आदितेः पुत्राः यस्मै नित्यं जीवनाय स्थायि तेजः प्रयच्छन्ति, स मर्त्यः सदा तेन प्रकाशेन जीवनं यापयति। ततः वायुः, हृदयाय सुखदं रमणीयं च आरोग्यं ददातु, प्राणान् अस्माकं वहतु इति प्रार्थ्यते। वायुः एव अस्माकं पिता, भ्राता, मित्रं च अस्ति—सः अस्मान् जीवनाय योग्याः करोतु। हे वायो, यत् अमृतस्य निधिः तव गृहे निहितः, तस्मात् अस्मभ्यं जीवनाय ददातु। ततः अग्नये वाक् प्रेष्यते, सः जनानां मध्ये वृषभः, सः अस्मान् द्वेषस्य पारं नयतु। यो दिव्यं तेजसा सर्वं व्यतिरिक्तं प्रकाशते, मरुस्थलात् अपि परं स्थितः, सः अस्मान् द्वेषस्य पारं नयतु। यः शुद्धेन तेजसा रक्षांसि नुदति, स वृषभः, अस्मान् द्वेषस्य पारं नयतु। यः सर्वं विवेकतः पश्यति, सर्वाणि भूतानि एकत्र विलोकयति, सः अस्मान् द्वेषस्य पारं नयतु। यो दीप्तः, राष्ट्रस्य पार्श्वे जातः, स अग्निः अस्मान् द्वेषस्य पारं नयतु। अथ शीघ्रं अश्वं जातवेदसे समर्प्यते, अयं चासनं अस्माकं भूयात्। जातवेदसे, प्राज्ञाय दातारं च, महती स्तुतिः प्रेष्यते। जातवेदसः ये तेजांसि, ये हविः देवान् वहन्ति, तानि अस्माकं यज्ञं प्रेरयन्तु। एषा चित्रा गौः अग्रे गतवती, सा मातरं समीपं स्थिता, पितरं च समीपं प्राप्तवती, सूर्यस्य कामना युक्ता। सा दीप्तेषु लोकेषु विचरति, श्वासं प्रस्वासं च करोति; महावृषा दिवं प्राकथयत्। सा त्रिंशत्सु स्थानेषु प्रकाशते; वाक् शीघ्रगाय नियोजिता; उषसः आगमने, दिवसभिः सह। ऋतं सत्यं च तपसः जातम्, तस्मात् रात्रिः, रात्रेः च समुद्रः स्रवन् अजायत। समुद्रात् स्रवन्तः समुद्रात् संवत्सरः जातः, सः अहोरात्रं विभागयति, सः सर्वस्य चरस्य अधिपः। सृष्टा यथापूर्वं सूर्यं चन्द्रं च नियोजयत्; सः दिवं, पृथिवीं, अन्तरिक्षं, स्वः च स्थापयत्। अग्निः, सभा-समाराधितः, गृहेषु सर्वत्र प्रज्वलितः, वेदिरे दीप्तः, सर्वं धनं अस्मभ्यं ददातु। सर्वे सह गच्छन्तु, सह वदन्तु, मनांसि एकत्र जानन्तु; यथा देवाः, समानस्य चिन्तया, स्वं भागं यज्ञे अर्चयन्त। एकं संकल्पं अस्तु, एकं सभा, एकं मनः, यथा सर्वेषां चिन्ताः एकत्र स्यु:; अहं वः हविः एकेन प्रयोजनं, संयुक्तया स्तुत्या च आहरामि। एकं सन्कल्पं अस्तु, हृदयानि एकानि स्यु:, मनः एकं स्यात्, यथा सर्वे सौहार्द्येन सह जीवेम।