ऋभूणां पुत्राः, महान्तः विजयीश्च, पृथिवीं मातरं गामिव भुञ्जानाः, सर्वं सम्पद्यन्ते। तेषां देव्या श्रद्धया, जातवेदसं देवमाह्वयामः, यः क्रमशः हव्यं वहति। अयं यजमानः, देवभक्तः, यज्ञाय प्रेर्यते; स यथारथः सुवह्निः स्वच्छन्दं तेजस्वी च सञ्चरति। अयमग्निः, अमृतजन्मेव, विशालतां प्राप्नोति; स जीविताय कृतः, बलात् अधिकतरः देवः अस्ति। मनीषिणः हृदयेन मनसा च असुरस्य मायया छन्नं पर्णिनं पश्यन्ति; सागरस्य अन्तराले ऋषयः तमुपयान्ति, रश्मीनां पथः, स्रष्टुः पदं विचिन्वन्तः। स पर्णी वाचं मनसि वहति; गन्धर्वः गर्भे तां न्यधात्; दिव्या ज्योतिष्मती बुद्धिः, ऋषयः अमृतस्थाने रक्षन्ति। अहं पश्यामि गा-पतिं, यो न पतति, उभे मार्गे सञ्चरन् विचरति; स समवस्ते च विशेषे च, लोकेषु प्रवर्तते। अत्र वयं कल्याणाय तं तर्क्ष्यं, बलिनं, देवदत्तं, विजयं, शीघ्ररथं, अच्युतनाभिं, रणजयं आह्वयामः। कल्याणकामाः वयं इन्द्रस्य प्रसादं याचामहे; नौरिव समुद्रं तरेम; पृथिवी विस्तीर्णा, गम्भीरा, न नोऽवधीद्, नात्र, न परत्र। यः एकैव तेजसा पञ्च जनान् सूर्यस्य प्रकाशेन व्याप्नोत्, तस्य धनं सहस्रशः शतशश्च, अक्षयम्, यौवतीव कन्या स्पर्धायाम्। उत्तिष्ठत, इन्द्रस्य भागं पश्यत, ऋत्विजः; यदि सज्जाः, हवनं कुरुत, अथवा असज्जाः, तद्वाञ्छन्तु। इन्द्र, हवं शृणु, आगच्छ; सूर्यः मार्गं यात्वा मध्ये प्राप्तः। तव पार्श्वे सखायः धनैः समन्ततः संश्रयन्ते, यथा गृहेषु जनपतेः स्वजनाः। अहं हवं शुद्धमिव पात्रे, अग्नौ शुद्धं, सत्यस्य नूतने यज्ञे विशुद्धतमं मन्ये। वज्रपाणेन्द्र, मध्यमासे नवनीते सोमपाने मुदस्व। बहुप्रार्थित, त्वं शत्रून् जेष्ट; तव परं बलं अत्र नो ददातु। इन्द्र, दक्षिणेन हस्तेन अस्मभ्यं धनं वह; त्वं सिन्धूनां पतिः, वित्तधारः। गभीरशृङ्गो मृग इव पर्वतेषु विचरन्, त्वं दूरतः, विदेशात् आगतः। तीक्ष्णं वज्रं गृहाण, हे इन्द्र, रिपून् विदारय, वैरिणः अपसारय। इन्द्र, त्वं परमशक्त्या, महाबलः जातः, जनानां वृषभः। त्वं अरिप्रजां अपाकरोः, देवेषु विस्तीर्णं स्थानं चकार। यस्य नाम प्रथा च सप्रथा च, अनुष्टुभः छन्दः, हविः होमः, स वसिष्ठः रथन्तरं धातरः, सवितुः, विष्णोः तेजसः अपाहरत्। ये तद् परं निषिक्तं, यज्ञस्य परमं स्थानं, गुह्यं, अविन्दन्। भरद्वाजः बृहद् अग्नये धातारः, सवितुः, विष्णोः तेजसः