष्ठः, वृषभः वृषभैः, मित्रः मित्रैः; गायकः गायकैः, मार्गे ज्येष्ठः—इन्द्रः मरुतः सह अस्माकं साहाय्यं भवतु। स, पुत्रैः, रुद्रैः, ऋभुभिः सह, शत्रुषु विजयी; स्वैः सन्निकर्षैः, कीर्तिं प्राप्नोति—इन्द्रः मरुतः सह अस्माकं साहाय्यं भवतु। स, स्पर्धायां क्रोधयुक्तः, अस्माकं पुरुषैः सूर्यं जयति; अस्माकं सभायां, बहुहूतः, शत्रून् हन्तु—इन्द्रः मरुतः सह अस्माकं साहाय्यं भवतु। तस्मै, सहायकाः युद्धे वीर्यफलाय समागच्छन्ति; तस्मै सुरक्षितवासिनः हविः ददाति; स एव सर्वकर्मणां अधिपः—इन्द्रः मरुतः सह अस्माकं साहाय्यं भवतु। पुरुषाः उत्सवे बलाय, साहाय्याय, धनाय तं याचन्ति; स, अन्धकारे अपि, चिन्तनस्य ज्योतिं जानाति—इन्द्रः मरुतः सह अस्माकं साहाय्यं भवतु। स वामहस्तेन नयति, धीरान् निगृह्णाति, दक्षिणेन कर्माणि संगृह्णाति; गायकेषु अपि, धनस्य विजेता—इन्द्रः मरुतः सह अस्माकं साहाय्यं भवतु। स सेनाभिः, रथैः, सर्वेषु जनेषु प्रसिद्धः; पुरुषत्वेन शापान् जयति—इन्द्रः मरुतः सह अस्माकं साहाय्यं भवतु। हे बहुहूत, स्वजनैः वा, परजनैः वा, युद्धे यदा सम्मिलसि, हे इन्द्र, मरुतः सह, अस्माकं संततौ रक्षकः भव। यः वज्रधारः, शत्रुनाशकः, भयानकः, महाबलः, सहस्रशक्ति, शतसाहाय्यः, शक्तिमान्—हे इन्द्र, मरुतः सह, अस्माकं रक्षकः भव। तस्य वज्रः युद्धे गर्जति, वर्षति, दिवः निनादवत्, बलसम्पन्नः; तस्मै निधयः, तस्मै धनानि यान्ति—हे इन्द्र, मरुतः सह, अस्माकं रक्षकः भव। तस्य अपरिमितं बलं स्तुतिं च, उभे जगती सर्वतः आवृत्य धृतवती; यः हविभिः तुष्टः—हे इन्द्र, मरुतः सह, अस्माकं रक्षकः भव। तस्य बलस्य अन्तं न देवाः, न मनुष्याः, न आपः अपि प्राप्नुवन्ति; स बलात् पृथिवीं दिवं च प्रसारयति—हे इन्द्र, मरुतः सह, अस्माकं रक्षकः भव। उज्ज्वलः, कपिलः, प्रमुदितः, अलङ्कृतः, ऋज्राश्वस्य धनं युक्तः, बलवान् रथं अश्वैः युक्त्वा वहति, प्रियः नाहुषु स्मरति। एष स्तुतिः, हे इन्द्र, बलिनः, तव कृतम्; वार्षागिरस्य गीतैः तव दानं गायन्ति: ऋज्राश्वः स्वैः सह, अम्बरीषः, सहदेवः, भयमानः, उदाराः। हे बहुहूत, दस्यून् शिम्यून् च हत्वा स्वैः सह, पृथिवीं शान्तां कृतवान्; तेजस्विभिः मित्रैः क्षेत्रं, सूर्यं, आपः च सुरक्षितवान्, बलवान्। इन्द्रः सर्वत्र अस्माकं वाचकः भवतु, अस्माकं पुरस्कारं विजितुं स्यात्; मित्रः, वरुणः, अदितिः, नदी, पृथिवी, दिवः च न हन्युः। पितरं प्रमुदितं स्तुत्या स्तुत्वा, यः ऋजिश्वान् सह कृष्णगर्भं हत्वा; वयं वज्रधारिणं महाबलिनं मरुतः सह मित्राय आह्वयामः। स प्रमुदितः व्यंसं हत्वा, शम्बरं हत्वा, पिप्रुं अनीतिं नाशयित्वा; इन्द्रः शुष्णं शुष्कं अपातयत्, वयं मरुतः सह मित्राय आह्वयामः। यस्य महापुरुषत्वं दिवा-पृथिव्यौ, आदेशः वरुणः, सूर्यः तस्य; इन्द्रः, यस्य धर्मं नद्यः अनुसरन्ति, वयं मरुतः सह मित्राय आह्वयामः। एवं ऋषयः अग्निं, वैश्वानरं, इन्द्रं च, मरुतः सह, स्तुत्वा, तेषां अनुग्रहे धनं, वीर्यं, दीर्घायुः, सुखं च याचन्ति; पापं दह्यमानं दूरं कुर्युः, शत्रून् जयन्तु, सर्वत्र रक्षां कुर्युः।