सर्वेभ्यः शृणुत, ऋषयः यथोक्तं ब्रुवन्ति। अहं महतीं स्तुतिं प्रेषयामि जातवेदसे, तस्मै प्राज्ञाय दानिने च। तस्य जातवेदसः ये तेजांसि, ये देवेषु हव्यं वहन्ति, तानि अस्माकं यज्ञं प्रेरयन्तु। तत्र एकस्मिन काले, चित्रा धेनुः प्रवव्राज, सा स्वायाः मातरि उपविवेश, पित्रे च समुपजगाम, सूर्यं प्रति काङ्क्षमाणा। सा धेनुः दीप्तिषु अन्तर् विचरति, प्राणं च आपानं च करोति; महावृषा दिवं व्याहरत्। सा त्रिंशत्सु स्थानेषु प्रकाशते; वाक् शीघ्रिण्याः नियता, उषसः आगमने दिवाभिः सह। तदा ऋतं सत्यं च तपसो जातम्, तस्मात् रात्रिः अभवत्, रात्रेः आपः समुद्रः स्रवन् अभवत्। तस्मात् समुद्रात्, स्रवतः सिन्धोः, संवत्सरः अभवत्; सः अह्नि च रात्रौ च विभजन्, सर्वस्य चराचरस्य ईशानः अभवत्। स्रष्टा पूर्ववत् सूर्यं च चन्द्रमसं च व्यवधत्त, सः द्याम्, पृथिवीं, अन्तरिक्षं, स्वः च स्थापयामास। ततः, अग्ने, त्वं समवाये प्रशंसितः, प्रत्येकगृहे प्रज्वलितः; वेदिरे दीप्तिमान् भूत्वा, अस्मभ्यं सर्वं धनं वह। सर्वे मिलित्वा गच्छन्तु, सह वदन्तु, मनांसि च एकत्वेन जानन्तु; यथा देवाः पूर्वे, एकनिष्ठया, स्वभागं उपासते स्म। एकं संकल्पं अस्तु, एकं समितिं, एकं च मनः; यथा एको भावः, तथा एकं हविः, एकया वाचोपनयामि। एकं सन्नद्धिं कुर्वन्तु, एकं हृदयं, एकं मनः; तथा युष्माकं जीवनं सौम्यं स्यात्। एवं ऋषयः जगतः सन्दर्भे, यज्ञस्य महत्त्वं, ऋतस्य उत्पत्तिं, तथा एकत्वस्य महिमानं प्रतिपादयन्ति।