निर्ममे। त एव दीप्तबुद्ध्या प्रथमं देवपथं, यजुषा तन्तुना विततम्, अविन्दन्। धातारः, सवितुः, विष्णोः तेजसः, सूर्याद् आहुतिं प्रावर्तयन्। बृहस्पतिः अस्मान् कठिनेषु पथेषु नेतु, पुनरपि प्रत्यानीयात्, दुरुक्तस्य शापात् दूरे। स वैरं जघान्यात्, दुष्कल्पं अपसारयेत्, उपासकस्य कल्याणं ददातु। नाराशंसः प्रथमं हविषि अस्मान् पातु, अन्त्ये हवे, आवाहनेषु च कल्याणं ददातु। स वैरं जघान्यात्, दुष्कल्पं अपसारयेत्, उपासकस्य कल्याणं ददातु। दीप्तशिराः राक्षसान् दग्धु, वेदद्विषः बाणेन हन्तु। स वैरं जघान्यात्, दुष्कल्पं अपसारयेत्, उपासकस्य कल्याणं ददातु। मया मनसा त्वां पश्यामि, विवेकिनं, तपसो जातं, तपसा दीप्तं। अत्र सन्तानं, अत्र धनं ददातु; पुत्रकामाय पुत्रान् जनय। मया मनसा त्वां पश्यामि, स्वेन रूपे दीप्तम्, ऋतुतः न पतन्तम्। या युवती, सा मामुपयातु; पुत्रकामाय पुत्रान् जनय। अहम् बीजं ओषधीषु न्यधाम, सर्वेषु लोकेषु न्यधाम। पृथिव्याम् अपत्यं प्रसूतवान्, स्त्रीभ्यः पुत्रान् अददाम्। विष्णुः गर्भं कल्पयतु, त्वष्टा रूपाणि विचिनोतु, प्रजापतिः सिञ्चतु, धाता गर्भं दधातु। सिनीवाली गर्भं दधातु, सरस्वती गर्भं दधातु, अश्विनौ पद्ममालिनी, गर्भं दधातु। यं सुवर्णदर्भं यूयं अश्विनौ मन्थितवन्तौ, तं गर्भं दशमे मासि अस्माकं जन्मने समाह्वयामः। त्रिभ्यः, दिव्याय, मित्राय, अर्यम्णे, अजेयाय वरुणाय, महद् अनुकम्पा अस्तु। तेषां न कश्चन शत्रुः, न पन्थासु, न संगमेषु; दुराशः तेषां न किंचन क्षणोत्। यस्मै अदितेः पुत्राः दीर्घायुः ज्योतिर्ददति, स मर्त्यः सदा सुखी भवति। वातः, अस्माकं हृदयाय शमनो, रमणीयः, स्वास्थ्यकरः भूत्वा, प्राणान् वहतु। वात, त्वं अस्माकं पिता, भ्राता, सखा च; अस्मान् आयुष्मन्तः कुरु। यद् अमृतस्य धनं तव गृहे निहितम्, वात, तस्मात् अस्मभ्यं जीवनाय ददातु। अग्नये, जनानां वृषभाय, वाचं प्रेषयामि; स नो द्वेषात् परेणयात्। यः परं दूरं, मरीचिभिः परेण, शुष्कं चातिक्रामन्, स नो द्वेषात् परेणयात्। यः शुचिना तेजसा रक्षांसि दमयति, वृषभः, स नो द्वेषात् परेणयात्। यः सर्वं पश्यति प्रज्ञया, समं सर्वाणि भूतानि पश्यति, स नो द्वेषात् परेणयात्। यः दीप्तः, प्रदेशस्य पार्श्वे जातः, अग्निः, स नो द्वेषात् परेणयात्। इदानीं शीघ्रं अश्वं जातवेदसे जुहोम; अयं स्थानं अस्माकं अस्तु।