ब्राह्मणाः समुत्तिष्ठन्तु, इन्द्रस्य भागं पश्यन्तु—यद्यपि सिद्धाः, यद्यपि असिद्धाः स्युः, यथेष्टं हविः यजाम। इन्द्रः, हविर्नः शृणुतु, आगच्छतु; सूर्यः स्वमार्गं गत्वा मध्ये स्थितः। मित्राः, धनानि समन्तात् संनह्यन्ते, यथा गृहपतिं कुलपतिं च गृहस्थाः परिवर्तन्ते। अहं मन्ये—हविः पात्रे शुद्धम्, अग्नौ शुद्धम्, नूतनायां सत्ययाज्ञायां परमशुद्धम्। हे वज्रिन् इन्द्र! मध्याह्ने मन्थितस्य सोमस्य पानं कुरुष्व। बहुप्रार्थित इन्द्र! त्वं शत्रून् अभिभूय महान् बलं अस्मभ्यं ददासु; दक्षिणेन हस्तेन धनानि वह, त्वं नदीनां पतिः, धनस्य स्वामी च। गिरिषु विचरन् यथा भीमः पशुः, दूराद् आगतः, तीक्ष्णं वज्रं गृह्णीष्व, शत्रून् विदारय, द्वेष्यान् अपाकुरु। प्रभूतबलश्च त्वं जातः, जनानां वृषभः; त्वं अरिप्रजां व्यपाकः, देवेषु विशालं स्थानं कृतवान्। यो नाम्ना पृथः सपृथश्च, अनु्ष्टुभ् छन्दसा, यस्य हविः आज्यं—वसिष्ठः रथन्तरं धातार्, सवित्र्, विष्ण्वोः तेजसः अपाहरत्। ते तद् अधिष्ठानं गूढं यज्ञस्य परम् अविन्दन्; भरद्वाजः बृहद् अग्नये धातार्, सवित्र्, विष्ण्वोः तेजसा निर्मम। दीप्तेन मनसा ते देवपथं प्रथमं अविन्दन्, यजुषा विततम्; धातार्, सवित्र्, विष्ण्वोः तेजसः, सूर्याद् आहुतिं प्रासुः। बृहस्पतिः अस्मान् दुर्गाणि अतीतुम् नेतु, पुनः प्रत्यनयतु, दुर्वाचः शापात् दूरे; द्वेष्यान् जहीतु, दुरितानि पनयतु, यजमानाय कल्याणं ददातु। नाराशंसः प्रथमायां होतौ अस्मान् पातु, समाप्य हविषि, आवाहनेषु च शुभं अस्तु; द्वेष्यान् जहीतु, दुरितानि पनयतु, यजमानाय कल्याणं ददातु। दीप्तशिराः रक्षांसि दहातु, यज्यवचोद्वेषः बाणेन हन्यात्; द्वेष्यान् जहीतु, दुरितानि पनयतु, यजमानाय कल्याणं ददातु। मया मनसा त्वां दृष्टवान्, तपसा जातं, तपसा दीप्तं, प्राज्ञं; अत्रैव सन्तानं, अत्रैव धनं ददातु, पुत्रकामाय पुत्रान् जनयतु। पुनः मनसा त्वां दृष्टवान्, स्वस्वरूपे दीप्तं, ऋतौ न पतन्तम्; युवती माम् उपगच्छतु, पुत्रकामाय पुत्रान् जनयतु। ओषधीषु गर्भं न्यधाम्, सर्वेषु लोकेषु न्यधाम्; पृथिव्याम् अपत्यं जनयाम्, स्त्रीभ्यः पुत्रान् अददाम्। विष्णुः गर्भं संकल्पयतु, त्वष्टा रूपाणि विनिर्मिमीतु, प्रजापतिः सिञ्चतु, धाता गर्भं दधातु। सिनीवाली गर्भं दधातु, सरस्वती गर्भं दधातु, अश्विनौ पद्ममालिनौ गर्भं दधातु। अश्विनौ यं सुवर्णदर्भं मन्थितवन्तौ, तम् आवहाम, दशमे मासि स जातु। त्रयः दिव्यः, मित्रार्यमणा, अपराजितो वरुणः—तेभ्यः महती सहायता अस्तु। तेषां मार्गेषु, संगमेषु वा, कश्चन शत्रुः नास्ति; दुष्टवाञ्छकः न समर्थः। यस्मै अदितिपुत्राः दीर्घदीप्तिं ददाति, सः मर्त्यः सदा जीवति। वातः अस्मभ्यं आरोग्यं ददातु, हृदयाय प्रियं सुखदं च; आयुः वहतु। वातः पिता, भ्राता, मित्रं च; अस्मान् जीविताय योजयतु। यद् अमृतस्य निधनं तव गृहे, वात, तस्मात् अस्मभ्यं जीविताय ददातु। अग्नये, जनानां वृषभाय, वाचं प्रेषयामि; सः द्वेषं नयतु। यो दीर्घं देशं, मरीचिं, पारं तिष्ठति, सः द्वेषं नयतु। यो शुद्धतेजसा रक्षांसि निगृह्णाति, वृषभः, सः द्वेषं नयतु। यो सर्वं पश्यति, सर्वाणि भूतानि एकत्र ददर्श, सः द्वेषं नयतु। यो दीप्तः, प्रदेशस्य पार्श्वे जातः, अग्निः, सः द्वेषं नयतु। अधुना, शीघ्रं अश्वं जातवेदसे जुहुत; एष आसनं अस्माकं अस्तु। जातवेदसे, प्राज्ञाय, दातारं, महतीं स्तुतिं प्रेषयामि। जातवेदसः ये दीप्तयः, ये देवेभ्यः हविः वहन्ति, ते यज्ञं प्रेरयन्तु। इयं चित्रा धेनुः निर्गता, मातरं पुरस्तात् स्थितवती, पितरं उपागता, सूर्यं इच्छन्ती। सा दीप्तेषु लोकषु विचरति, प्राणं अपानं च करोति; वृषभः द्यां व्याहरत्। सा त्रिंशत्सु स्थानेषु दीप्तिम् विक्षिप्तवती; वाच् शीघ्रिणि नियोजिता, उषसः आगमने दिनैः सह। ऋतं सत्यं च तपसः जातम्; तस्मात् रात्रिः, रात्रेः समुन्द्रः स्रवन् जातः। समुद्रात् स्रवन्तः, वर्षात् संवत्सरः जातः; सः अह्नि रात्रिं च विभज्य, सर्वस्य गतस्य अधिपः। सृष्टा सूर्यचन्द्रमसौ पूर्ववत्, द्यौः पृथिवी अन्तरिक्षं स्वः च प्रतिष्ठापितानि। अग्ने, संजाते, गृहेषु प्रतिष्टित, वेदि दीप्ते सम्यक् स्तुतः; सर्वाणि रत्नानि अस्मभ्यं वह। समगच्छत, संवदध्वं, सं वो मनांसि जानताम्; यथा देवाः समनसः, पूर्वे यज्ञं अयजन्त।